Want laat het duidelijk zijn: NBA 2K19 blinkt uit in zijn presentatie. Van de komische gesprekken van studio-host Kenny Smith en gasten, Ernie Johnson Jr. en Shaquille O’Neal, tot het afsluitend rondje na de laatste buzzer: je wordt als het ware ondergedompeld in een rasechte NBA-sfeer. En er mag al eens gelachen worden aan de commentaartafel, waar de gesprekken soms erg naast de kwestie zijn. Wij onthielden een bizar gesprek waarin presentator Kenny Smith uit de doeken doet met welke ingrediënten hij een zelfgemaakt drankje in elkaar flanst om scherp te blijven. “The man’s making lasagne”, merkt El Shaq droogjes op. “Het hoogtepunt van vandaag? Elkaars gezelschap”, zo klinkt het eensgezind. In-game commentaar is nagenoeg altijd spot-on en gelukkig blijf je gespaard van repetitieve opmerkingen waar je in andere sportgames al snel horendol van wordt. Het commentaar wordt opgesmukt met relevante anekdotes over de spelers in kwestie en dat houdt het lekker luchtig. En ook de knap uitgevoerde interviews met de atleten dragen bij tot de totaalbeleving.
Hard to learn, hard to master
De steile leercurve is een klassiek knelpunt bij de NBA 2K-games en ook dit jaar is dat niet anders. Zonder oefenwedstrijdjes of een opfrissingcursus van het uitgebreide assortiment aan knoppencombinaties voelen newbies zich wellicht snel ontmoedigd en dat is jammer. Want voor wie doorzet valt er heel wat voldoening te halen uit een doordachte defense en het afronden van een inventief opgezette aanval. Nu goed, de reeks richt zich nu eenmaal op de diehard NBA-fans en voor hen is het wederom genieten geblazen.
Minder te spreken zijn we over de microtransacties en het in-game geld.
Dit jaar ligt de focus op balcontrole en het optimaal benutten van wat superatleten als LeBron James en Stephen Curry uit hun sloffen (en polsen) schudden. Van Curry’s ‘step-back-jumper’ tot James’ kenmerkende ‘fadeaway’: het voelt verdomd lekker om (mits wat oefening) deze flitsende moves op het parket te toveren. De AI zorgt ervoor dat haast geen enkele speler ‘generisch’ aanvoelt. Maar er is ook een keerzijde. Hoe mooi een geslaagde (en bijzonder realistisch ogende) actie eruitziet, des te vreemder wordt het wanneer die mislukt. Je speler botst dan al te vaak knullig tegen zijn bewaker en dat doorbreekt de doorgaans perfecte flow. Bovendien kan dat aan verdedigende zijde frustreren omdat een toegekende fout regelmatig willekeurig kan aanvoelen.
Game mode overload
Voor ieder wat wils, moeten ze bij 2K gedacht hebben, want in een eerste oogopslag zou je zowaar kunnen verdrinken in het aantal selecteerbare gamemodi. Diehard fans zullen, terecht, meteen in de MyCareer-modus duiken. Want die is meer verhaal gedreven dan ooit tevoren. Als ‘A.I.’ (what’s in a name?) timmer je aan de weg naar boven om als jonge snaak een gooi te kunnen doen naar een selectie voor de NBA. A.I. is een complex personage dat zeker niet altijd de juiste keuzes maakt en dat zorgt voor interessante conflictsituaties.
Online spelen werkt prima, maar helaas ook niet perfect.
Jammer genoeg verwateren de goede bedoelingen van de scenaristen naar het einde toe, met het risico dat niet iedereen het even lang zal uitzingen. Geen gebrek aan spanning in MyLeague. Daar bouw je aan een eigen NBA-competitie waarbij je zelf alle details kan invullen en de regels kan ombuigen. Het dreamteam van de Golden State Warriors laten plunderen? Waarom ook niet. The Way Back voegt RPG-elementen toe door je belangrijke carrièrebeslissingen te laten nemen, maar die missen vaak hun impact op de verdere verhaallijn. Toch stonden we te kijken van het niveau van het script, want sportgames met een meeslepende carrièremodus zijn we nog niet vaak tegengekomen.
Microtransacties en nog eens…
Minder te spreken zijn we over de microtransacties en het in-game geld waarmee je pakketjes spelerskaarten kan kopen. Want het zijn diezelfde virtuele munten waarmee je de stats van onze vriend A.I. kan opvijzelen in de Career-modus. Je zit dus vrij snel door je spaarpot heen en 2K staat dan met uitgestoken hand klaar om je kaartpakjes te verkopen tussen de 5 en 10 euro, maar er zijn ook duurdere pakketjes beschikbaar die je al snel het dubbele kosten. Die bieden trouwens ook geen garantie dat je de spelers krijgt die je wil. Ook al ben je niet verplicht om echt geld uit te geven, blijft het lastig om in MyTeam overeind te blijven tegen spelers die wel hun portemonnee trekken voor betere stats. Gelukkig blijft de MyLeague-modus vrij van microtransacties en kan je je daar wél focussen op waar het echt om draait.
Shootin’ some B-ball
In de Blacktop-modus kan je de Fresh Prince uithangen op het straatcourt met je favoriete NBA-legendes. Helaas is de stijl niet aangepast aan die ‘minder serieuze’ setting, waardoor het niet echt straat-achtig aanvoelt (als je weet wat we bedoelen). De NBA-street factor ontbreekt, maar de modus is eigenlijk ook gewoon niet meer dan een leuke extra.
Online spelen werkt prima, maar helaas ook niet perfect. Ondanks een snelle verbinding blijft er altijd een minimale vertraging tussen de druk op de knop en de reactie van je virtuele basketter. Minimaal, dat wil zeggen: niet zo hard dat het onspeelbaar wordt, maar wel merkbaar en lichtjes enerverend als je het tempo offline tot op de milliseconde in de vingers had. Dat zorgt zo nu en dan voor gemiste schoten waarvan je wel kon zweren dat ze er los in zouden gaan of een verdedigende actie die onverklaarbaar de mist in gaat. Geef ons wat multiplayer betreft dus maar een potje op de sofa met vrienden, al wegen online de nadelen nu ook weer niet helemaal op tegen de spanning van een zinderende match.
REVIEWER: Marijn Ceulemans
