Waarom wel?
Draait vlotjes!
Ik weet niet hoe Insomniac Games het voor mekaar heeft gekregen, maar zelfs op m’n lanceermodel van een PlayStation 4 draait Spider-Man moeiteloos en behoudt het grotendeels de 30 beloofde frames per seconde. Dat m’n console wel serieus begint te blazen zal ongetwijfeld zowel te maken hebben met de benodigde rekenkracht als met het feit dat hij al een jaartje ouder wordt.
Het New York in Spider-Man eist echt één van de hoofdrollen op. En ja, Spidey kan zwemmen.
Je krijgt voor dat geblaas in ieder geval heel wat terug. De draw distance in het New York van burgemeester Norman Osbourne is gigantisch en er gaat weinig noemenswaardig detail verloren in de verte. De pop-in van schaduwen en textures is ook verwaarloosbaar. Meer zelfs: dit is ongetwijfeld al de drukste hedendaagse stadssetting die ik in een openwereld-game heb mogen ervaren.
New York
Spider-Man heeft bergen memorabele personages, maar één van de opmerkelijkste hoofdrollen in deze game is toch weggelegd voor de stad zelf, temeer omdat iconische gebouwen en constructies als de Flatiron Building, de Chrysler Building, de Statue of Liberty, de Empire State Building en de Avengers Tower de plek dat extra beetje flair geven.
Op plaatsen als Times Square gonst het van de drukte en staan hopen gele taxi’s netjes op groen licht te wachten. De gemiddelde New Yorker is een bezige bij. Terrasjes zitten vol, er wordt aan yoga gedaan in het park, schepen worden geladen en gelost aan de kade en straatmuzikanten spelen de pannen van het dak op pleintjes. Aan die levendigheid ontsnappen is zo simpel als op X te drukken en R2 ingedrukt te houden om tussen de wolkenkrabbers door te slingeren.
Kleine leercurve
De besturing is sowieso iets dat ik graag in de kijker zet, want die combinatie van de combat die we kennen uit onder andere de Batman-games - combo’s aaneen rijgen en op tijd de dodge-knop gebruiken - en de lenigheid en verticaliteit die Spider-Man met zich meebrengt zorgt voor vermakelijke gevechten. Naarmate je verder speelt, zal je ook Skill Points vrijspelen die je kan gebruiken om extra finishers, gadgets en moves aan te kopen.
Het is aan het prille begin van de game trouwens niet simpel - of zo ervoer ik het toch - om Spidey onder controle te houden. Je bent nogal snel geneigd om chaotisch rond te huppelen en te springen, maar dat leer je na je zoveelste death al snel af. Iets berekender en rustiger de knoppen hanteren brengt je al veel verder. Combat en travel waar skill toch iet of wat van tel is? Yep! (Al kan je ook fast travellen via de metro.)
Downgrade? DOWNGRADE?!! Juist niks, check die haarscherpe textures op onze spinnenheld eens!
Veel coole unlockables
Ik haalde het eerder al even aan, maar zowel gadgets als moves als suits als upgrades dien je allemaal vrij te spelen via Tokens en daar zijn er een pak verschillende soorten van. Zo verdien je Tokens door de misdaad te bestrijden, door rugzakken terug te vinden, door wetenschappelijk onderzoek te verrichten, door locaties en katten te fotograferen, door duiven te vangen, etc… Beetje een mes dat langs twee kanten snijdt trouwens. Ja, je hebt steeds een doel - sommige suits en moves zien er ook té fantastisch uit om niet vrij te spelen - maar het is een gekend pijnpunt van het openwereldgenre dat je je lijstjes moet afwerken. Enige repetitiveit durft er al eens insluipen bij langere speelsessies.
Als PlayStation 4 (Pro)-bezitter zou je deze toch minstens geprobeerd moeten hebben. Veel kwalitatiever zie ik ze niet meer passeren op Sony's console.
Soundtrack en voice acting
Vanaf het eerste moment dat je de game opstart, merk je dat typische Marvel-sfeertje. Ja, het logo kan daar ook veel mee te maken hebben, maar zelfs daarna is het door die combinatie van muziek en geluidseffecten zó op en top Marvel. Luchtig en heroïsch. Die hele lijn wordt doorgetrokken doorheen de game, al vallen sommige sleutelmomenten dan weer net op dankzij het gemis van muziek. De stemacteurs zijn ook van dergelijk hoog niveau. Spider-Man klinkt echt als de Peter Parker die we kennen en waar we dolgraag eens een paar uur een klapke mee willen doen in een New Yorkse pizzeria of koffiebar.
Eén van de activiteiten die regelmatig terugkomt: wolkenkrabbers onder constructie zijn overgenomen door handlangers van Kingpin en dan is het aan onze roodblauwe vriend om ze uit te schakelen.
Meeslepend (en bij momenten duister) verhaal
Fans van plottwists en origins-verhalen mogen al in hun handjes wrijven, want deze Spider-Man-game staat garant voor enkele belangrijjke sleutelmomenten in de franchise. Marvel had al aangegeven dat deze titel trouwens canon is binnen het Spider-Man-universum, dus échte Spidey-fans zullen hun hartje kunnen ophalen. Het spel schuwt de donkere kant binnen het hele superheldengenre trouwens niet. ’t Is geen “DC-donker”, maar naar Marvels normen mogen we zeker niet klagen. Veel kan, mag en wil ik niet verklappen, maar je merkt aan vanalles en nog wat dat Insomniac haar huiswerk heeft gemaakt. De hoeveelheid easter eggs kan ik al niet meer op tien handen tellen.
Spider-Man zorgt voor mooie plaatjes, ook 's nachts. Het tijdstip in de game is volledig afhankelijk van waar je op dat moment in het verhaal zit.
Waarom niet?
Geen minpunten?
Ik heb het hierboven al eens aangehaald: de activiteiten die steeds terugkomen kunnen meer naar het einde toe wat beginnen tegen te steken, maar 90% van die activiteiten zijn wél plezant om te doen. Zelfs de “torens hacken” om points of interest te kunnen zien op de kaart zijn te volharden en duren in de praktijk maar een tiental seconden. Insomniac heeft de scherpe kantjes wat afgevijld en er een heel flexibel geheel van gemaakt. Je doet nooit lang hetzelfde, maar je doet wel steeds hetzelfde. Maak daarvan wat je wil, mijn pret heeft het weinig tot niet gedrukt.
