In een vorige speelsessie vertelde ik reeds uitgebreid over wat deze game zoal allemaal in huis had. Ik maak van deze review dan ook graag gebruik om andere aspecten uit RDR2 onder de aandacht te brengen.
Waarom wel?
Wat ik zelf vang, smaakt beter
De spelwereld van RDR2 bruist van het dierenleven. In het totaal lopen, vliegen, zwemmen en kruipen er zo’n 178 beesten rond waarvan het merendeel bruikbaar is als voedsel of crafting-materiaal. Je moet het wel zelf vangen. Mijn prooi spotten viel nog best mee, maar wanneer het beest gaat lopen is het andere koek. Gelukkig kan ik met L1+R1 de geur van het dier opvangen, het spoor tracken en het met een welgemikte pijl door de nek afmaken. Het vlees kook ik zelf of geef ik aan kampkok Pearson die er een stoofpotje van maakt. Skin het dier niet meteen na de kill, want dan gaat het vlees rotten en verliest het zijn waarde. De huid zelf wordt crafting-materiaal.
Ik durf wedden dat ook jij, net als ik, onder de indruk zal zijn van je eerste jacht op bizons…
"Vanavond eten we Bambi met kroketjes!"
Ongeziene graad van realisme (check ook deze special)
Hoe realistisch kan een videogame zijn? Het begint al bij mezelf. Hoe langer ik onderweg ben zonder een scheerbeurt, hoe behaarder ik word. Besluit ik me te scheren en ben ik niet tevreden over het resultaat? Jammer, want dan is het wachten tot mijn haar/baard weer langer is voor ik mezelf een nieuw(e) kapsel/baard kan aanmeten.
Mijn trouwe ros kakt als het moet kakken, briest, hinnikt, snuift en wordt nukkig als ik het niet verwen. Op tijd eens kammen, voeden en strelen is hier de boodschap. En terecht, want als er twee zaken zijn die je absoluut moet soigneren in het spel, dan zijn dat je paard en je wapens. Wapens moeten onderhouden worden of ze kunnen jammen en dat wil je niet meemaken in het heetst van de strijd.
Daarnaast zijn er de weersomstandigheden. De manier waarop een regenbui de straten omtovert tot een grote modderbrij, waarbij paard en kar sporen trekken in de modder en diezelfde modder dan weer aankoekt op mijn kledij maken dat ik er smerig uitzie. En dan heb ik het nog niet over de bloedplekken op mijn knuisten en kledij of de schrammen en blauwe plekken op mijn gezicht na een vechtpartij. Noteer ook hoe zowel jij als je paard na een rit door de natuur vol stof, modder en zweet kleven.
Doe zeker na elke schietpartij de moeite om de lijken te looten.
Gelukkig bezoek ik regelmatig de saloon/hotel voor een heerlijke verwenbeurt in een bad vol heet water en zeep en laat ik me verwennen door een ingehuurde dame zodat ik proper en goedgemutst weer onder de mensen kan komen. Geen hotel of saloon in de buurt? Zowel Arthur als zijn paard kunnen zwemmen, dus een snelle douche bij moeder natuur is ook een goede zaak. Hou echter rekening met de sterkte en de richting van de stroming van het water, want voor je het weet word je meegesleurd.
"Juffrouw, kan u even mijn rug nog wat schrobben, aub?"
Schitterende omgevingen
De manier waarop Rockstar de game, en dan in het bijzonder de natuur en de diverse omgevingen, tot leven brengt lijkt op een National Geographic- of Discovery Channel-reportage. Elke locatie (stedelijk, landelijk of gewoon midden in de natuur) heeft zijn eigen identiteit. Het iets modernere en mondainere St Denis doet me met zijn moerassige en kleurrijke omgevingen wat denken aan New Orleans, terwijl Valentine dan weer een typisch mijnwerkersstadje is. Rhodes met zijn tabaksplantages doet me dan weer meer aan het koloniale Amerika denken.
Daarnaast uiteraard de schitterend weergegeven great plains, de groene prairies, uitgedroogde rivierbeddingen, bossen, besneeuwde bergtoppen, meren, rivieren en canyons met hun typische rotsformaties. Adelaars die het luchtruim doorkruisen, herten, konijntjes en ander klein (en groot) wild die staan te grazen en opschrikken wanneer ik langsrij, de stoomtrein die zich een weg door het landschap slingert en ruiters en postkoetsen op weg naar hun bestemming.
Kom tot rust in deze schitterende omgevingen.
