Het hoofdpersonage in ‘INSIDE’ is een naamloze jongen die je het eerst ontmoet in een bos. Hij is blijkbaar op de vlucht voor iets. Je weet niet waarom hij op de vlucht is. Het enige wat je proefondervindelijk zal merken is dat er heel wat mensen zijn die hem maar al te graag ombrengen. Het is een avontuur dat je van het bos, via boerderijen naar gigantische fabrieken en andere surrealistische locaties zal leiden. Maar veel meer ga ik niet vertellen over het verhaal, want deze game kan je het best van het begin tot het einde volledig ontdekken. Lang is het avontuur jammer genoeg niet. Ik had een kleine 4 uur nodig om tot aan de credits te komen. Maar dan had ik eerder wel een van de grootste WTF-momenten ooit meegemaakt.
Minimalisme = maximale spanning
Qua setting zal je dus niet veel kleur tegenkomen. Playdead maakt net zoals ‘Limbo’ ook hier weer met graagte gebruik van de vele grijstinten die er bestaan. De enige kleur die prominent naar voor komt is rood. Rood van het bloed van de naamloze jongen dat zal stromen wanneer hij in aanraking komt met de vele gevaren die op de loer liggen. Want ‘INSIDE’ ademt een onheilspellende sfeer uit. Gaande van luid blaffende, snelle jachthonden tot robots en mysterieuze meerminnen. Het gevaar licht achter elke hoek op de loer. Het feit dat er geen achtergrondmuziek aanwezig is versterkt de spanning. Je hoort enkel de voetstappen van met zaklampen zwaaiende mannen, het hijgen van de jongen na een lange spurt of het piepen van deuren. Het is de eenvoud die ervoor zorgt dat deze game zo fantastisch aanvoelt.
Logisch denken
Zoals ik in de inleiding al aanhaalde is ‘INSIDE’ een platform game, eentje met twee en een halve dimensie om precies te zijn. De jongen kan enkel zijwaarts bewegen, maar kan wel gebruik maken van verschillende objecten in de omgeving om obstakels te overwinnen. Maar het belangrijke onderdeel zijn de puzzels die je gaandeweg moet oplossen. Deze leunen telkens op 2 elementen: de wetten van de zwaartekracht en timing. Het verschuiven van platformen, schuilen voor supersonische geluidsgolven en het op afstand besturen van andere mensen staan bijvoorbeeld op het menu. Het leuke is dat deze elementen op originele wijze gecombineerd worden waardoor de uitdaging telkens aanwezig is. Al wordt het gelukkig nooit echt frustrerend. Meestal volstaat het om even afstand te nemen, logisch na te denken en opnieuw te proberen.
Water van hoog niveau
Grafisch ziet de game er prachtig uit en de actie wordt ook nog eens erg soepel op je console getoverd. Laadtijden zijn bovendien zo goed als nihil. Ondanks dat er weinig kleur aanwezig is, lijkt het alsof elke omgeving tot het kleinste detail met de hand werd ingekleurd. De camera zoomt ook op de juiste momenten in en uit waardoor de grootte van vervallen fabrieken en landschappen prachtig tot hun recht komen. Ook de watereffecten zijn simpelweg subliem. De weerkaatsing van het maanlicht of zaklampen op het rimpelende wateroppervlak deden mij op verschillende momenten stilstaan om te genieten van het moment. Om dan genadeloos neerschoten te worden omdat ik in het vizier kwam van een van mijn jagers.
