Waarom wel?
Generatiekloof
Nadat Larry vrij letterlijk van onder zijn steen kruipt wordt hij een nieuwe wereld in gekatapulteerd. En die heeft natuurlijk niet stilgestaan: de Ubers, Tinders en Facebooks spelen een grote rol in onze hedendaagse samenleving, een boot die Larry gemist heeft. Niets dat niet op te lossen valt met een snelcursus social media, natuurlijk.
Wet Dream Don’t Dry focust zich voornamelijk op die generatiekloof, specifiek op hoe dating, relaties en seks door dergelijke technologieën gedurende de laatste decennia zijn geëvolueerd. Larry loopt na al die jaren namelijk nog steeds zijn jongeheer achterna maar zal toch mee met zijn tijd moeten om zijn natte dromen in vervulling te zien gaan.
Larry balanceert hier ook nog steeds op de dunne lijn tussen platte, seksistische klap en sappige, schunnige moppen. In vergelijking met vroeger is de focus wel een tikkeltje verschoven: waar vroeger enkel de draak gestoken werd met chauvinisme verbreedt Wet Dreams Don’t Cry haar horizon naar een algemenere maatschappelijke parodie, waar seks uiteraard nog steeds één van de stokpaardjes blijft. Geen slecht idee, of hij had misschien #MeToo aan zijn kl*ten.
Artstyle en voice acting
Samen met Larry is ook zijn oorspronkelijke voice actor, Jan Rabson, back in action. Wat hebben we dat kweelerige stemmetje gemist. Naast Larry worden ook andere personages prima voorzien van klank en beeld, iets dat eigenlijk voor de game in haar geheel geldt. De artstyle deed me eerlijk gezegd denken aan die typische point en click games uit mijn jeugd zoals Freddi Fish en consoorten. Aangezien het verhaal draait rond oude koeien uit de gracht halen en ze vervolgens in een modern jasje steken, ga ik er dan ook van uit dat de bedoeling was. Los van de context weten die strakke, cartoony graphics en harde, contrasterende kleuren mij niet altijd te smaken, maar in Wet Dreams Don’t Dry passen ze gewoon perfect bij de spelervaring.
Austin Powers in game-vorm
Larry zoekt de gevoelige en ‘not safe for work’-onderwerpen wel op maar gaat er naar mijn mening nooit over. Integendeel: er wordt eerder gemikt op een algemenere satire van 2018 dan enkel seks, al blijft dat natuurlijk wel de focus. Zo ontmoet je al heel vroeg in het spel een zekere ‘Bill Jobs’, CEO van ‘Prune’, die als parodie op Bill Gates/Steve Jobs van Apple Larry beloont met een ‘PiPhone’. Dat laat Larry toe om gebruik te maken van ‘Timber’, de in-game variant op Tinder, om zo zijn seksleven een serieuze boost te geven. De figuren die Larry doorheen zijn queeste naar vleselijke liefde tegenkomt zijn ook stuk voor stuk typetjes. Denk aan de hipster barista, de Instagram (hier beter gekend als ‘InstaCrap’) verslaafde influencer, de nerdy winkelmedewerkers van Apple of de literatuurstudente die als camgirl iets bijverdient. Larry staat als chauvinistisch fossiel uit de jaren 80 in schril contrast met al die typetjes. Meermaals herinnerde de vorm van humor mij aan de Austin Powers-films: ook daar drijft men de spot met de uit de toon vallende, eeuwige bachelor en de stoten die hij meemaakt door zijn overdreven libido.
Waarom niet?
Weinig diepgang
Desondanks de vele momenten waarbij je mondhoeken omhoog krullen, is er nooit echt een mop of gebeurtenis in het spel geweest die ik niet van kilometersver zag aankomen. Van zodra je een personage ziet, weet je meteen welk typetje hij of zij vervult en kan je al grotendeels inschatten welke rol hij of zij zal spelen in het verhaal. Iedere aanloop naar een chauvinistische mop eindigt ook exact waar je verwacht dat ze zal eindigen.
Het is frustrerend dat veel puzzels eigenlijk totaal geen steek houden.
Voorspelbaarheid staat dus in de weg van spanning en diepgang. Langs de andere kant was dat ook wel te verwachten van een Larry game aangezien die nooit razend spannende verhalen hebben verteld. Wet Dreams Don’t Dry vergelijk je beter met een avondje sit-coms kijken: je weet dat je geen hoogstaande verhaallijnen moet verwachten en dat de meeste moppen tamelijk flauw zijn, maar toch zijn ze meer dan voldoende om je er een avondje mee te amuseren.
Frustrerende puzzels
Een iets groter pijnpunt zijn de puzzels, die als point-and-click game een essentieel onderdeel van de game vormen. Doorheen de vele locaties pikt Larry allerlei items op waarmee hij dan later contextuele puzzels moet oplossen. Zo draai je bijvoorbeeld een rol wc papier op een stok om een improvisoire bezem te maken. Daarmee kuis je dan weer het vuile wc’tje in Larry’s stamcafé, met een verborgen smartphone (en vooruitgang in het verhaal) als beloning.
Alleen al de hoeveelheid items die je in je zakken steekt is enorm. Nóg frustrerender is het feit dat vele puzzels totaal geen steek houden. De oplossingen zijn volledig onlogisch en je moet items combineren om compleet van de pot gerukte tools te maken. Nadenken over de oplossing van een bepaalde puzzel heeft daarom weinig nut – het meeste van je tijd spendeer je beter aan het willekeurig combineren van items in een poging om toch maar voorbij die kutpuzzel te raken. Trial and error, geluk en spamclicken winnen het dus van logisch redeneren. Het is gewoon niet duidelijk wat het spel van je verwacht, en dat leidt tot frustratie.