Ik wijk af van het rechte pad
Daar waar in heel wat games missies, conversaties en andere elementen vaak opvulling zijn, heeft alles wat je ziet, doet of hoort zin in RDR2. Ga eens een saloon binnen en luister naar de straffe verhalen. Wandel even door de straten en gluur eens door een raam. Wie had ooit gedacht dat de gerespecteerde dokter zich bezighield met illegale activiteiten? Wijk af van het rechte pad en rij los door het bos of de velden en ontdek verlaten hutjes/schuren, een vergeten slagveld uit de burgeroorlog of een afgebrand fort. Misschien loop je wel mensen tegen het lijf die je waardevolle informatie bezorgen, een opdracht geven en je nadien belonen met een schatkaart.
Breng zeker een bezoek aan de diverse theaters, met een stipnotering voor theater Raleur in St Denis.
Het leuke is ook dat de mensen zich jou herinneren. Na een vechtpartij in de saloon of een eerder bezoek in de winkel zullen de eigenaars of het personeel je herkennen. Best dus even je bounties afkopen in de post, je weet maar nooit wie je wanneer tegen het lijf loopt… Want alles wat je doet of zegt en elke keuze die je maakt heeft een invloed op je reputatie in de game. En die reputatie heeft dan weer een invloed op hoe de spelwereld op jou gaat reageren. Waardoor alles in deze titel zowel rechtstreeks als onrechtstreeks met jou verbonden is…
Een schitterend slagveld uit de Amerikaanse burgeroorlog...
Ik doe alles voor geld
Uiteraard bevat deze game tonnen actie. Ik ben een outlaw en om mezelf en mijn gang te onderhouden heb ik geld nodig. Heb ik zin om een toevallige voorbijganger te overvallen? Dan doe ik dat gewoon! Zin om een bank, postkoets of winkel te overvallen? Dan doe ik ook dat gewoon! Ik zal mezelf niet populair maken bij de lokale bevolking of de sterke arm der wet, maar so what, een outlaw moet iets doen om aan zijn centen te geraken.
In het land van ome Sam is niets gratis. Voedingsmiddelen, munitie, kledij, upgrades voor mijn wapens of paard, mijn bounties afkopen of wat dan ook, het moet allemaal cash betaald worden. In St Denis beroofde ik zelfs een blinde bedelaar, al kwam ik pas later te weten dat hij niet echt blind was, maar soit.
Doe zeker, net als ik, na elke schietpartij de moeite om de lijken te looten. Het duurt iets langer dan in een normale game omdat je de tegenstander moet oppakken, zijn zakken moet doorzoeken en alles zelf moet wegsteken, maar het kan je bij de lokale pandjesboer een aardige duit opleveren.
Niets is gratis in deze game.
Kamperen met de maten
In 1899 was er nog geen Hilton-, Novotel- of Van der Valk-hotel en dus heb ik geen andere keuze dan samen met mijn makkers te kamperen in de vrije natuur. Mijn kamp is mijn centrale uitvalsbasis. Ik kan er slapen, rusten, craften, koken, van kledij veranderen en me scheren wat op zich al belangrijk is om mijn stamina, health en Dead Eye-meters te vullen. Daarnaast moet ik ook de relaties met de bende (zowel mannen als vrouwen) onderhouden. Dit door klusjes uit te voeren zoals de paarden voederen of hout te hakken, mijn bijdrage te leveren aan het kamp, zowel financieel als op het vlak van grondstoffen en voeding.
Net als in de western Gunfight at the O.K. Corral zijn ook de gunfights in RDR2 best heftig.
Maar het plezantste van al is het upgraden van het kamp zelf. In het begin zijn het allemaal schamele tentjes en wagens, maar door een financiële bijdrage te leveren kan ik de tenten en wagens upgraden, een kippenhok installeren, meer paarden huisvesten, een kano kopen, enzovoort. Weet dat de bende en dus ook het kamp zich regelmatig verplaatst, maar geen nood, de upgrades verhuizen mee. De bende op zich is dan een (dodelijk) bont allegaartje. Zo is er onder andere de schietgrage psycho Micah, kampkok Pearson, Bill Williamson (de slechterik uit Red Dead Redemption), pastoor "meer-zat-dan-nuchter" Swanson, de jonge John Marston (die wat op zijn kerfstok heeft), de louche boekhouder Ludwig Strauss, founding father Dutch, zijn rechterhand Hosea en nog een paar dames en heren.
Let ook op hoe de relaties tussen de personages onderling evolueren en hoe dat een invloed heeft op de hele bende.
Maten, makkers, outlaws for life!
Een schitterend klank- en lichtspel
De manier waarop dag en nacht in mekaar overgaan, een heldere maan de prairie ’s nachts verlicht, de coyotes onheilspellend huilen in de verte, de zon achter de wolken verdwijnt om plaats te maken voor een knetterend onweer, regenbui, bliksemschichten en donder inbegrepen, het ochtendzonnetje door de bomen priemt en nevel het zicht belemmert of de zonsondergang boven de prairie en de vogeltjes hun laatste liedje zingen is pure romantiek.
