Na Mario Is Missing!, een miskleun van een game die we liever uit de geschiedenis schrappen (en waarin Luigi’s naam in de titel zelfs spoorloos is, ouwch), kreeg Luigi eindelijk de hoofdrol in zijn eigen, degelijke game.
Luigi ontdekt dat hij een kast van een huis gewonnen heeft. En niet zomaar een huis, een spookhuis! Beetje vreemd aangezien Luigi nooit heeft meegedaan aan een wedstrijd, maar laat dat de pret niet drukken. Hoewel rondgaan met de Swiffer niet abnormaal is als je verhuist, heeft Luigi zijn stofzuiger, de Poltergust 3000, nodig voor zwaarder werk. Als kersverse Ghostbuster heeft hij deze namelijk nodig om alle spoken in zijn nieuwe villa op te zuigen en zijn huis bewoonbaar te maken. Als klap op de vuurpijl moet Luigi op zoek naar zijn broer Mario, die hem aan zijn nieuwe huis zou ontmoeten maar nergens te bekennen is, want natuurlijk moet het toch nog even om Mario gaan (serieus, gun je broer ook eens wat).
Sullige held
Luigi’s Mansion was een grote step verwijderd van de traditionele Super Mario-games. Geen platforming, enkel Luigi met een stofzuiger in een spookhuis. In tegenstelling tot zijn broer is de ietwat sulliger uitziende Luigi die je bestuurt niet de moedigste held. Al klappertandend speurt hij de donkere gangen af op zoek naar zijn broer en lost hij de nodige puzzels op om verder het huis binnen te dringen. Hij doorzoekt het huis van kamer tot kamer en komt daarbij allerlei spoken tegen. Zo komt hij een pianospelend spook tegen, spookvleermuizen en zelfs een spookbaby. Wanneer hij per ongeluk vijftig Boo’s loslaat (je weet wel, die gezellige ronde spoken die wegkijken als een verlegen schoolmeisje wanneer je ze aankijkt), begint het werk pas echt. Goed bezig, Luigi. Maar je komt er wel.
Om een spook te vangen moet je ze laten schrikken door op ze te schijnen met je zaklamp. Dan verschijnt er een teller die aangeeft hoeveel seconden het duurt om het spook op te zuigen. Uiteraard hebben de moeilijkere te vangen spoken een hogere teller waardoor je ze vaak meerdere keren moet proberen op te zuigen. Ze zullen namelijk proberen om zich los te rukken weg van je stofzuiger en om dit te vermijden moet je de Control Stick in de tegenovergestelde richting houden. Een spelletje dat wat weg heeft van vissen, zeg maar. Later kan je ook de elementen vuur en ijs opzuigen om tegen spoken te gebruiken en puzzels op te lossen.
Uiteraard kreeg de 3DS-versie een grafische boost.
Naast de standaard grappig uitziende spoken zijn er speciale spoken die je niet zomaar te pakken krijgt. Vaak zijn ze pas opzuigbaar nadat je hebt vervuld aan speciale condities. Zo zal de spookbaby zich pas laten zien als je met het hobbelpaard in de kamer speelt. In een notendop: het is allemaal simpel maar entertainende gameplay. Helaas is ook dit mooie liedje maar van korte duur. Na een achttal uur ben je namelijk al volledig door het spel heen.
Levendig spookhuis
Uiteraard kreeg de 3DS-versie een grafische boost. De omgevingen zijn - ahem - levendiger, met betere texturen en de vrijgespeelde kamers hebben warmere, diepere kleuren. In ruil daarvoor zijn de kamers wel een pak minder stoffig, wat de sfeer van een verlaten spookhuis wel ten goede kwam, maar als je wilt schoonmaken, kan je beter Super Mario Sunshine opzetten, toch?
Bij een port moeten er weleens opofferingen worden gemaakt, en da’s hier niet anders. De oorspronkelijke game maakte gebruik van de stick om Luigi zelf te besturen en de C-Stick om de Poltergust 3000 en de zaklamp te mikken, maar die C-Stick is op de spreekwoordelijke brandstapel beland. Met de Circle Pad Pro heb je rechts een extra analoge stick om deze C-Stick te vervangen, maar een standaard 3DS heeft rien de knots. Daarom gebruikt de 3DS hiervoor de D-Pad of motion controls. Dat gaat wat moeilijker. Als je de D-Pad gebruikt moet je immers je duim van de stick halen, en de motion controls zijn niet zo precies. Hoewel dit geen enorm obstakel is, kan het lastig zijn als je wat preciezer wilt mikken, bv. om ventilatoren aan het plafond te activeren of om spookmuisjes op de grond te vangen. Soms werkt de besturing je dus wat tegen.
Een vriend met een eigen 3DS en exemplaar van de game kan samen met je door het verhaal spelen via local play. De tweede speler neemt dan de controle over ‘Gooigi’, een gruwel gemaakt uit een slijmachtige groene blob die dezelfde vorm heeft als Luigi.