Miami, op een zonnige dag tijdens een grote Grand Prix. Daar racet niet alleen Sierra Knox voor de eerste prijs, maar stelt vaderlief Robert Knox gelijktijdig een knappe concept car voor in een naburig expo-gebouw. Op zich niets mis mee, zij het niet dat beiden eigenhandig bij het afleveren van dodelijk wapentuig betrokken zijn, dat gebruikt werd in een bombardement van een onschuldig dorpje in het middenoosten. Je hoort het al: de familie Knox heeft lang genoeg op deze aardkloot rondgelopen. Tijd om ze vakkundig uit te schakelen. Agent 47 at your service, uiteraard.
We’re going to Miami
Lees je dit, en denk je ‘tiens, dat klinkt me bekend in de oren’, dan zou je wel eens gelijk kunnen hebben. IO kwam een tijd geleden al op de proppen met dit exacte scenario om je de kracht van de nieuwste Hitman te tonen. Voor de gelegenheid maakte de ontwikkelaar een volledig speelbare versie voor de pers op gamescom. En ik moet zeggen, ze hebben niet gelogen. Niet alleen is deze map immens, hij is ook nog eens drukbevolkt met hordes racefanaten, alsook - jammer genoeg - bewaking en in de weg lopend personeel.
Wanneer ik het terrein van de Grand Prix betreed, krijg ik het al bijna aan de stok met een overijverige security-knaap, die me koste wat het kost wil bepotelen op zoek naar wapentuig. Geen nood, mijn wapens heb ik voor de gelegenheid thuis gelaten, al had ik ze ook mee kunnen smokkelen in het klassieke (en übervette) koffertje dat Agent 47 in dit nieuwe seizoen overal mee heen kan nemen. Daarin kan je niet alleen wapentuig, maar ook andere handige voorwerpen kwijt, zoals vergif of overig spul om je mee te vermommen.
Roze flamingo
Maar die koffer laat ik voor de gelegenheid thuis. Na de security-clearance is het tijd om op zoek te gaan naar een manier om twee vliegen al dan niet in één klap een kopje kleiner te maken. As we speak racet Sierra tegen haar aartsrivaal op de track. Robert is niet eens op het terrein te bespeuren. Misschien kan ik Sierra eerst uitschakelen, dus. Ook in deze versie van de game werkt IO met het opportunity-systeem. In een submenu kan je op die manier verschillende mogelijkheden tracken om dichter te komen bij je target. Ik track er één waarin ik een mascotte zijn pak kan stelen … een roze flamingopak that is …
Een quest marker leidt me naar de startplek van de opportunity. Dat is de ondergrondse parkeergarage, waar de gast in het flamingokostuum helemaal uitgedost een parkeerticket tracht te verzilveren. Intussen hangt hij aan de telefoon met iemand en lijkt hij zelf een actie te bespreken die hij aan het plannen is tegen Sierra. Met andere woorden, ik ben een saboteur aan het afluisteren, terwijl ik zelf de boel tracht te sabboteren. Het is natuurlijk nooit echt te vertrouwen wanneer je een amateur de klus laat klaren. Het is met andere woorden een noodzaak dat ik de touwtjes in handen neem en de zware taak van hem afneem. Kort gesteld, ik schakel hem snel even uit door hem te wurgen, en glip in zijn pak. Ik was echter iets te enthousiast zo blijkt, want doordat de kerel zijn telefoongesprek nog niet had afgerond, is de opportunity nog niet getriggered, en kan ik er dus eigenlijk niets mee aanvangen. Best kut, maar oké.
Dokter 47 tot uw dienst
Op zoek naar een andere optie dan maar. Ik vang in het verlaten van de parkeergarage ergens op dat Sierra dagelijks de nodige cocktail aan vitamines moet innemen om fit te blijven … en haar eerstvolgende injectie is na deze race. Ik moet me dus haasten, want aan het publiek te horen zitten ze bijna aan de laatste ronde. Doordat ik het mascottekostuum intussen draag, geraak ik zonder kleerscheuren voorbij de security naar de backstage. Het duurt niet lang voor ik ook de medische hoek van het evenement gevonden heb, waar ik jammer genoeg niet de juiste clearance voor heb om binnen te geraken als mascotte. Even stealthen dan maar. Best een komisch zicht, trouwens, met zo een flamingopak.
Maar bon, lang duurt het niet voor ik een dokter zie voorbijlopen die wat eenzaam lijkt. Door het nieuwe screen-in-screen-systeem van de game kan ik zien of een camera me oppikt of niet, dus kan ik me juist manouvreren, om zeker niet opgemerkt te worden wanneer ik de dokter klinisch elimineer. Even denkt iemand iets verdachts gezien te hebben, en gaat die de boel inspecteren, maar intussen ben ik al lang in het dokterspak geglipt, en weet ik weg te komen zonder problemen. De gast die daar bewustenloos in zijn ondergoed ligt, met een flamingopak naast hem, is mijn probleem niet.
