Waarom wel?
Een mix tussen arcade en sim
Meer dan ooit slaagt MXGP PRO er in om een delicate balans te vinden tussen arcade racer en racing sim. Vooral de vele race options en bike customization bieden je de mogelijkheid je ervaring zo realistisch te maken als je zelf wilt: weersomstandigheden, physics, het gewicht van je rider manueel besturen, accelorator mapping, schakelratio’s, het is er allemaal. Voor wie graag een authentieke ervaring beleeft zijn die opties muziek in de oren. Langs de andere kant staat het je nog steeds vrij duizelingwekkende snelheden behalen, sicke jumps te placeren of je tegenstanders letterlijk in het stof te doen bijten, als dat meer jouw ding is. Als je gewoon wil knallen zonder al te veel na te denken, dan zet je die sliders gewoon af en geef je plankgas. Behalve op erg hoog niveau speelt die extreme customization niet zo’n grote rol, maar de mogelijkheden zijn er in ieder geval. Zo is er voor ieder wat wils.
Haarscherpe graphics
Een game van dit genre gaat meestal prat op haar zo-fotorealistisch-mogelijke graphics, en al heb ik het meer voor artstyles die creatief en origineel uit de hoek komen, toch poot MXGP PRO hier een verbluffend resultaat neer. Ik speelde de game op PS4 PRO en grafisch valt er weinig tot niets op aan te merken. Bovendien is één van de stokpaardjes van de reeks (en van dit type games in het algemeen) dat ze zoveel mogelijk overnemen van de echte wereld, inclusief parcours, piloten, sponsors en zo voort. Zonder bijhorende kristalheldere graphics zou dat totaalplaatje voor een groot deel in het water vallen, wat hier dus zeker niet het geval is. Proper gedaan.
Waarom niet?
Verzoeknummertjes van de community zijn ondermaats of onafgewerkt
Veel opties in MXGP PRO proppen is één ding, maar dat maakt het nog geen kwalitatief product. De belangrijkste opmerkingen van de community, waar Milestone rekening mee heeft proberen houden, waren het implementeren van een aantal meer realistisch aandoende elementen. Daaronder waren de meest gevraagde features spoorvorming, het opspuiten van bermen op drukbereden plaatsen op het parcours en last but not least de zogeheten ‘whips’. Dat laatste is de zijwaardse kanteling die een racer met zijn bike in de lucht maakt, wat er naast het nodige spektakel ook voor zorgt dat je sneller op de grond landt en dus terug sneller volle tsjoep verder kan peren.
MXGP PRO slaagt er in om een delicate balans te vinden tussen arcade racer en racing sim.
Spoorvorming is er weldegelijk, al is het functioneel totaal niet waarom het door de community werd aangekaart. In plaats van sporen kan je het beter hebben over slipperige ondergrond waar je negen keer op tien over uitglijdt. Zonder verdere tactische voordelen, waar racers in het echte leven wel gebruik van maken, heeft het dus enkel downsides om zoiets toe te voegen. Van bermen is nagenoeg geen sprake en ook hier treedt hetzelfde probleem op als bij spoorvorming. Als klap op de vuurpijl werd er van de publiekslieveling, de whips, beloofd dat ze volledig vrij uit te voeren zouden zijn en er niet langer debiel zouden uitzien. Te vroeg victorie gekraaid natuurlijk, want in MXGP PRO is het hetzelfde liedje als voorheen. Loze beloftes dus...
Artificiële/gimmicky moeilijheidsgraad
Uit een bocht vliegen in een racing game staat meestal gelijk aan gebrekkige skills of onvoldoende inzicht – hetzelfde geldt voor andere crashes waarmee je in de graskant eindigt. In het geval van MXGP PRO zou ik voor één keer toch naar een ander willen wijzen in plaats van naar mezelf.
Zonder twijfel het meest storende aspect van MXGP is het ‘overcompenseren’ van de (simulatie-) elementen die wél in het spel zitten. Dan heb ik het in het bijzonder over powerslides, snelheid behouden in een bocht, spoorvorming, het landen na een jump of het aantikken van een tegenstander. Waar je je vroeger alles kon permitteren zonder repercussies moet je je bike en racer nu behandelen alsof ze van porselein zijn. Een tikkeltje te veel naar achteren leunen tijdens een jump en je valt op je bek. Bijna tot stilstand komen voordat je een bocht pakt is de enige voorzorgsmaatregel om niet onderuit te schuiven in een ander zijn spoor. Zodra je contact maakt met een andere racer lig je kort nadien zand te fretten, wat in sommige situaties niet eenvoudig te vermijden is, bijvoorbeeld wanneer je bij het startschot als een zwerm fruitvliegen over het parcours raast.
Milestone ramt een paar belangrijke sim-achtige elementen die wél aanwezig zijn tot beuzijns toe door onze strot om de ontbrekende/onafgewerkte mechanics te compenseren. Een vergiftigd geschenk dus – wat het spel net leuk moest maken, is nu een kunstmatige moeilijkheidscheck die te pas en te onpas je race verziekt. Uiteraard had ik een groot aantal crashes aan mezelf te danken, maar een evengrote hoeveelheid was te wijten aan Milestone die de aanwezigheid van hun realistische, al dan niet nieuwe features in je gezicht probeert te wrijven. En dat steekt serieus wat stokken tussen de wielen van MXGP PRO.
Laadtijden
De laadtijden zijn net zoals bij al de andere Milestone-games ook hier weer best pittig. Deze zijn redelijk lang wanneer je een map/race wil opstarten, ik schat een minuutje grofweg. En dan in het customization menu/ 'de hangar' viel het me ook op dat het een vijftal seconden duurt om riders/bikes etc. grafisch tot in detail te laden/renderen wanneer je daartussen wisselt. Je ziet letterlijk de rider/bike grafisch scherper worden tot ongeveer vijf seconden nadat je iets nieuw hebt geselecteerd.
