Al van bij de start is het opmerkelijk om zien hoe donker deze Final Fantasy wel niet is. Geen grote shots van vista’s waarop het FF-logo prijkt, maar intieme en emotionele actiescènes waarbij een doos papieren zakdoekjes meer dan eens van pas komt. De beginscène zet meteen de toon voor de rest van de game. We volgen twaalf studenten van Class Zero van de Vermillion Peristylium, een academie in provincie Rubrum. Wanneer de Militesi Empire de magiekristallen in verscheidene provincies van de wereld Orience proberen te vernietigen om de macht te grijpen, vormen de twaalf leerlingen één front om de aanval van de Militesi af te wenden. Het hoe en waarom van deze kristallen, dat is het grote mysterie van de game.
Summons
Wat we wel meteen weten, is dat ze onlosmakelijk verbonden zijn aan het gebruik van magie in Orience. Elke leerling heeft een specifieke skill set die de speler aanmoedigt om tijdens battles op zoek te gaan naar de meest doeltreffende speelstijl. Zo zijn er natuurlijk ranged en melee classes en herbergen deze twee stijlen respectievelijk wapens zoals een pistool, revolvers en bogen enerzijds en hamers, zwaarden en zwepen anderzijds. Naarmate de personages stijgen in level, spelen ze nieuwe skills vrij. Geen Final Fantasy zonder summons en ook in Type-0 maken de geliefde Eidolons hun intrede. Meer zelfs, je neemt zelf rechtstreeks de controle over summons als Ifrit, Odin, Shiva en natuurlijk Bahamut. Elke summon heeft een eigen specifiek aantal skills die je kan gebruiken om waanzinnig veel schade aan te richten op de spectaculairste manier. Sommige dingen veranderen nooit… en maar goed ook.
Toch blijft deze Final Fantasy de vreemde eend in de bijt. Er wordt bitter weinig gelachen, het verhaal is politiek geladen en enkel het getater van sommige Moogles zorgen af en toe voor een flauwe glimlach om je lippen. Omdat deze Type-0 HD deel uitmaakt van de Fabula Nova Crystallis Final Fantasy-saga, waaronder ook FFXIII en FFXV vallen, komen we weer in contact met het verwarrende jargon van onder meer de l’Cie en de Fal’Cie. FFXIII-fans zullen dus weer hun hartje kunnen ophalen als de militaristische sfeer en de zware conversaties om de hoek komen gluren.
PSP
Al van in het begin krijg je te maken met het gegeven dat het hier gaat om een port van de PSP-game uit 2011. De snelle camerabesturing laat een hevige motion blur-veeg na die in het begin wat moeilijk voor de ogen is, maar naarmate je langer speelt, treedt de gewenning op. Echt diepgaand kunnen we de controls niet noemen, logisch ook, want de versie op de PSP-handheld was niet meteen uitnodigend voor een ingewikkeld besturingssysteem. De speelbare personages zijn allemaal rechtstreeks overgenomen uit de knappe filmpjes van het origineel. De NPC’s hebben jammer genoeg deze behandeling vaak niet gekregen. Ook de omgevingen variëren van bloedmooi tot spuuglelijk. Een beetje een dubbeltje op zijn kant dus, maar op zich kunnen we hier wel mee leven, omdat alles in haarscherpe Full HD wordt weergegeven tegen een vlotte framerate. We hebben al ergere ports gezien.
Het is aan de speler om te kiezen over welk personage uit Class Zero je controle neemt. Deze keuze kan je steeds aanpassen aan de Save Crystals die her en der verspreid zijn. Sommige verhaallijnen zijn echter enkel toegankelijk wanneer je de rol aanneemt van een specifieke student(e). Het geeft de verhaalvertelling een dynamische noot, maar het blijft allemaal nog veel te oppervlakkig om echt beklijvend te zijn. Als student op de academie wordt je dag onderverdeeld in uurblokken. Wanneer je een bepaalde quest aanneemt en deze voltooit, zal een bepaald aantal uren verstrijken. Dit soort quests kan je blijven doen tot je opgeroepen wordt om ten strijde te trekken tegen de Militesi Empire. Het is een interessant systeem, maar zorgt er wel voor dat je pad (vooral in het begin) compleet lineair en uitgestippeld voor je is.
Tactisch inzicht
Van zodra je echter de wereldkaart van Orience kan verkennen, geeft het spel je gelukkig wat van die broodnodige vrijheid. Random encounters zorgen er voor dat je verschillende gevechten aan kan gaan met traditionele en minder traditionele vijanden uit het Final Fantasy-universum. Leuk is om de uitdaging aan te gaan om een hele ketting aan gevechten te doorstaan om zo meer experience binnen te rijven. Gevechten doe je met een party van drie. Op elk moment kan je van personage wisselen. Dit houdt de schwung er wat in en zorgt er ook voor dat je elk personage op een bepaald tempo kan doen stijgen in level. Nog een aangenaam gameplay-element in het spel is de topdown strategy-kant. Op de kaart zijn er verschillende steden en vestigingen te vinden en het is aan Class Zero om te voorkomen dat deze worden ingenomen door de vijand. Omgekeerd geldt natuurlijk ook, als Class Zero vecht je voor de provincie en tracht je vijandige vestigingen te vernietigen en/of in te nemen. Verandering van spijs doet eten en dit gameplay-aspect geeft dit mooi weer.
Gebaseerd op een PSP-game of niet, een Final Fantasy krijgt altijd een pak hoge productiewaarden mee en dat is ook nu niet anders. De filmpjes zijn vaak beeldschoon en trekken je mee in het verhaal. Het stemwerk, zowel in het Japans als in het Engels, zijn behoorlijk goed en zelfs de politieke intriges kunnen soms echt intens aanvoelen. Het is daarom dubbel zo jammer als je merkt dat de in-game gebeurtenissen vaak wat achterop hinken op vlak van immersie en beleving. De achtergrond die veelal uit karton opgebouwd lijkt te zijn, verbergt allesbehalve de eigenlijke oorsprong van Type-0. In het huidige gamelandschap kan dit voor velen een doorn in het oog zijn.