Maar ook ’s avonds zie je de steden veranderen. De lichtjes gaan aan, het geroezemoes in de saloons wordt luider, er is minder volk op straat, de lichteffecten van de stoomtrein die het landschap doen oplichten bij het voorbijrijden brengen de hele wereld op geloofwaardige wijze tot leven. Je kan ook fast travellen met de postkoets of trein of vanuit je tent, als je de upgrade hebt, maar ik raad je echt aan om gewoon je paard te nemen en te genieten van de schitterende landschappen.
En over sfeer gesproken, breng zeker een bezoek aan de diverse theaters, met een stipnotering voor theater Raleur in St Denis. Waarom, dat vertel ik niet, gewoon doen! Trouwens, elke keer wanneer je het theater bezoekt, krijg je een andere show te zien.
Bezoek zeker het theater Raleur in St Denis!
Gunfight at the O.K. Corral
Net als in de western Gunfight at the O.K. Corral zijn ook de gunfights in RDR2 best heftig, maar niet zoals je gewend bent uit andere shooters. Je moet sneller en zelf manueel herladen en je kan vooral minder snel kogels afvuren dan in een doorsnee schietspel. Gericht te werk gaan is dus de boodschap hier. Bij shootouts zoek ik meteen dekking, gebruik ik mijn Dead Eye (slowmotioin) en ga ik resoluut voor headshots. Het is trouwens vaak ook genieten van de schitterende slowmotion-weergaves wanneer mijn tegenstanders Max Payne-gewijs neergaan.
Bij de gunsmith kan ik gelukkig mijn wapens tot in de kleinste details, zowel mechanisch als cosmetisch, pimpen om ze een eigen smoel te geven. Denk er echter steeds aan dat je zowel wapens op jezelf als op je paard draagt. Voor je tot de actie overgaat dus best even het juiste wapentuig kiezen.
Wie niet luisteren wil, die gaat dood...
Mijn paard is de Ferrari van het Wilde Westen
De band met je paard is van levensbelang. Zelf heb ik al vier paarden, één dat ik als vast paard gebruik, één om te jagen, één voor snelle acties zoals overvallen en één in reserve. Met elk van deze paarden moet je een band creëren én onderhouden. Regelmatig roskammen, voederen, knuffelen en geruststellen of af en toe eens verwennen met een care package in de stal. Bovendien kan je ook je zadel, zadeltassen, slaapmatje, stijgbeugels, sporen, lengte/kleur van zijn manen/staart aanpassen en je paard een naam geven. In het begin vond ik het vervelend dat ik mijn paard moest soigneren, maar eens ik doorhad dat het echt effect had, maak ik voor/na elk ritje snel de tijd om het te verzorgen. Het wordt een gewoonte… Tip van het huis: als je zonder nadenken de zadeltassen van het paard van een gedode tegenstander wil looten, denk dan twee keer na. Ik spreek uit ondervinding…
De band met je paard is van levensbelang.
Het paard is een volwaardige persoonlijkheid in deze game, geen gimmick of handigheidje. Sta me toe te zeggen dat deze paarden niet alleen de mooiste, maar ook meest realistische paarden zijn die ik ooit in een game gezien/bereden heb. Dit op alle vlakken trouwens. Let bijvoorbeeld eens op de manier waarop je paard steigert, danst, galoppeert, gewoon stapt of tegen de vlakte gaat. Zoek dan de beelden van ‘echte’ paarden eens op en merk dat er geen verschil is tussen de bewegingen van het echte paard en jouw virtuele ros. Doe eens zoals ik en rij voor de fun eens tegen een boom of een andere ruiter, want ook dat is best lachen.
Mijn beste vriend in-game is mijn paard!
Horen is geloven
De stemacteurs hebben schitterend werk geleverd. Elk personage heeft zijn eigen identiteit en accent en de manier waarop ze praten komt heel geloofwaardig over. Als Arthur op zijn paard fluit, dan fluit hij echt. Daarnaast is er de schitterende dynamische muziek die op elke situatie inspeelt en het geheel een extra dimensie geeft. En dan heb ik het nog niet gehad over de vele dierengeluiden, stoomtrein, karren, trams, postkoetsen, paarden, wapens en andere lawaaimakers in het spel. Het geluid van de paardenhoeven op de diverse ondergronden, zowel droog als nat, het wassende/klaterende water, de rammelende paardenkar, het getoet van de stoomtrein, het klinkt me allemaal als een grote symfonie in de oren.
Geen enkel detail werd over het hoofd gezien in deze game.
Waarom niet?
Waar is de photo mode?
Het enige wat ik mis in deze game is een photo mode. Er valt zo veel moois te zien en vooral te beleven in RDR2 en dat wil je graag op foto vastleggen om later nog eens te bekijken of om als beeldmateriaal te gebruiken in bijvoorbeeld deze review. Maar bon, het is uiteraard geen must, maar het zou leuk geweest zijn.
