Op vlak van gameplay zijn er niet echt grote verrassingen. Zie gewoon dat je als eerste over de finishlijn komt, en hoe je dat doet bepaal je gewoon zelf. Omdat de racewagens onwaarschijnlijk veel grip hebben, kan je moeiteloos op en over muren en plafonds rijden. Reken daar de duizelingwekkende snelheden bij en je weet dat de races in Grip één grote adrenalinerush zijn.
Jammer genoeg werkt de camera niet altijd even goed mee en merkte ik soms kleine vertragingen op bij het omdraaien van het camerastandpunt. Bij een racegame die dermate op snelheid en flexibiliteit steunt, is dit toch een groot minpunt. Gelukkig gebeurde dit redelijk sporadisch, maar het haalde mij wel volledig uit het ritme waardoor ik de race vaak opnieuw moest starten. Maar als de camera er wel zin in had, en dat was het overgrote deel wel het geval, dan was het een waar genot om tegen 500 km/u over de verschillende tracks te rijden.
F*ck de verkeersregels!
Zoals het een goede racer betaamt beschikt Grip: Combat Racing over voldoende game modi. De grootste kluif heb je aan de campaign mode. Stel je hier echter niet veel bij voor qua verhaal of aankleding, want dat is er eigenlijk niet. Het zal dan ook van jouw doorzettingsvermogen afhangen of je de 11 niveau’s/tiers tot een goed einde zal brengen. Op zich zit de opbouw van de campagne goed in mekaar. Je begint vrij basic met races waarin snelheid de hoofdrol speelt. Qua power-ups vind je enkel snelheidsboosts en dus zal het verder zaak zijn om de verschillende parcours te leren kennen en je stuurmanskunsten bij te schaven.
Als kers op de taart heeft Caged Element een split-screen multiplayer toegevoegd.
Het vinden van de ideale racelijn is cruciaal, want op die ene aftakking liggen misschien net meer snelheidsboosts dan op het brede traject. Gelukkig komt er na verloop van tijd wel meer variatie in de campaign en wordt het grof geschut letterlijk bovengehaald in de vorm van machinegeweren en raketten. Bij momenten voelde Grip aan als een Mario Kart op steroïden. Alle tracks zijn dan ook echt geoptimaliseerd om langs boven of onder bereden te worden.
Naast standaard races zijn er nog heel wat andere varianten te vinden in de campaign en de standaard single player-optie. Zo vond ik de Elimination mode erg geslaagd bijvoorbeeld, hierin wordt elke 30 seconden de bolide die in laatste positie rijdt onherroepelijk uit de race gehaald. Verder is er nog een Ultimate race waarin het afknallen van tegenstanders met punten beloond wordt en een optie waar alle power-ups uitgeschakeld worden en jouw stuurmanskunsten de doorslag geven. Op zich niets wereldschokkend of vernieuwend, maar het draagt bij tot de verscheidenheid van de racetypes in Grip.
Multiplayer madness
Als je even genoeg hebt van dat racen tegen de klok, dan kan je aan de slag in arenagevechten. Deze deden mij met enige weemoed terugdenken aan Destruction Derby. In Deathmatch is dit dan ook de enige opzet. Overleven door je tegenstanders aan flarden te knallen. Verder is er ook een Capture the Flag-variant terug te vinden. Tot slot is er de Time Bomb-mode waar één bepaalde speler een bom heeft die op een gegeven moment zal ontploffen. Elke wagen die in de buurt reed bij de explosie, zal nu ook uitgerust worden met een dergelijke bom. Het vervolg is vrij logisch: wie als laatste bomloos over blijft is de winnaar.
Zoals het een goede racer betaamt beschikt Grip: Combat Racing over voldoende game modi.
Het spreekt voor zich dat al deze opties het best tot hun recht komen in de multiplayer. Als kers op de taart heeft ontwikkelaar Caged Element ook een split-screen multiplayer toegevoegd. Zoals het hoort eigenlijk.
Maar er zit jammer genoeg ook een zuur nasmaakje of detail aan Grip met de naam Carkour. Dit is een optie waarbij de ontwikkelaar naar mijn mening té creatief heeft willen doen. Hierin krijg je verschillende minitracks voorgeschoteld waar je bepaalde ‘stunts’ moet uithalen om het einddoel te halen. Dit voelt naar mijn mening te geforceerd aan en kan je gerust links laten liggen.
Technisch niet helemaal in orde
Op grafisch vlak valt alles best goed mee. Het is zeker niet de mooiste game, maar dat hoeft ook niet. Met snelheden van bij momenten meer dan 600 km/u is het vooral zaak dat alles vlotjes op het scherm wordt getoverd, en dat is zeker het geval. Ik kon geen of nauwelijks framedrops waarnemen tijdens het racen, maar kreeg wel te kampen met een aantal technische mankementen. Zo werd ik een 3-tal keer op volle snelheid weg gekatapulteerd toen ik een rots niet meer kon ontwijken. Op zich kon het spel hier niet aan doen en was het mijn trage reactievermogen op dat moment dat deze crash veroorzaakte. Maar het was na de landing dat het foutliep. Ik bleek namelijk vast te zitten in een rotsblok en kon geen kant meer op. Game over en race opnieuw opstarten was de enige oplossing. Ook bleef de game na een race vasthangen op het laadscherm waardoor ik m’n PS4 moest herstarten. Dergelijke zaken haalden het plezier weg en zorgen voor de nodige frustraties.
