Waarom wel?
Thematisch boeiend en actueel (als het jouw cup of tea is, tenminste)
Dystopische/utopische verhalen zijn niet voor iedereen. Vind je dat wel spannende materie? Dan zal je aan State of Mind een vette kluif hebben. De game plaatst je in de schoenen van (onder andere) Richard Nolan, een verbitterde journalist die het niet zo heeft voor al die technologische vooruitgang. Noodgedwongen wordt hij geconfronteerd met cybernetische augmentaties, digital cloning, AI en andere veelvoorkomende onderwerpen uit moderne sci-fi narratieven. Wat er precies gebeurt laten we in het midden – aangezien State of Mind 100% teert op haar verhaal, wil ik daar liever niet te veel over prijsgeven. De kwesties die State of Mind op tafel gooit zetten aan tot nadenken, zelfs nadat je je controller hebt neergelegd. Met de effectieve uitwerking er van heb ik nog een eitje te pellen, daar kom ik straks op terug.
Het zit hem in de kleine dingen
Een holografische foto in je living die van 2D naar 3D uitklapt, een dakloze die alles kwijt is gespeeld omdat zijn job is overgenomen door een robot, een lowlife straatboefje die zijn persoonsbeschrijving heeft ingesteld op “1 d0nt th1n4 s0” (of iets in die aard) – het zijn allemaal kleine elementen die de spelwereld leven inblazen en geloofwaardiger maken. De leukste momenten komen door het ontdekken van zulke details, niet alleen omdat ze aanzetten tot verkenning, maar omdat ze in vele gevallen extra uitleg geven over het verhaal of er nuance aan toevoegen. Ergens in de eerste paar uren liep ik als Adam (een ander personage) voorbij de kamer van mijn kind. Ik moest er niet zijn maar hoorde dat onze huisrobot een verhaaltje aan het vertellen was en besloot even te stoppen om te luisteren. Het was één of ander parabeltje over een lintworm die in zijn eigen hersenpan kroop omdat het daar beter vertoeven was dan in de steeds veranderende buitenwereld. Zonder al te veel te spoilen alludeert dat vertelseltje op het overkoepelende verhaal van State of Mind. Het zijn zulke kleinigheden die extra diepgang geven aan het verhaal en dus een grote meerwaarde bieden.
Waarom niet?
Interessant concept, zwakke uitwerking
Zoals ik al zei is die dystopische/utopische setting helemaal mijn ding, maar dat betekent niet dat het verhaal concreet goed is uitgebouwd. De meeste personages zijn flat, hebben geen memorabele bijdrage tot het verhaal en bestaan enkel als infokiosken waar je naartoe loopt voor extra info of om verder te kunnen met je missie. Zelfs de hoofdpersonages zullen me niet bijblijven, en voor een game waar alles draait rond het verhaal is dat problematisch. De iets persoonlijkere dialoogopties die je kan kiezen tijdens gesprekken lijken verder geen impact of meerwaarde te hebben en staan zelfs haaks op de doorgaans vlakke, oppervlakkige karakters van de personages waarmee je speelt. De thema’s en vragen die State of Mind aanhaalt mogen dan wel interessant zijn, de manier waarop ze overgeleverd worden is dat allesbehalve.
De gameplay slaagt er overigens ook niet in om dat op te krikken: veel meer dan click-and-point in 3D is dit niet. Buiten de predefined markers valt er nagenoeg niets te ontdekken of te bezichtigen. Dit is gewoon een voorgekauwde spelwereld met weinig interactieve mogelijkheden. Iedere omgeving had minstens dubbel zoveel interactieve elementen moeten bevatten om die hele dystopische/utopische thematiek tentoon te spreiden in al haar glorie, en dat is niet gebeurd – een gemiste kans.
Voor de hand liggende plotpoints, saaie puzzels en wonky controls
De grote lijnen van het verhaal zie je van kilometers ver komen. Dat maakt de onderliggende ideeën en onderwerpen niet minder interessant om over na te denken, maar als losstaand product verliest State of Mind daardoor wel een pak van haar waarde. Wanneer de kern van je game rond het verhaal draait, dan helpt het niet dat je de belangrijke plotpoints al grotendeels hebt ontrafeld nog voordat het spel ze ontknoopt.
Naast rondlopen en informatie verzamelen over je omgeving en andere inwoners van Berlijn anno 2048 valt er niet veel te beleven, met uitzondering van de sporadische puzzel. Die zijn zo achterhaald en saai dat ze er voor mijn part beter uit waren gehouden. Er zijn een paar speciallekes die wel mijn aandacht wisten te trekken maar die kan ik op mijn één hand tellen.
Als kers op de taart voelt rondkijken/rondbewegen ook onintuïtief aan. De camera en je personage draaien heel traag rond hun as, soms stribbelen ze tegen of weigeren ze een bepaalde input uit te voeren omdat er iets in de weg zou staan, ook al is dat niet zo. Aangezien 95% van je tijd uit rondlopen bestaat, is dat een serieuze streep door de rekening.
