Acht jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met Borderlands. Twee weken voordat de Games Convention 2007 in Leipzig werd gehouden kwam het nieuwsbericht naar buiten dat de game in ontwikkeling was bij Gearbox. Deze ontwikkelaar kenden we op dat moment vooral van de Brothers in Arms-serie. We hadden geen idee wat we van de game konden verwachten. De beschrijving van was echter interessant: Mad Max ontmoet Diablo en het zou een First Person Shooter met RPG-elementen worden.
De onthulling
Een paar weken na de aankondiging maakten we daadwerkelijk kennis met de game. Achter gesloten deuren konden we aanwezig zijn bij de onthulling van het project. Op dat moment waren we nog niet weggeblazen. Het spel zag er tof uit en het idee erachter sprak ons aan. Tegelijkertijd werd ook duidelijk dat de game nog in een heel vroeg ontwikkelingsproces zat. De tegenstanders reageerden bijvoorbeeld niet al te best op de acties van de vijanden en we twijfelden over de geloofwaardigheid van de wereld. Op dat moment was Borderlands nog een realistische titel, met de bijbehorende graphics. En dat botste een beetje met de vijanden die de wereld bevolkten.
Gearbox greep niet gelijk in. Pas anderhalf jaar na de originele onthulling op de Gamescom werd bekendgemaakt dat Borderlands zijn realistische look achter zich liet en die inwisselde voor een stijl die we nu met Borderlands associëren. Eerlijk is eerlijk, we wisten niet wat we er van moesten vinden, maar na de E3-presentatie van 2009 verdween de scepsis als sneeuw voor de zon. Het was alsof de puzzelstukken in elkaar vielen en in oktober van dat jaar zou de game in de winkel liggen.
Borderlands
De eerste Borderlands was een toffe game. Eentje die eigenlijk zijn tijd vooruit was. Het was één van de eerste shooters met duidelijke RPG-elementen en we hebben die combinatie in heel veel games die in de jaren daarna zijn uitgekomen teruggezien. Denk maar aan titels als Dying Light of het aankomende The Division.
De wereld van Pandora wist vanaf het allereerste moment onze interesse te wekken. Het was een wereld zoals we die niet eerder hadden gezien. Natuurlijk kwam dat voor een groot gedeelte door zijn visuele stijl en kleurgebruik, maar ook zijn bewoners wisten de game aanzien te geven. Je had vijanden in alle vormen en maten, en tientallen personages die jouw voorzagen van quests. Deze opdrachten waren over het algemeen rechttoe, rechtaan qua inhoud, maar dat maakte niet uit. Het ging in Borderlands om de reis, niet om de bestemming. En op die reis kwam je vele plekken tegen waar je voorwerpen kon vinden. Denk daarbij aan upgrades voor je personages in de vorm van wapens en bepantsering, maar ook aan geld waarmee je vervolgens weer betere wapens kon kopen. Elke keer dat je een krat zag waar mogelijk sterke wapens in lagen, ging je hart al sneller slaan en kon je niet wachten om te zien wat er in de doos te vinden was.
In je eentje was de game tof om te spelen, maar de echte kracht van Borderlands kwam naar voren zodra je met een paar vrienden aan de slag ging. Dat kon online, maar ook in een LAN-stand, waarbij je dan met zijn vieren in een ruimte zat. Ideaal was het wanneer iedereen een ander personage koos, zodat je een gevarieerde crew had. Elk personage in Borderlands had namelijk zijn eigen unieke stijl en vaardigheden. Door die met elkaar te combineren kon je een klein onverslaanbaar leger opbouwen en iedereen verslaan. Toch liet de eerste Borderlands een aantal belangrijke steken vallen. Het verhaal was bijvoorbeeld niet al te sterk en de wereld van Pandora voelde behoorlijk leeg aan.
Borderlands was daardoor geen must-have, maar wel een hele fijne game om aan je collectie toe te voegen. De game verkocht gelukkig goed. Binnen een half jaar waren er drie miljoen exemplaren verkocht. Ook de DLC-fabriek van Gearbox was flink op gang gekomen, waardoor er voor de Borderlands-fan genoeg te beleven viel. Uiteindelijk kwam de teller op 4,5 miljoen verkochte exemplaren te staan, waarmee Borderlands een succes genoemd mag worden. En door dit succes is het logisch dat er een vervolg kwam.
