AAA-games worden tegenwoordig simultaan voor verschillende gamingplatformen ontwikkeld. Vanuit het perspectief van de ontwikkelstudio’s is dat schitterend, want heel wat code, assets en werkuren kunnen worden hergebruikt, maar vaak blijken pc-gamers wel de dupe van die kostenbesparende aanpak. Grafisch kan je maar weinig tweaken, instellingen beperken zich doorgaans tot enkele presets, hier en daar misschien één of twee regelbare schuifbalkjes, maar meer zeker niet. Battalion 1944 is een rasechte pc-exclusive en dat merk je meteen wanneer je de game opstart. De grafische mogelijkheden bieden je de keuze tussen ‘Beauty’ en ‘Performance’, waarna je een hele resem aan subinstellingen kan aanpassen. Hoe scherp mag de omgeving eruitzien? Wil je veel of weinig bodembedekking? Mogen landschapsonderdelen schaduwen creëren of enkel spelers? Nog vooraleer ik één seconde heb gespeeld ben ik al fan van ontwikkelstudio Bulkhead. ’t Is nu natuurlijk wel te hopen dat het spel op iets trekt, en dat die grafische omkadering in-game haar vruchten afwerpt.
Droom voor pc-gamers
Om aan het spel gewend te geraken, startte ik meteen de Training-modus op. Daarin trek je naar een voormalig Brits vliegveld uit de Tweede Wereldoorlog, Upottery meer bepaald, en leer je de kneepjes van het soldaat zijn. Schieten, nieuwe wapens oprapen, herladen, kruipen, springen, niets word je uitgelegd. Ik lach er niet mee, en tegelijk hou ik van de aanpak. Je wordt simpelweg aan je lot overgelaten en zo leer je – mijns inziens toch – het meest. Via de instellingen kan je de keybindings aanpassen en zo het spel aan je eigen reacties, toetsenbord en muis aanpassen. Eenmaal je de vereiste skills in de vingers hebt kan je aan het echte werk beginnen en dat is in twee categorieën onderverdeeld.
Allereerst kan je voor de Arcade-modus opteren: daarin worden traditionele shooter-modi zoals Capture The Flag, Domination en Team Deathmatch afgewisseld. Je weet op voorhand niet in welke gamemodus je zal belanden en ook de map waarin je speelt wordt willekeurig bepaald. Eenmaal er een beschikbare host is gevonden word je in een wedstrijd gedropt en dus ook middenin de actie. Die is onvergeeflijk en best intens. Na enkele minuten had ik het gevoel in Call of Duty: Modern Warfare 2 rond te lopen, maar met minder levenspunten. Elk gericht schot levert een kill op, zowel in mijn geval als wanneer vijandelijke teams me onder vuur nemen. Tegenwoordig is dat in shooters weleens anders: een welgemikt sluipschuttersschot levert niet altijd een dood doelwit op en dat kan frustraties opwekken. In dit geval is het gelukkig anders, want zelfs met een handpistool volstaan twee rake kogels om de tegenstanders even met een mannetje minder te zetten.
5v5 squad… Spoorloos!
Battalion 1944 profileert zich als een 5v5 squad-gebaseerde shooter, maar daar is weinig van te merken wanneer je zonder vrienden online gaat. Er zijn geen echte rollen, iedereen kan met elk wapen schieten, waardoor teamgenoten hun eigen weg op gaan zonder daarvoor te worden afgestraft. Tactiek komt daardoor op de tweede plaats, want iedereen wil voor zichzelf wat kills verzamelen zonder daarbij aan zijn medematen te denken. Bovendien speel ik bijvoorbeeld niet zo heel graag Domination, veel liever CTF of de traditionele TDM, waardoor ik al snel naar de Wartide-modus overschakelde.
In het spelmenu wordt daarover weinig informatie gelost, dus zette ik mezelf gewoon in de wachtrij in de hoop iets leuks voorgeschoteld te krijgen. Wat blijkt? Dit is een alternatieve versie van het albekende Search and Destroy inclusief een economiesysteem dat een Counter-Strike: Global Offensive-belletje doet rinkelen. Verspreid over de map liggen munten die je kan gebruiken om aan het begin van de volgende ronde andere en/of betere wapens te kopen. Wanneer je wordt gedood, verlies je een deel van je verdiende centen en aan het einde van de ronde wordt je portefeuille extra bijgetankt.
Korte, krachtige games
Tijdens mijn spelsessies waren er niet zo heel veel gamers online, amper om eerlijk te zijn, waardoor ik vaak met bots moest samenspelen. Die zijn – jammer genoeg – nutteloos waardoor de boodschap ‘Last man standing’ quasi elke ronde door mijn headset knalde. Die adrenaline, zeker wanneer de tegenploeg nog drie levende niet-AI-gecontroleerde spelers bevat, daar heb ik echt van genoten. De rondjes zijn ook allemaal vrij kort, ook de Arcade-modus hanteert dat principe, waardoor je altijd wel tijd vindt om nog een rondje of twee te spelen. Wie dit spel overigens met vrienden koopt, kan via LAN al wat oefenen om het binnenkort online tegen de – hopelijk komt die er – grotere instroom aan spelers op te nemen.
Voorlopig zijn er online weinig spelers, maar het spel verdient beter. Hopelijk is er dus beterschap op komst.
Een wedstrijd in Battalion 1944 wordt altijd tussen de Allies en Axis beslecht. Wie zijn geschiedenis een beetje kent, weet dat de Geallieerden het dus tegen de Asmogendheden opnemen. Het accent van de omroeper varieert neergelang het team waarin je speelt en ook de wapens zijn exclusief voor een bepaalde factie. Je zal een Duitser standaard dus niet met een Thompson-mitrailleur zien rondlopen, uitgezonderd wanneer jij sterft en hij het wapen opraapt. Geschiedkundig staan de puntjes voorlopig grotendeels op de i, inclusief de outfits van beide strijdgroepen. Qua locaties maakt de ontwikkelstudio wel vreemde keuzes, want de nieuwe map, Savoia, zou zich in Italië situeren, maar ikzelf vind alleszins geen link tussen Savoia di Lucania (een authentiek Italiaans dorpje) en de gruwelijke Tweede Wereldoorlog.
Prachtige soundtrack
Audiovisueel verwachtte ik meteen erg veel van het spel, zeker na het aanschouwen van de vele grafische instellingen. Toch kunnen de graphics een pak beter, want textures zijn niet feilloos en de schaduwen waarover ik sprak nauwelijks aanwezig. Met een beklijvende soundtrack en dito in-game geluidseffecten presteert het spel op auditief vlak gelukkig wel een pak beter. Er is ruimte voor verbetering, maar een goede start is het zeker en vast.
