Red Dead Redemption 2 (vanaf nu RDR2) is een proloog en speelt zich af zo’n tien jaar voor de gebeurtenissen uit RDR. Jij bent Arthur Morgan, een trouw lid van de Dutch Van der Linde-gang. Leuk voor de fans is dat ze aan de zijde van, maar niet met, John Marston kunnen spelen. Je hoeft RDR dus niet gespeeld te hebben, maar zal wel zin krijgen om ‘m te spelen nadien.
Zoals in de cinema
Rockstar wil je voortdurend in de game houden en opteert daarom voor heel wat slimme cameratrucs, en een propere hud. Er is een retecoole killcam, een handige cinematic cam en de game zelf bulkt van de in-game engine cinematics die het verhaal op een filmische manier tot leven brengen, en vooral aan de gang houden. Op deze manier word je dieper en dieper in de verhaallijn en de spelwereld gezogen. Zo schakelde ik tijdens een langere rit over naar de cinematic cam, terwijl ik een praatje deed met een bendelid, de omgeving in me opnam en speelde met de verschillende camerastandpunten. Dit alles aangevuld met een dynamische en interactieve soundtrack, bestaande uit 192 tracks, die zich constant aanpassen aan je situatie of omgeving, maken het plaatje compleet. Ook kan je on the fly wisselen tussen een FPS- en Third Person-standpunt.
Moeders allermooiste
RDR 2 ziet er grafisch bloedmooi uit, daar hoef je niet aan te twijfelen. De manier waarop paarden sporen trekken in de sneeuw, hoe Arthur smerig wordt wanneer hij door modder en stof loopt, een bebloed kadaver op zijn schouders draagt, kwetsuren opraapt in een gevecht, hoe rook en gensters uit de vuurmond van je pistool komen wanneer je vuurt of dat je de kogelinslag ziet op elk stukje wild dat je schiet. Noteer ook hoe besneeuwde bergtoppen overgaan naar een groene prairie, hoe witte wolken door de blauwe lucht trekken, de zon weerkaatst op het meer of de wielen van een huifkar modder doen opspatten. Het is slechts een kleine greep uit de vele oogverwennerijen die ik te zien kreeg. Wedden dat deze game met de prijs van mooiste titel van 2018 gaat lopen?
In RDR 2 is elke conversatie die je voert, hoort of afluistert een waardevolle bron van informatie.
Over moeders allermooiste gesproken, Arthur kan in de saloon een bad nemen, en zich laten verwennen door de dames, zich laten scheren bij de barbier of in zijn kamer saven en van outfit wisselen. Bepaalde outfits bieden extra perks bij koud weer, of bij warm weer en hebben daadwerkelijk een invloed op persoonlijke eigenschappen zoals stamina.
Je paard is het verlengde van je personage
Je paard is constant aan je zijde, je kan het berijden, de zadeltassen als extra inventaris gebruiken, en opdrachten geven als stay, follow of flee. Je paard is ook een levend wezen met eigen behoeften. Hoe beter je voor je paard zorgt, hoe sterker de band en hoe beter je paard je zal gehoorzamen; Dit zal dan weer een invloed hebben op zijn stamina, snelheid, wendbaarheid, enzovoort.
Je paard zal moe worden, honger/dorst krijgen, eventueel onrustig worden en vuil worden. Aan jou dan om dit aan te pakken. Hoe? Door bijvoorbeeld in een stad de lokale stalhouder op te zoeken. Hier kan je meerdere paarden managen. Zo kan je ervoor zorgen dat ze niets tekortkomen en het juiste paard voor de juiste opdracht kiezen. Je kan immers meerdere paarden(rassen) hebben, elk met hun eigen voor- en nadelen, ze een naam geven, voeden, roskammen, laten rusten, enzovoort.
Wedden dat deze game met de prijs van mooiste titel van 2018 gaat lopen?
Paard kwijt? Paard dood? Paard te veraf? Wel dan kan je een nieuw paard vangen of een paard stelen. Je paard ‘per ongeluk’ achter gelaten? Dan kan je even fluiten en komt het, als je een goede band hebt, naar je toe. If not, check dan vorige opties…Nadeel is wel dat je opnieuw tijd zal moeten investeren in je paard om het aan jou te binden.
En ja, ik heb het gezien: mijn paard kakte, en de kaka bleef liggen…
Hoe beter je voor je paard zorgt, hoe beter het paard voor jou zorgt...
Realistische, haast levensechte, animaties
Al even opvallend als de grafische kwaliteit van de game is het niveau aan realisme. Alles wat je doet, doe je net zoals je dat in het echt zou doen. Bij het looten moest ik het lijk oppakken en eigenhandig de zakken doorzoeken. Wapen herladen? Kogel per kogel in het magazijn steken. Uit de heup schieten deed ik als een volleerde outlaw, inclusief handbewegingen. Pistool wegsteken, even snel draaien en holsteren. Idem voor het vastnemen (en draaien) van kranten, documenten en andere voorwerpen die ik kan gebruiken. Geen magische wapens of documenten die uit het niets verschijnen of weer verdwijnen. Je wapen nodig? Pak het. Iets nodig uit je zadeltas? Doorzoek je tas.
