Na jaren van identiteitscrisis, werd het in voorbije Mega Man-titels wel duidelijk dat de klassieke formule van de platformshooter de beste bleek. Het doorlopen van verschillende levels en gaandeweg opbouwen naar je sterkste abilities, bleek steeds weer een winnaar. Capcom focust zich in deze nieuwe Mega Man-titel dan ook op dat klassieke stramien, maar probeert het iconische personage in een hedendaags jasje te duwen.
Twee-en-een-halve dimensies
Dat doet het team achter Mega Man 11 voornamelijk visueel, met een 2.5D look. Met andere woorden beweeg je nog steeds in twee dimensies (horizontaal en verticaal), maar heeft alles ook een diepte door het gebruik van 3D-modellen. Dat ziet er op zich wel toepasselijk uit,voor de op anime-gebaseerde stijl van de serie, maar ik moet toch bekennen dat de gepixelde charme van de klassieke Mega Man-games een pak toepasselijker ogen. Nu heeft de game voornamelijk een zeer kinds tintje, terwijl de gameplay eerder een andere richting uitkijkt.
Serieus op je doos krijgen
Want Mega Man 11 is weer ongelooflijk punishing vanaf het eerste level. Per niveau heb je andere soorten tegenstanders, die je steeds een nieuwe tactiek doen aannemen. Ook de omgeving speelt daarbij in de hand, met het ballonnen-level van deze game daarbij als ultieme voorbeeld. Die variatie is welkom, en zorgt ervoor dat je je nooit echt zal vervelen.
Maar ik moet bekennen dat de game soms toch te afstraffend is voor mijn tere zieltje. Om dat gevoel tegemoet te komen voorzien de makers meerdere moeilijkheidsgraden waar de gemakkelijkste heel bepamperend “It's my first time playing a Mega Man game” heet. Die geeft je dan weer iets te veel voordelen, zoals eindeloos veel levens en een levensbalk die er lang over doet leeg te lopen. Toch zal je als nieuwe Mega Man-speler hier ook geregeld het loodje leggen, als je levels te snel wilt doorwandelen. Het design zit namelijk weer zeer strak.
Double Gear all the way
De spelstructuur zit dan weer wat vreemd in elkaar. Waar je normaal opbouwt naar één speciale mechanic waar het merendeel van de gameplay rond draait, zit die technologie al in de introductie van het verhaal verwerkt. Zo kan je dankzij Double Gear meteen vanaf level één de tijd vertragen, of net ervoor zorgen dat je dubbele schade aanricht. Op zich is dat welkom, gezien je meteen in het heetst van de strijd gegooid wordt bij de acht eerste stages.
Per level dat je afwerkt krijg je trouwens ook een speciale ability erbij die je aanvallen aanpast. Zo kan je op een gegeven punt steenblokken uit de lucht laten vallen, of een ijzige schokgolf lanceren die vijanden rond je serieus wat schade aanricht.
Herkenbaar
Over het algemeen is dit een herkenbare Mega Man-game die trouw blijft aan de kernkarakteristieken van de reeks. Enkel visueel en met de Double Gear-mechanic die je van bij aanvang hebt, breken de makers enigszins vorm. Een ander element waar de gebruikelijke Mega Man-formule doorgaans anders lijkt, is sounddesign. Jammer genoeg valt daar niet veel goeds over te vertellen met repetitieve en vergeetbare achtergrondmuziek en tenenkrullend slecht stemmenwerk. Gelukkig word je met dat laatste niet al te veel geconfronteerd
