Bladestorm: Nightmare is de herwerkte versie van Bladestorm: The Hundred Years’ War uit 2007. Een grafische opknapbeurt en de toevoeging van het Nightmare-onderdeel moeten het strategiespel nieuw leven inblazen. In het verleden zagen we reeds reïncarnaties verschijnen die niet erg positief onthaald werden. Probeert ontwikkelaar Omega Force het laatste beetje winst uit de bijna droge handdoek te wringen of hebben de ontwerpers de beste bedoelingen voor met PlayStation 4-fanaten. Wij zochten het voor jullie uit.
Op stap met Jeanne
Bladestorm: Nightmare volgt voor een groot deel dezelfde rode lijn als in Bladestorm: The Hundred Years’ War. Enige notie van de geschiedenislessen en een korte heropfrissing met behulp van Wikipedia laten ons kennismaken met de setting. The Hundred Years’ War, of de Honderdjarige Oorlog, was een reeks oorlogen tussen 1337 en 1453. Zoals dat in die tijd de gewoonte was, lagen er twee rijke families aan de basis van het conflict. Enerzijds had je het Huis Valois dat uit was op de Franse troon, anderzijds het Huis Plantagenet dat zowel Engeland als Frankrijk wilde bezetten. Gedurende 116 jaar bleven beide families elkaar bestoken met brutale aanvallen. Het was omstreeks 1420 toen ene Jeanne d’Arc de Plantagenets verjaagde er een einde kwam aan het historische conflict.
Huurlingenwerk
Het spreekt voor zich dat deze periode één van de meeste onrustige was uit de hele Europese geschiedenis. De vraag aan welke kant van het front wij staan, is hier eigenlijk overbodig. In Bladestorm: Nightmare ga je aan de slag als huurling voor zowel de Engelsen als de Fransen. Als een ware oorlogshoer word je uitgebuit en neem je het op tegen de factie die de vorige missie nog je bondgenoot was. Vreemd? Jazeker, maar het bracht eten op tafel. Daarbij, onder ons gezegd en gezwegen, mochten Lamborghini’s in die tijd reeds bestaan hebben, dan hadden we er met dat extra geld ook eentje kunnen aanschaffen.
Een wolf in schaapskleren
Hoewel de afkomst van de ontwikkelaar en de opvallende cover van de game ons doen vermoeden dat we een rasechte Japanse game onder de neus geschoven krijgen, werd er gekozen voor een Europese verhaallijn. Onder het motto verandering van spijs doet eten, gingen de Japanners aan de slag. Hoewel het verhaal op en top Europees is, geeft de game het gevoel dat we met een aangepaste versie van Dynasty Warriors aan de slag gaan. Deze franchise is tevens het pronkstuk van de ontwikkelaar, ver moesten ze de mosterd dus niet gaan zoeken.
Het grafische aspect doet de Japanners meteen door de mand vallen: uitrustingen die geïnspireerd zijn op samoeraistrijders en een flauw afkooksel van steden zoals Gent en Brugge bewijzen nog maar eens dat de schoenmaker maar beter bij zijn leest blijft. Daarbij werd geen enkele poging gedaan naar het creëren van een realistische setting; ieder dorp of vestiging ziet er haast identiek uit. Het stemmenwerk is ook van een erbarmelijke kwaliteit, zeker wanneer de fransozen aan het woord zijn. Even hadden we een kort déjà vu-gevoel naar The Pink Panther waar Jacques Closeau een ‘amburgèr’ bestelt.
Contractanten
De trieste uitvoering van de steden geeft ons meteen een indruk van de volledige game, één die ons bij nader inzien niet voorliegt. Een repetitieve gameplay waarin we steeds na ieder gevecht in een taverne terechtkomen als menuscherm, wist ons niet te overtuigen. Ook al krijgen we de kans om roddels af te luisteren, spelvoorwerpen te kopen of ons personage aan te passen; meestal beperk je je tot het integraal contracten voor Engelse en Franse koningen tot een goed einde brengen.
Die opdrachten droppen ons in een reusachtige map waarin we de leiding kunnen nemen over verschillende troepen. Ieder peloton heeft op zijn beurt zijn eigen manschappen met unieke aanvallen en verplaatsingsmogelijkheden. Deze kunnen we activeren met de afbeeldingstoetsen van de DualShock 4. Bladestorm: Nightmare geeft je de indruk dat er een strategisch luik bestaat dat onze plannen kan dwarsbomen. Jammer genoeg is dit slechts een illusie. Contracten waar we onze gebieden moeten beschermen en één vijandige nederzetting moeten inpalmen, eindigen meestal in een sprintje van punt A naar B waarna we de nederzetting in kwestie ontdoen van enig vijandig gespuis.
Volgens het boekje
De persoon die instond voor de achterliggende geschiedenis van de game verdient een flinke pluim. De meeste missies zijn gebaseerd op waargebeurde feiten en echte personages. Denk maar aan Filips de Goede of Jeanne d’Arc. Na het voltooien van deze missies krijgen we een klein stukje tekst te zien dat de veldslag beschrijft en verzameld wordt in een zelfgemaakt geschiedenisboekje.
De personages die we ontmoet hebben krijgen trouwens ook een eigen hoofdstuk zodat we na verloop van tijd onze avonturen kunnen herbeleven.
De muziek neemt ons mee naar de 14e eeuw. Een afwisseling van fleurige folkmuziek en melodramatische operamuziek zijn een houvast in de hele game. Dit pluspunt staat jammer genoeg opnieuw haaks tegenover het grafische onderdeel. Waar zit die grafische make-over Omega Force?
De meeste dromen zijn bedrog
Het Nightmare-gedeelte van de game zou het spel van een leuke extra moeten voorzien. In de Nightmare-modus krijgen we een gelijkaardig scenario voorgeschoteld zoals in de Honderdjarige Oorlog, maar dan met alternatieve wezens. Waar de Japanse stijl hier en daar door de mand viel in de Honderdjarige Oorlog-modus, is de afkomst van de game hier frappant zichtbaar. Het geheel van Franse ridders en Engelse koningen gecombineerd met draken, demonen en reuzen voelt dan ook zeer onnatuurlijk aan.
Helemaal te gek voor woorden wordt het wanneer we de leider van het demonische gespuis te zien krijgen: een duivelse versie van Jeanne d’Arc. Het is aan ons om de wezens terug het vagevuur in te krijgen en de Franse heldin van haar oorspronkelijke identiteit te voorzien. Die malle Japanners ook…
