14 jaar. Zolang is het geleden dat we voor het eerst konden kennismaken met de familie Parr in The Incredibles, Disney Pixar’s kijk op het superheldendom. Er is dus een hele generatie tieners die niet opgegroeid is of kennis gemaakt heeft met deze familie waarvan elk familielid beschikt over een superkracht. Het is dan ook vreemd dat de ontwikkelaars ervoor gekozen hebben om geen introductie te voorzien en je letterlijk meteen in de actie te droppen waar de tweede film van start gaat.
Voor de vele jonge spelers zal dit toch wat vreemd overkomen en voor de nodige gaten in het verhaal zorgen. Want naarmate de game vordert, zal je wél de verhaallijnen van de eerste game doorspelen. Dit hadden ze wat mij betreft toch anders kunnen aanpakken door een optie toe te voegen waarbij je de keuze had met welke verhaallijn je start.
Elk z’n superkracht
In elk van de 12 levels, 6 per film, word je in de actie gedropt met een bepaald aantal speelbare personages die nuttig zijn voor deze scéne. Elk van de vele personages heeft zo zijn eigen kenmerken en superkracht. Zo is Mr Incredible ontzettend sterk, Dash gigantisch snel en is Mrs Incredible zo lenig dat ze zich Elastigirl mag noemen. Het leuke is dat je door het correct uitvoeren van combo’s de mogelijkheid krijgt om een superkrachtige speciale aanval uit te voeren. Wanneer je personage er klaar voor is, dien je de juiste knop in te drukken. Daarna is het zaak om zo snel mogelijk een krachtmeter te vullen. Hoe hoger je deze meter gevuld krijgt, des te krachtiger je speciale aanval zal zijn. Dit zorgt voor een leuke cadans in de gevechten, die overigens nooit echt moeilijk worden.
Erg jammer dat er geen Nederlandstalige stemmen aanwezig zijn in de game.
Een andere toevoeging zijn de Incredi-stenen die je nodig hebt om een bepaald level tot een goed einde te brengen. Eens je ze gevonden hebt, is het de bedoeling dat je jouw personages naar een speciaal platform brengt waarna ze kunnen beginnen bouwen om je uit een benarde situatie te redden. Dit is best een leuke toevoeging ware het niet dat deze stenen niet echt moeilijk te vinden zijn. En uiteraard is er de mogelijkheid dat er op elk moment een tweede speler aansluit om het avontuur te voltooien. Deze optie zorgt ervoor dat ook deze game een perfecte game is om samen met je kinderen, familie of vrienden te spelen.
Wankele wagens
Wanneer je het hoofdverhaal niet aan het volgen bent, loopt je rond in New Urbem, de stad die dient als hub tussen de verschillende verhaalelementen. Hoewel deze er vrij rustig bij ligt, is er toch voldoende te doen. Je kunt op zoek gaan naar verborgen stenen of andere Pixar-figuren. Dit laatste voelt toch wel een beetje als een tang op een varken, want het blijft vreemd om plotseling Dory uit Finding Nemo terug te vinden. Het geeft mij overigens het gevoel dat dit wat geforceerd werd om het spelersrooster voller te krijgen.
Om je doorheen de stad te bewegen kan je beroep doen op de benenwagen, maar je kunt natuurlijk ook plaats nemen in een van de vele voertuigen die er rondrijden. Jammer genoeg is de besturing niet wat het zou moeten zijn. De wagens bewegen nogal héél sterk op de input die je geeft met je joystick waardoor je bijna voortdurend aan het zigzaggen bent. Al moet ik toegeven dat ze een pak beter sturen wanneer ik gebruik maakte van het d-pad.
Op weg naar je nieuwe opdrachten zal je ook regelmatig enkele kleinere misdaden moeten oplossen. Zo kom je bijvoorbeeld al snel in aanraking met een bende die alle ijsjes steelt. Deze misdaden dien je eerst op te lossen voordat je verder kan met het hoofdverhaal. Dit geeft wat extra diepte aan het spel en geeft je het idee dat je echt nodig bent om de stad op orde te houden.
Enkel in het Engels
Tot slot vond ik het erg jammer dat er geen Nederlandstalige stemmen aanwezig waren in de game. Aangezien mijn PlayStation 4 standaard in het Engels staat, had ik in het begin zelfs ook enkel Engelstalige ondertitels. Maar door de systeemtaal van mijn console aan te passen, verschenen er toch Nederlandstalige ondertitels. Jammer genoeg bleven de figuren Engels praten. Dit was voor mijn 5- en 7-jarige kinderen toch wel een tegenvaller waardoor er enkele verhaalelementen of opdrachten toch niet heel duidelijk waren. Nu, als goede papa vond ik het natuurlijk een probleem op met m’n kinderen samen in de zetel te gaan zitten en hen waar nodig voor de vertaling of verduidelijking te zorgen.
