Je wil scoren in de geschiedenisles
Odyssey neemt ons mee naar 431 BC. De Peloponnesische Oorlog, een 30-jarige burenstrijd tussen stadstaten Sparta en Athene, woedt in volle hevigheid. Het is in deze setting dat jouw Odyssey begint. Mij hoor je alvast niet klagen; ik mocht vechten als Spartaanse strijder tegen de troepen van Xerxes, én dit aan de zijde van koning Leonidas. Dit in de befaamde Slag om Thermopylae waar 300 Spartanen het opnamen tegen een heuse Griekse invasiemacht. Als je met dit verhaal uitpakt in de geschiedenisles, dan ben je sowieso geslaagd.
Odyssey is NIET Origins
Net als iedereen vreesde ook ik dat Odyssey een ‘Griekse make-over’ zou worden van Origins. Maar na een speelsessie van net geen 8 uur kan ik je geruststellen, deze game is anders. ACOD is uitgebreider, diepgaander, pittiger, en RPG-gericht. De game heeft terug echte zeeslagen aan boord, bevat een uniek Mercenaries-systeem met speciale loot, kan op diverse manieren gespeeld worden en bevat een shitload aan content.
De vrijheid die je krijgt, de keuzes die bepalend zijn, de vele quests, sidequests en challenges die meer inhoud hebben, zijn op zich reeds een game changer. Je stelt je voortdurend de vraag of je wel de juiste keuze gemaakt hebt, of je het achteraf gezien toch niet anders zou gedaan hebben. Ook de vele in-game cinematics en conversaties geven het geheel een totaal andere look en feel.
De combat is pittiger dan ooit. Gebruik dus je abilities!
Zeeslagen zijn terug hip
Na Black Flag werden de zeeslagen weer een soort van gimmick. In ACOD keren ze terug in al hun glorie. Ik kon mijn schip niet alleen cosmetisch pimpen en tactisch verstevigen maar ook volledig upgraden. Ik heb het hier niet alleen over mijn oorlogsbodem zelf maar ook over het aanwezige wapenarsenaal (pijl en boog, speren en vuurkorven), de ramkracht én mijn crew, bestaande uit gewone krijgers en speciale units. Zo kan ik hen zelf rekruteren, van betere armor en wapens voorzien en doen groeien in de strijd.
Kiezen is (niet) altijd verliezen
Ik kreeg, zoals in elke RPG, heel wat conversaties te verwerken in ACOD. Conversaties die ik op basis van mijn antwoorden diverse richtingen kon uitsturen, die goed waren voor quests of die me hielpen bij het oplossen van een quest. Maar de keuzes beperkten zich niet alleen tot die conversaties. Ik kreeg ook een aantal keer te maken met situaties (dorpelingen getroffen door de pest (of niet) of uitgehongerde vluchtelingen die voedsel gestolen hadden) waarbij ik besliste over leven en dood. Ik koos er twee keer voor de sukkelaars in leven te laten, maar wat als ik ze wel gedood zou hebben? In welke mate zou dit een invloed gehad hebben op mijn lot naar het einde van de game toe? ACOD heeft meerdere eindes, zo vertelde senior producer Marc Alexis-Côté. Het is jouw reis, jouw Odyssey, en jij hebt je lot in eigen handen.
De game bevat heel wat conversaties.
Een punt niet geïnvesteerd in een ability is een verloren punt
Daar waar ik in de vorige Creed-games reeds een heel eind kwam door op mijn toetsen te rammen, ervoer ik nu dat de combat pittiger is. Tegenstanders maken volop gebruik van hun schilden, beschikken over divers wapentuig dat telkens een andere aanpak vereist, zijn alerter, sterker en het is niet mogelijk om tegenstanders die een leveltje hoger zijn te stealth killen. Ik moest dus tactisch te werk gaan.
Ik scout de omgeving door gebruik te maken van mijn arend (Ikaros), tagde de vijanden en merkte een verschil tussen hun activiteiten overdag en bij nacht. Ik besloot het fort in kwestie bij nacht binnen te vallen, tegenstanders in hun slaap te verrassen, anderen stealth-gewijs uit te schakelen en de rest te lijf te gaan. En geloof me, slim gebruik maken van mijn abilities (gif, healing en bull run) redde meer dan eens mijn lijf en leden.
De befaamde sluipmoordenaarsmessen heb ik niet gezien, en ik weet ook niet of ze later in de game nog opduiken.
Volwaardige RPG
De Creed-serie is geëvolueerd van een casual/mainstream action-adventure game naar een full-blown RPG. Centraal daarin staat je uitrusting (want wat is er cooler dan je ventje te zien groeien van zero naar hero), de skill tree (Hunter, Warrior en Assassin) en bijhorende abilities en, de kers op de taart, de loot. Beginnen doe je ook door je personage te kiezen, in dit geval Alexios (M) of Kassandra (V). Welke keuze je ook maakt, het zal geen invloed hebben op de verhaallijn, skills of wat dan ook. Het is puur cosmetisch. Daarnaast is ook de wijze waarop Ubisoft het verhaal brengt helemaal anders. Zo kan je rekenen op meer dan 30 uur aan cinematics.
Ikaros is mijn trouw(ste) vriend.
Shitload aan content
Eerlijk? Ik werd overweldigd door de shitload aan content die ik voorgeschoteld kreeg. Naast de hoofdverhaallijn is er nog de strijd tussen Athene en Sparta waar je een invloed kan op uitoefenen, zijn er sidequests (met voldoende diversiteit) bij de vleet, de nodige challenges, en valt er ook in de omgeving heel wat vrij te spelen. Denk dan aan uitkijkpunten, grotten, verlaten tempels en gezonken schepen. Daarnaast heeft ook het verhaal, en de periode waarin de game zich afspeelt, heel wat meer vlees aan het bot.
Guided mode versus Exploration mode
Ik kreeg de opdracht om de demo, de eerste twee hoofdstukken uit de game, met als rode draad de Family Story, inclusief alle beschikbare quests te spelen in de Exploration Mode. Eerlijk? Niet mijn cup of tea. Zelf zou ik voor de Guided mode gekozen hebben. In openwereldgames van deze aard word ik graag bij het handje genomen. Ik ben namelijk iemand die geen potje onbedekt kan laten, geen icoontje kan zien blinken en naar alles op zoek ga. In de Exploration mode moet je alles zelf uitvogelen op basis van hints, en informatie die je vergaart uit de conversaties met je opdrachtgevers. En als je ziet hoe groot de map is, en hoeveel content er is, dan wil je geen seconde verliezen.
Mooi, maar niet de mooiste…
De game, ik speelde hem op een PS4, ziet er grafisch mooi uit. Wanneer ik hem vergelijk met titels als God of War, Detroit Become Human of Shadow of the Tomb Raider, dan moet ACOD onderdoen. De belichting is mooi, de omgeving en de dorpjes stralen heel wat sfeer uit en de menu’s ogen mooi. Daarnaast zit het ook qua details in onder andere uitrusting, schepen en gebouwen helemaal goed.
