Dat is de insteek waarmee het Canadese Playmind The Inner Child ontworp. Zij geloven dat je nooit het kind in jezelf echt verliest, enkel maar verdringt. En in deze game vecht dat kind keihard terug om helemaal uit de relevantie te verdwijnen.
Horror meets kinderspel
The Inner Friend is een speciaal beestje. Deels psychologische horror, deels exploration game, narratief, maar dan zonder ingesproken cutscenes. Waar Playmind vroeger enkel aan titels werkte voor externe IP’s, waaronder een mobiele Assassin’s Creed-titel, willen ze met deze game werkelijk hun eigen ding doen.
The Inner Child is opgebouwd uit verschillende nachtmerries.
The Inner Child is opgebouwd uit verschillende nachtmerries, die fungeren als levels. De ene is gebaseerd op specifieke kwade dromen van de developers zelf, waar andere dan weer wat algemener en meer herkenbaar zijn. Iedere nachtmerrie is gelinkt aan een typische kinderspel, zoals tikkertje of verstoppertje. Op die manier wordt telkens weer het verband gelegd tussen het kind in jezelf.
Het haarknippende druivenmonster
Na een korte uitleg over de game, krijg ik de eer om zelf in de huid van het innerlijke kind in de game te kruipen. Een developer van de game schuift me een controller in de handen en opent voor me een level dat hij zelf ‘als een van de meer stresserende’ doopt. En gelijk heeft hij. Na het verkennen van enkele grauwe, donkere levels met het onschuldig witte kind dat als protagonist fungeert, stoot ik op een soort van kappersfiguur. Geen mens, maar eerder een soort mensachtig figuur met … een tros druiven als hoofd? Zeer vreemd.
Het monster heeft - hoe kan het ook anders - een immense schaar in haar handen, waarmee het eerst een keertje dreigend knipt, en dan de achtervolging inzet. Wat volgt is een kat-en-muis-spelletje waarin ik in enkele vreemde, met rommel gevulde ruimtes moet ontsnappen aan het kapper monster. Het doel is steeds een immense spiegel kapot te slaan die zich ergens in de ruimte bevindt. Deze spiegels fungeren als deuren naar een volgende ruimte. Er zijn echter nog voldoende dummiespiegels die je even de hoop van verlossing bieden, maar ook niet meer dan dat. En uiteraard: als het monster je weet vast te grijpen, is het game over.
Intrigerend
Eerlijk gezegd: meer is er ook niet aan het level, en het is ook niet de mooiste game die ik ooit al gespeeld heb. Maar het spel intrigeert me wel. Er hangt een toepasselijk grimmig sfeertje doorheen het level, en doordat alles aan elkaar gelinkt is met een overkoepelend verhaal, ben ik geïntrigeerd om meer te weten.
Het verhaal wordt namelijk verteld aan de hand van voorwerpen die je doorheen de verschillende levels verkrijgt. Die verzamel je om dan in een verlaten slaapkamer te plaatsen, die fungeert als centrale gamehub wanneer je niet in één van de vele nachtmerries zit. Per voorwerp dat je vergaart worden er herinneringen unlocked, en wordt de slaapkamer weer een beetje meer ingekleed naar hoe ze er eigenlijk moet uitzien.
Het helpt ook wel dat ieder level anders is. De developer die me de game toont, belooft dat niet ieder level even stresserend en snel gespeeld moet worden. Zo is er nog een andere nachtmerrie die speelbaar is, waar je terugkeert naar de middelbare school. Daar moet je dan weer meer puzzelen om het andere eind van de droom te bereiken. Jammer genoeg ontbrak me de tijd om die nachtmerrie ook een keertje te doorspelen.