Borderlands 2
Het aankondigingstraject van Borderlands 2 kent vrij veel overeenkomsten met die van Borderlands. Ook nu werd de game in augustus aangekondigd, in het jaar 2011, om een tweetal weken daarna voor het eerst getoond te worden op de Gamescom. Die was inmiddels van Leipzig naar Keulen verhuisd.
In die presentatie werd de ambitie van Gearbox gelijk duidelijk gemaakt. Men wilde geen simpel vervolg maken, maar alles wat Borderlands was en kon zijn naar een hoger niveau te tillen. Het verhaal zou zodoende meer aandacht krijgen, het zou makkelijker worden om samen met vrienden met verschillende levelhoogtes missies te spelen en de wereld zou interessanter zijn om in rond te lopen. Beloftes die als muziek in de oren klonken.
En eigenlijk was dat ook logisch. Bij de ontwikkeling van Borderlands wist Gearbox op heel veel gebieden eigenlijk niet wat zou aanslaan en hoe de community zou reageren. Hoewel de reacties over het algemeen behoorlijk positief waren, waren er ook de eerder genoemde kritiekpunten. Punten die in een opvolger redelijk goed waren te verbeteren.
Het lukte Gearbox om de serie met Borderlands 2 naar een hoger niveau te tillen. Sterker nog, Borderlands 2 is één van de beste games die je op je Xbox 360 of PlayStation 3 kon spelen. Nog altijd ging het in de game over de fantastische reis die je kon ondernemen. Telkens was je op zoek naar betere wapens, grenade mods en Eridium. Met dat laatstgenoemde paarse goedje kon je een aantal belangrijke upgrades voor je personage kopen. Elk nieuw wapen dat je vond, voelde uniek aan en was plezierig om mee te spelen.
Het verhaal volgen voelde nu ook aan als een feest. Borderlands 2 was enorm slim geschreven, waarbij elke zin die door een personage werd uitgesproken raak was. Absoluut hoogtepunt daarbij waren de gesprekken die je voerde met Handsome Jack. Vanaf het allereerste moment in de game wil hij jou omleggen en dat laat hij om de zoveel tijd graag weten. Zijn doodsbedreigingen zijn keer op keer uniek en heel grappig uitgeschreven. We hebben meerdere keren tijdens het avontuur stilgestaan om alle tijd te nemen om te luisteren naar wat hij nu weer te zeggen had.
Ook de andere personages waren tof. Met veel plezier halen we herinneringen op aan Tiny Tina, Sir Hammerlock, Mad Moxxi en natuurlijk Claptrap. Claptrap is als personage de verpersoonlijking van de game geworden. Een robot met een grote bek en een klein hartje. Denkt de hele wereld aan te kunnen, dat iedereen zijn beste vriend is en heeft zijn grootste vijand in de vorm van de trap. Claptrap is een personage waar we enorm van zijn gaan houden en elke keer dat we iets met hem mochten doen, deden we een klein vreugdendansje.
Van het begin tot het einde wist Borderlands 2 ons te boeien. Of we het nou in ons eentje speelde of samen met een paar vrienden coöperatief op pad gingen, het was allemaal tof om te doen. De wereld kende wat meer variatie, de vijanden boden een grotere uitdaging en er waren meer quests te beleven.
Nazorg
Bovenop dit alles kwam nog de uitstekende nazorg die Gearbox bood. Er kwamen vier ‘standaard’-uitbreidingen uit. Dit waren extra stukjes avontuur, die stuk voor stuk meer dan vier uur aan speelplezier opleverde en allemaal hun unieke insteek hadden. Daarnaast kreeg je toegang tot een paar nieuwe classes om mee te spelen, had je de mogelijkheid om de levelcap te verhogen. Je had ook vijf zogenaamde Headhunter-uitbreidingen, die qua inhoud kleiner waren dan de gewone DLC’s, maar net leuk genoeg waren om de game toch weer op te starten. Er waren uiteindelijk ook veel skins die je kon downloaden. Sinds de release in 2012 is er tot en met de lente van 2014 content bijgekomen.
