De reden waarom onze preview zo positief was, en we nu onze staart moeten intrekken, werd stilaan duidelijk eenmaal we het volledige spel onder handen konden nemen. Willen we nu zeggen dat Sid Meier’s Starships een absolute flop is? Zeker niet, want de strategische diepgang die je van het 4x-genre verwacht, is zonder twijfel aanwezig. Het geheel wordt alleen onverwacht snel repetitief door een gebrek aan gevarieerde doelstelling waar je naar toe kan werken. Het begint allemaal erg mooi: nieuwe planeten ontdekken en koloniseren, vijandige vloten kapot knallen om zo elke vorm van concurrentie te elimineren of op zoek gaan naar moeilijk te vinden tegenstanders om zo je eigen rijk van invallen te vrijwaren. Het is boeiend, spannend en tactisch kan je je steentje bijdragen aan de uitbreiding van een imperium. Toch bots je snel tegen een steenharde – weliswaar fictieve – rotswand der verdeelde gevoelens: te makkelijk, onmogelijk, maar zelden gebalanceerd.
Dat sjip
Die stelling verdient een woordje uitleg en we komen er zo dadelijk op terug. Eerst besteden we aandacht aan dé feature waarmee Sid Meier volgens ons velen zal kunnen overtuigen de game een kans te geven: het upgraden van je ruimteschepen. We zagen soortgelijke diepgang, zowel visueel als technisch, in StarDrive, het indiesucces van Zero Sum Games waar ondertussen een sequel van wordt ontwikkeld. Concreet kan je min of meer alle onderdelen van een ruimteschip upgraden en wat je verandert heeft onmiddellijk een impact op het uiterlijk ervan. Motoren, bepantsering, projectielen, sensoren, enzoverder: er zijn ontelbaar veel combinatiemogelijkheden. Je begint met een startschip, gelinkt aan de factie waarmee je de game initieert, maar binnen de kortste keren heb jij een persoonlijke touch aan het ruimtegevaarte toegevoegd.
De grote kracht achter dit fenomeen is niet de cosmetische waarde ervan, maar wel de invloed op de gevechten. Elke keuze verandert de manier waarop je het strijdveld intrekt. Snelle motoren? Jij zal een gesel in het vijandige kamp zijn. Zwaardere projectielen? Dan zal je wellicht van op een veilige afstand de tegenstand willen bestoken. De gevechten zijn ook meteen dé doorslaggevende factor om de graphics te beoordelen aangezien een vloot na verloop van tijd uitgebreid en dus arbeidsintensief voor je pc is. Daar viel onze mond regelmatig open van verbazing, want hoewel de game ook op iPad verscheen en de beelden niet zelden onder verwachting presteren, werden we meermaals met ongewenste fps-drops geconfronteerd. Frequent? Neen, maar zo willekeurig dat je er kop noch staart aan kunt krijgen.
Goed nadenken is volledig gewonnen
De gevechten zouden in principe slechts een fractie van de gameplay mogen inpalmen en dus ook niet de primordiale reden zijn om Sid Meier’s Starships in huis te halen. Het draait echter anders uit omdat de vele andere spelelementen bijlange niet zo interessant zijn. We willen geen foute perceptie rond de game creëren: een doorgedreven economiesysteem, het veroveren van planeten, uitroeien van iedereen die je pad kruist: de game is het 4x-genre echt waardig. Maar… De grote maar die het spel in dit geval minder aantrekkelijk maakt: er zit geen multiplayer in en daardoor ben ja vrij snel ‘uitgespeeld’. Je zou oneindig veel beurten kunnen verder gaan, maar door de eenvoudige beheersing van het strategische vechtgedeelte overstijgt je ervaringsniveau al snel de capaciteiten van de A.I. Die is niet overdreven snugger en laat zich, mits de juiste tactiek te vinden, al gauw onder de voet lopen.
Met de juiste tactiek slaan we de nagel op de kop, want er zijn enkele ‘overpowerde’ tricks die je gegarandeerd tot meester van het Starships-universum kronen. Alles voorkauwen is onze stijl niet, maar torpedo’s zijn een enorm interessant gegeven *knipoog*. Bovendien kan je zo van een minuscuul deeltje real-time actie genieten, aangezien je de projectielen zelf op het juiste moment moet laten ontploffen om zoveel mogelijke schade aan de vijandelijke vloot toe te brengen. Sla je daar in, dan is het eigenlijk rustig verder peddelen en elke vijandelijk gedomineerde planeet innemen, aangezien hun verdediging naar de eeuwige jachtvelden werd verstuurd. Het grote nadeel is dat ons net hetzelfde overkwam: één slechte prestatie en je bent alles, waar je wellicht hard voor hebt gewerkt, onherroepelijk kwijt.