Cocktail du mort
Met een nieuwe outfit komen nieuwe toegangsopties, en zonder problemen wandel ik achter de schermen van de medische boeg. Hier vind ik al snel het nodige materiaal om een dodelijke cocktail te mixen en die in de baxter te mixen van mevrouw Knox. Zij het niet, dat ik eerst nog een andere dokter (de feitelijke arts van Sierra) en een assistent vakkundig moet verwijderen voor ik rustig mijn werk kan doen. Hopelijk kijkt Sierra niet in de vuilniscontainer naast de ziekenboeg, want daar zou ze wel eens een vreemde verrassing kunnen tegenkomen.
Maar goed. Nu alles in plaats is voor mijn eerste assassinatie, laat ik langs de intercom afroepen dat mevrouw Knox haar medicijn klaarligt. Die reed zonet nog als tweede over de finishline, en is uitermate pissig. Met een lang gezicht meldt ze zich aan de ziekenboeg, waar Agent 47 haar met een ware Grim Reaper-stem begroet met de lugubere woorden ‘I’m ready for you’. Niet veel later begeleid ik de niets vermoedende zakenvrouw-meets-racer naar haar laatste zitje waar ik het dodelijke infuus inbreng. Terwijl ik het boeltje aan het fixen ben voor haar, vraagt ze me nog wat er allemaal in de cocktail zit, waar Agent 47 een korte samenvatting geeft over de samenstelling. “Isn’t that poisonous?’ reageert ze. ‘I’m not worried’, reageert 47. Gniffel gniffel. En nog voor ze haar finale reutel geeft, loop ik alvast de kamer uit op zoek naar het volgende slachtoffer. De uiteindelijke dood van Sierra, kan ik toch probleemloos meevolgen op het screen in screen schermpje linksbovenaan.
One down, one to go
De assassinatie van Robert Knox verloopt op een semi-gelijkaardige manier, maar deze keer met minder schoonheidsfoutjes. Een opportunity vertelt me dat een hooggeplaatste legergeneraal een meeting heeft met de CEO, en leidt me er met een questmarker weer gemakkelijk heen. De generaal staat nog te telefoneren aan de rand van het water wanneer ik hem aantref, en ik maak me even onopvallend door op een naburig bankje een krant te lezen. Na z’n telefoontje steekt de generaal nog snel een sigaartje op voor hij naar z’n meeting gaat. Nu kom ik in actie. Ik lok hem weg van gegadigden door een muntje op de grond te werpen tussen de bosjes waar hij naast staat, ik schakel hem snel en geruisloos uit, en doe z’n officieuze militaire outfit aan. Daarna loop ik het expogebouw binnen waar Knox me op de eerste verdieping staat op te wachten.
Terwijl de CEO beneden een fancy concept car tentoon heeft staan, staat boven de technologie die er écht toe doet. Knox is namelijk gretig aan de slag met het ontwikkelen van AI-gestuurde robots die op termijn de traditionele voetsoldaat moet vervangen. Momenteel werkt de technologie echter enkel nog maar met gezichtsherkenning van z’n target, dus je moet steeds een foto van je doelwit inscannen in een centrale console, die dan het doelwit naar de robot doorstuurt. Knox demonstreert de technologie eerst op een aantal dummies, maar ik zie intussen al de mogelijkheden van hoe ik de AI op z’n baasje zou kunnen inzetten. Tijd voor een fotoshoot?
Dood door z’n eigen creatie
Het is uiteindelijk niet een fotoshoot die me aan een afbeelding van Knox helpt, maar een kopie van een magazinecover die aan de muur hangt, met het hoofd van een trotse Robert Knox in het groot en het breed. Wanneer Knox me nog enkele andere interessante technologie toont, glip ik snel de cover mee. Na z’n korte rondleiding, geef ik aan dat ik graag nog een keertje de AI van Knox van dichterbij wil bekijken, en vraag een nieuwe presentatie. Eentje waar ik zelf de eer mag doen om de robot op doel te laten vuren. Eenvoudiger dan dit kan het niet zijn. Alsof de robot meespeelt in the grand scheme of things, richt hij prompt zijn pistool op Knox, en haalt hij schaamteloos de trekker over. Terwijl iedereen in paniek naar de ‘malfunctie’ kijkt, draai ik me om, en loop ik met een brede glimlach de kamer uit. Missie geslaagd. Agent 47-stijl.