De keuzes die je maakt, bepalen wie je bent
Hoe je de game speelt bepaal je volledig zelf. Zin om iedereen af te knallen? Dat kan, maar dan krijg je een bounty boven je hoofd, ben je nergens meer welkom en zullen posses en premiejagers je opjagen. Je kan ook de brave jongen spelen, op vriendelijke wijze mensen aanspreken en hen wat tips kunnen ontfutselen over bepaalde gebeurtenissen, verborgen locaties, missies of personages. Zo ontdekte ik een verborgen kluis achter een dokterspraktijk. Ik richtte mijn pistool op de dokter waarna hij de geheime ruimte opende, ik de bewakers afknalde en met het geld aan de haal ging. Ik had echter de pech dat de sheriff me zag en met zijn vriendjes achter aan me aankwam. Ik had ook niets kunnen doen, of meteen na de diefstal het op een lopen kunnen zetten. Misschien had de sheriff me niet gezien? Of ik had mijn bandana voor mijn gezicht kunnen doen, en dan had niemand me misschien herkend?
Ook kan je on the fly wisselen tussen een FPS- en Third Person-standpunt
De spelervaring zal voor iedereen in RDR 2 dus anders zijn omdat iedereen andere keuzes zal maken. Alles wat jij doet of zegt, en wat er op dat moment aan de hand is in de spelwereld, heeft een invloed op de mensen en de spelwereld. Hou daarom steeds je Honor-meter in de gaten…
Ook in het Wilde Westen was de trein nooit op tijd.
Geloofwaardige, authentieke spelwereld
De wereld waarin je vertoeft ziet eruit zoals we die kennen uit cowboyfilms en oude postkaarten. Besneeuwde bergen en bossen waar wolven de plak zwaaien en waar er damp uit je neus komt wanneer je praat/ademt. Groene prairies waar herten, konijntjes en bizons grazen, genieten van het zonnetje en door mensen zoals ik opgejaagd worden voor hun huid en vlees. Kolonisten die met hun huifkar nieuwe oorden opzoeken, de fabrieken van Cornwall die op volle toeren draaien, adelaars die op sierlijke wijze door het luchtruim zweven, en door mij al even sierlijk afgeknald worden, toevallige passanten, handelaars of leden van een concurrerende bende die ik ook even op een extra portie lood trakteerde. (Gelukkig buiten het zicht van toevallige voorbijgangers). Ook opvallend de verre tekenafstand, alles wat je kan zien, daar kan je naartoe.
De wereld waarin je vertoeft ziet eruit zoals we die kennen uit cowboyfilms en oude postkaarten.
Dit alles, aangevuld met typische cowboydorpjes met een saloon, bank, winkels, een barbier, een postkantoor (waar ik mijn bounty afkocht), de slager (die mijn huiden en vlees kocht, gaf me zelfs tips over hoe ik mijn handelswaren nog meer kon laten opbrengen) en paardenstallen. Breng altijd een bezoek aan een wapensmid om je wapen tot in de kleinste (grafische) details te pimpen, zowel cosmetisch als mechanisch, en laat het zeker onderhouden/reinigen. Niets zo vervelend als een wapen dat in een vuurgevecht dienst weigert.
Breng altijd een bezoek aan de wapensmid!
Interactie met mens en dier
In RDR 2 is elke conversatie die je voert, hoort of afluistert een waardevolle bron van informatie. Door met de L2-toets te focussen op mens, dier en omgeving kan ik conversaties opstarten, interessante gesprekken voeren of andere zaken ontdekken. Ik kan ook mensen uitdagen, pesten, beroven of gesprekken stopzetten. Wil een getuige niet meewerken, dan zet ik hem onder druk. Denkt iemand iets gezien te hebben van mijn daden, en wil hij het rondvertellen, dan breng ik hem wel op andere ideeën. Alle gesprekken vinden plaats in de wereld zelf, niet in statische menu's of andere conversatievormen. Het werkt ook op dieren. Pak het goed aan en een gevaarlijk uitziende hond kan plots een bondgenoot worden in de strijd.
Dag mijnheer, hebt u een vuurtje voor me?
Gunfights!
Actie is nooit veraf in RDR 2. Er valt overal iets te beleven. Ik hield de kerk nogal redelijk in het midden, op die mislukte overval, die concurrerende bendeleden, dat ene hert en die ene adelaar na, en genoot voor de rest van de omgeving. Tot mijn bende me echter nodig had om O’ Driscoll en zijn jongens naar pierenland te helpen.
Samen met John (Marston) en twee andere kornuiten trok ik naar het vijandige kamp. Ik koos voor een stealth-aanpak, en liet John het vuile werk opknappen. Eens de wachtposten uitgeschakeld, een werpmes kan al eens wonderen doen, was het tijd voor de beslissende aanval. Nam ik de leiding, liet ik John voorlopen of zou ik voor een frontale aanval kiezen met mijn bende. Ik koos voor het laatste.
Via mijn wapenwiel snel even de juiste wapens selecteren, checken of mijn Dead Eye-meter er klaar voor was, mijn makkers even aansturen, en dan ten aanval! Vuurschoten doorbraken de stilte en na een aantal minuutjes lagen de O’ Driscolls zieltogend ter aarde. En wat betreft die Dead Eye-meter, deze werd ge-upgrade en bevat nu vijf levels, gaande van het vertragen van de tijd tot het aangeven van de critical hit area's bij tegenstanders.
Mijn thuis is waar mijn kamp staat
Het kamp van de bende is een levendig en bruisend geheel waar heel wat te doen en te beleven valt. Een hongertje? Geniet dan van de kok zijn kookkunsten, voer gesprekken met bendeleden, ga samen op missie, beleef pret maar investeer ook in het welzijn van je bende en het kamp. Wat doe je met het geld en de waren die je buitmaakt? Zelf houden? Verkopen in de lokale winkels? Of toch aan de bende schenken? Ook hier zal je keuze een invloed hebben op de relatie tussen jou en je bendeleden. Doet je kamp het goed, en draag je ook jouw steentje bij, dan zal je het kunnen upgraden, zullen meer makkers je helpen en zal het moraal ook hoger zijn.
