In klassieke Monster Hunter-stijl is ook hier het concept poepsimpel: je accepteert missies om monsters in elkaar te beuken met een katachtige Palico aan je zijde als ondersteuning. Zonder verhaal om je af te leiden, want je enige motivatie is simpelweg het uitdagen van alsmaar sterkere monsters en betere uitrusting creëren met de verzamelde materialen.
Het spel begint met een korte introductie waarna je zonder pardon meteen in het diepe wordt gegooid. Hallo, hier is je eerste queeste, begin er maar aan, ja dag he je vindt het wel. Je trekt meteen de wijde wereld in en hoewel er optionele trainingsmissies bestaan om je de basis uit te leggen, laat het spel je grotendeels zelf uitvinden hoe alles werkt. Er worden geen handjes vastgehouden dus, iets waar veel gamers ongetwijfeld dankbaar voor zullen zijn, terwijl dit andere eerder zal afschrikken.
Hou dan ook meteen in het achterhoofd dat dit spel niet voor casual fans is. Daarmee bedoelen we uiteraard niet dat je jarenlange ervaring als gamer achter de boeg moet hebben omdat jij, als inferieur schepsel, anders nooit kunt appreciëren wat voor een meesterwerk Monster Hunter is, maar wel dat de instapdrempel pittig hoog ligt voor beginners. Qua moeilijkheidsgraad is het spel vaak niet te onderschatten en het gebrek aan enige begeleiding kan bijzonder lastig zijn.
Niet voor doetjes
Het is onmogelijk om te ontkennen dat Monster Hunter World een hit was en de serie op meerdere vlakken verbeterde voor een soepelere ervaring. Om nu Monster Hunter Generations Ultimate in handen te nemen, voelt een beetje als een stap terugzetten. Laadschermen tussen gebieden, meerdere whetstones meesleuren die aan de lopende band verslijten, geen damage numbers zien: het is even slikken.
Wie hopeloos verliefd werd op Monster Hunter World ervaart Monster Hunter Generations Ultimate wellicht eerder als een gefaalde relatie: er was ooit hoop dat dit iets moois kon worden, maar het werd al snel duidelijk hoe slecht jullie bij elkaar passen. Klinkt "bikkelharde uitdaging" en "pure grind zonder tierlantijntjes" je echter als muziek in de oren, wie weet is Monster Hunter Generations Ultimate dan wel de ware voor jou.
Monster Hunter Generations Ultimate is geen spel voor iedereen.
Nieuwkomers beginnen misschien beter met het meer toegankelijke Monster Hunter World om de smaak te pakken te krijgen, want Monster Hunter Generations Ultimate is niet voor doetjes. De moeilijkheidsgraad, de mechanics die je zelf moet uitzoeken en het overgrote aanbod vaardigheden, wapens en uitrusting kan best overweldigend zijn. Als keerzijde biedt dit alles echter ook de mogelijkheid voor een complexere game waarbij je de voldoening krijgt om zelf alles te ontdekken. Monster Hunter Generations Ultimate is echt een beestje waar je volledig voor bent of niet.
Choreografie
Een doelwit kiezen en er meteen op inbeuken is hier niet aan de orde. Je personage beweegt traagt, wat een stevige verrassing zal zijn als je een actie RPG met flitsende, snelle combat verwachtte. Wie op meer hack ’n slash gameplay hoopte, zal al snel gefrustreerd raken, want de combat voelt haast lomp aan. Nieuwkomers zijn gewaarschuwd. Het gaat erom de choreografie van je doelwit te leren. Elk monster heeft een eigen aanvalspatroon dat je moet bestuderen om effectief te ontwijken en op het juiste moment toe te slaan.Sommige monsters hebben zwakke punten, zoals de staart, maar je zal zelf moeten uitvissen wat deze zijn want het spel kauwt je niets voor.
Weeral, het is je ding of het is het niet. Elke aanval met je wapen is een keuze, geen reactie. Je zal dus methodischer te werk moeten gaan en geduld is een must. In het begin is het spel nog vergevingsgezind, maar mooie liedjes duren nooit lang. De moeilijkheidsgraad komt bij momenten aan als een klap in het gezicht met monsters die je van de kaart vegen voor je "auw recht in m’n ego" kan zeggen. Ja, Monster Hunter Generations Ultimate is een harde minnares, maar toch blijven we terugkomen voor meer.
Qua moeilijkheidsgraad is het spel vaak niet te onderschatten.
Naast je wapen heb je ook Hunter Styles en Hunter Arts ter beschikking om je kansen op succes te vergroten. Elke stijl biedt je een heel andere aanpak om wezens te lijf te gaan, van focussen op het ontwijken en tegenaanvallen tot het makkelijker maken van het mounten van monsters. Met deze stijlen komen de unieke Hunter Arts, speciale vaardigheden die je kan gebruiken als de bijbehorende meter vol is. Tesamen met de ruime keuze aan wapens is er variatie genoeg om verschillende combinaties uit te proberen.
Adrenalinestoot
Wie dit alles weet en toch de uitdaging aan wil gaan willen we zeker niet ontmoedigen, want ondanks wat bovenstaande paragrafen doen vermoeden, is het wel degelijk een prima game. Op vlak van pure gameplay blijft het een verslavende jacht. Ondanks het vele vloeken en tieren na een zoveelste nederlaag weet het spel je toch steeds te overhalen om er nog eens voor te gaan in plaats van de console uit het raam te gooien. De talloze majestueuze wezens die je telkens op je donder geven maken het des te lonender wanneer je eindelijk hun velletje weet te stropen om aan je collectie toe te voegen. Voor die adrenalinestoot blijf je het doen. Bereid je dus voor op een stevige leercurve, maar die je uiteindelijk immens beloont voor je toewijding.
Als remake werden er voor de Ultimate-versie natuurlijk ook wat extra's toegevoegd. Zo telt de game nu maar liefst 93 monsters. Daar kan Monster Hunter World zeker een puntje aan zuigen. Veteranen zullen zich in de handen wrijven wetende dat er gloednieuwe missies bestaan die nog moeilijker zijn: de G-Rank missies, voor wie echt zijn ziel onherroepelijk kapot wilt maken. Ook nieuw zijn Alchemy en Valor, twee gloednieuwe Hunter Styles die niet in de oorspronkelijke game zaten.
