De succesformule van Hitman 2 schuilt nog steeds in de voldoening die je krijgt bij het verkennen van gigantische maps, het omzeilen van allerlei checkpoints, gesloten deuren, en alerte bewakers en de variatie waarop je elke missie kan tackelen. Bij elke nieuwe poging word je steeds meer bedreven in het toepassen van je mapkennis. Waar je in het begin af en toe verloren loopt, wordt het omleggen van targets na verloop van tijd gewoon ‘Spielerei’. Moest je in de vorige Hitman nog geduldig wachten op de maandelijkse release van een map, kan je in de story mode alle zes de giga-maps in volgorde verkennen. Persoonlijk waren we wel fan van IO Interactives vorige releasestrategie, want zo ging je natuurlijkerwijze pas over naar de volgende map nadat je in de vorige het onderste uit de kan had gehaald, met zowat alle verschillende benaderingen en kill-methodes onder de knie. In Hitman 2 zal je eerder geneigd zijn om meteen na je eerste playthrough de volgende locatie te gaan verkennen, al blijft de belachelijk rijke herspeelbaarheid van elk level wel de games grootste troef.
De ogen uit je kop kijken
IO Interactive heeft kosten noch moeite gespaard op vlak van leveldesign. Je wordt ondergedompeld in een wereld die je meteen bij de keel grijpt en dat kan in het begin wel intimiderend zijn. Een van onze favorieten: een bijzonder sfeervol racecircuit in Miami, compleet met fan- en vipzones, discotheek, backstage en garages. Het ziet er zwart van de NPC’s, waardoor je eerst niet goed weet waar je moet kijken. Hier proef je meteen van een van de weinige nieuwigheden in Hitman 2: het ‘blenden’ in grote groepen mensen. Doe je alsof je erbij hoort en ga je tussen de menigte staan, dan word je (bij een laag alarmniveau) zo goed als onzichtbaar voor de immer alerte ‘Enforcers’, leidinggevende crew die zich altijd wel vragen stelt bij je gedrag of vermomming. En gelukkig maar, want anders: weg spanning. Ook knap: het doolhof aan steegjes en appartementsgebouwen in Mumbai. Je haalt gaandeweg niet alleen voldoening uit mapkennis, maar uiteindelijk ken je de routine van de NPC’s knal uit je hoofd, wat schaduwen en afluisteren een stuk efficiënter maakt en nieuwe playthroughs vergemakkelijkt.
Trial & error
Hitman 2 is geen spek naar de bek voor wie graag ‘guns blazing’ door games scheurt. Je zal maar sporadisch in een vuurgevecht belanden en we betrapten ons erop om eerder voor ‘load save’ te kiezen, dan al strijdend ten onder te gaan tegen een overmacht aan security. De game is niet echt gemaakt als third person shooter. Daarvoor is het mikken met wapens, op het snipen na, veel te onhandig. Wisten we een zwaar vuurgevecht te overleven en het alarm te resetten, dan voelden we ons (perfectionistisch als we zijn) toch een beetje ‘gefaald’ als huurmoordenaar. Opnieuw: ‘load save’. Een level uitspelen duurt ontzettend lang (soms wel 2-3 uur), maar gelukkig worden je vorderingen best wel vaak automatisch opgeslagen, zodat je vrijwel meteen kan hernemen vanaf het moment dat het misliep. En dat zet eigenlijk wel aan tot experimenteren. Wanneer het echt geen goed plan leek om recht op je doelwit af te gaan, blijkt een doortastende aanpak vaak de oplossing en die ontdekken voelt verdomd goed. Je target bij wijze van finale naar het hiernamaals helpen is gewoonweg geweldig na al het geduld dat je hebt moeten oefenen om zover te komen.
De tussenfilmpjes hebben een hoog Britse spionageserie-gehalte en zelfs Agent 47 neemt zichzelf niet altijd even serieus.
Hitman 2 is verre van perfect. Wanneer je alle mogelijkheden gaat verkennen, bots je onvermijdelijk op vreemde keuzes of technische beperkingen. Zo vonden we het bizar dat we een lichaam niet konden verstoppen in een van de vele wc-cabines rond het circuit in Miami, maar wel in de container er vlak naast. Agent 47 hijst zich zonder problemen over manshoge hekken, maar weet op sommigen momenten niet hoe hij van een simpel balkon naar een verdieping lager kan springen. Bewakers zijn soms niet achterdochtig genoeg en geven je ruim de tijd om je weer uit een kamer te verwijderen als je de juiste vermomming of sleutel niet hebt. Maar die (al met al) kleine gebreken wegen niet op tegen de spannende situaties en uiteindelijke voldoening waar elke stealthliefhebber van zal smullen. De tussenfilmpjes hebben een hoog Britse spionageserie-gehalte en zelfs Agent 47 neemt zichzelf niet altijd even serieus. Zo wijst zijn opdrachtgever, Diana Burnwood, er al grappend op dat Agent 47 dan toch een gevoel voor humor heeft. “Wat is het volgende? Huilen in de filmzaal?” merkt ze piekfijn op.
Aan content geen gebrek
Wie de zes zandbakken van de story mode helemaal uitgespit heeft of een vervelend obstakel even wil laten bezinken, heeft genoeg afleiding voorhanden. Sniper Assassin laat je een reeks doelwitten omleggen vanuit één plek. De mode is heel rechttoe-rechtaan, heeft niet bijzonder veel om het lijf, maar dat hoeft ook niet. Wie het plotten van aanslagen even wil ontvluchten, kan zich wat uitleven in dit schietkraam. Er komt best wel wat creativiteit bij kijken, zeker als je in co-op speelt. Eigenaars van de vorige game kunnen de levels uit het origineel downloaden en importeren in de omgeving van Hitman 2. Dat wil zeggen: inclusief technische nieuwigheden, zoals functionele spiegels (waarin bewakers je ook kunnen spotten), schokgranaten en een beter in te schatten gezichtsveld van bewakingscamera’s. Fans van het eerste uur zullen zich hier echt op verkneukelen. Gloednieuw is de Ghost Mode, een race tegen een andere speler om doelwitten zo snel en proper mogelijk te elimineren. Krijg je een doorgewinterde speler tegen, dan maak je alleen een kans als je skills op punt staan. Tot slot zijn er nog de Escalation Missions en Elusive Targets, speciale missies en doelwitten waarvoor je er snel bij moet zijn. Met die episodische content verzekert IO Interactive de verlengde aanwezigheid van de fans en die hebben dan telkens ook weer iets om naar uit te kijken. Kortom: aan content geen gebrek.