Dit alles maakt van Borderlands 2 een uitstekende game. De game kreeg dan ook mooie reviewscores en wist de gamer ook te overtuigen om het spel aan te schaffen. In februari 2014 werd bekendgemaakt dat de titel wereldwijd 8,5 miljoen keer was verkocht. Daarmee verbeterde dit tweede deel de goede verkoopcijfers van de eerste telg.
Inferieure Vita-versie
Toch is niet alles goud wat blinkt als we naar Borderlands 2 kijken. In de zomer van 2014 kwam de game ook uit op de PlayStation Vita. De gedachte om de titel op elk moment van de dag te kunnen spelen, sprak ons erg aan. Toen de game in de PlayStation Store uitkwam, hebben we hem gelijk gedownload, om vervolgens heel snel teleurgesteld te zijn. De Vita-versie was best wel slecht. We konden nog voorbij de ietwat magere graphics kijken, maar de framerate en de houterige besturing gooide echt roet in het eten. Het spelen met een sniper was hierdoor zo goed als onmogelijk en het maken van een headshot beruste meer op geluk dan op de kwaliteit van jouw vaardigheden. De game heeft een nare nasmaak achtergelaten en dat is heel erg zonde.
The Pre-Sequel
Na het enorme succes van Borderlands 2 lag een derde deel in de lijn der verwachtingen. Gearbox dacht daar echter anders over. Een eventueel derde deel zou op elk vlak de lat hoger moeten leggen en Gearbox had in eerste instantie geen idee hoe dat zou moeten. Bovendien was het ook bezig met een aantal andere projecten. Denk daarbij aan het in 2014 aangekondigde Battleborn en de remake van Homeworld. Er zou sowieso een derde deel komen, maar het leek de mannen van Gearbox verstandiger om eerst een hoop ideeën te verzamelen en die uit te werken in plaats van een ongeïnspireerd derde deel uit te brengen.
Tegelijkertijd wist men ook wel dat de honger van de fans gestild moest worden. Daarmee werd er een samenwerking aangegaan met 2K Australia. Die ontwikkelaar zou voor een tussendoortje moeten zorgen. Die game werd uiteindelijk Borderlands: The Pre-Sequel, een titel die zich afspeelt tussen deel één en twee en de speler meeneemt naar de maanbasis van Hyperion.
De nieuwe locatie leverde een aantal nieuwe vijanden en twee nieuwe gimmicks op. Ten eerste had je te maken met een lagere zwaartekracht, waardoor je opeens enorme sprongen kon maken. Daarnaast moest je rekening houden met je zuurstofvoorraad. Die liep tijdens het spelen langzaam leeg en wanneer die op was, ging je levenskracht snel omlaag, met uiteindelijk de dood tot gevolg. Je zocht daarom continu naar verschillende zuurstofpunten of binnenlocaties om adem te halen.
Borderlands: The Pre-Sequel was niet zo goed als Borderlands 2. Je zou zelf kunnen zeggen dat het vooral meer van hetzelfde was, met een paar geinige trucjes die er aan zijn toegevoegd. Tegelijkertijd is meer van hetzelfde ook fijn. We hebben op de maanbasis veel plezier gehad met het afknallen van tegenstanders, het vinden van nieuwe wapens en het ontdekken van de krachten van de personages waarmee we op avontuur gingen.
De toekomst
Dit jaar is het acht jaar geleden dat we voor het eerst van Borderlands hoorden. Inmiddels heeft de franchise een warme plek in ons hart veroverd en kijken we met groot verlangen naar het onlangs aangekondigde derde deel uit. Veel daarvan weten we natuurlijk nog niet, maar hey, het is een derde Borderlands. What’s not to like? Tot die tijd kunnen we onze honger gaan stillen met Borderlands: The Handsome Collection. Een compilatie van deel twee en The Pre-Sequel met alle DLC die er op de Xbox One en PlayStation 4 is uitgekomen. Deze game komt op 27 maart uit en tot die tijd komen we nog met een aantal andere Borderlands-artikelen.
