Een potje tennis is an sich best eentonig. Een geel balletje over een net slaan, wat variatie brengen in het type slagen, en dat is het zowat. Nintendo zou echter Nintendo niet zijn moest het aan die basis geen originele en frisse touch geven.
Focus!
Dit deden ze door de introductie van een energiemeter, een cirkel linksboven in beeld die zich vult tijdens de rally’s. Hoe langer je deze aanhoudt, of uitpakt met stuntslagen, hoe sneller deze zich vult. De energie gebruik je om focusslagen uit te voeren die je alsnog de overwinning kunnen opleveren als je achterstaat.
Wanneer je zo’n focusslag activeert schakelt de camera over naar een first person view en kan je de bal naar een precieze(re) plek op de court slaan. Twijfel je te lang, dan zakt het peil van je energiemeter en wordt je slag onnauwkeuriger. Je kan er ook voor kiezen om de bal net in de buurt van je tegenstander te slaan. Want hoewel de mogelijkheid bestaat om deze staalharde ballen te retourneren, is daar wel de nodige precisie en timing voor nodig. Zit de timing niet goed? Dan raakt je racket beschadigd.
Elk type racket heeft een aantal levens, afhankelijk van de duurzaamheid ervan, maar ook een breekpunt. Heb je dat bereikt, dan breekt je racket in stukken en is het game, set en match.
Hou je energiemeter goed in de gaten en gebruik je energie slim!
Retourneren in Matrix-stijl
Gelukkig heb je ook een hulpmiddel om focusslagen te blokkeren en terug te slaan. Hiervoor dien je opnieuw gebruik te maken van je energie. De tijd vertraagt en je hebt meer tijd om de juiste kant uit te lopen en de bal met de nodige timing terug te slaan. Ga dus verstandig om met je energie en laat af en toe een focusslag vallen als je een ruime voorsprong hebt in een game of set. Deze extra dimensie voegt effectief het nodige plezier toe aan de spelletjes.
Niet overtuigd? Geen probleem, in de meeste spelmodi kan je deze optie gewoon uitschakelen en opteren voor de standaard tennisregels.
Als de rook om je hoofd is verdwenen
Hoewel de gameplay meer dan geslaagd is, en zorgt voor een leuke en frisse toets, moet hij natuurlijk wel tot zijn recht komen in voldoende gamemodi. De focus ligt voor mij op de Avontuur-modus. Hier ga je met Mario en Toad op pad om het koninkrijk te redden.
Nadat Mario en Peach een prestigieus tennistornooi winnen loopt het goed fout. Wanneer verliezers Wario en Waluigi een speciaal racket bovenhalen, en Luigi dit wil aannemen, verschijnt er een gigantische paarse tornado waarna Wario en Waluigi veranderen in een soort mummies. Na wat onderzoek blijkt dat dit vijandige duo een vervloekt racket, Lucius genaamd, opgevist heeft.
Dit is niet zomaar een racket, maar een erg gevaarlijk wapen. Koning Solarius ondervond dit aan den lijve en verdeelde de krachten van Lucius over 5 krachtstenen die hij verspreidde over het eiland. Het is aan jou om met Mario en Toad als eerste de 5 stenen te vinden en Lucius te verslaan.
De Avontuur-modus is leuk, maar wordt frustrerend naar het einde toe...
Frustratie steekt de kop op
Dit avontuur brengt je langs de vijf uithoeken van het eiland en schotelt je een heleboel wedstrijden en uitdagingen voor. Dit op unieke en diverse tenniscourts.
Zo speel je bijvoorbeeld partijtjes tennis in een bos waar piranhaplanten staan ter hoogte van het net, of op een schip met als hindernis een mast in het midden van het terrein. Ik heb dit level, zonder overdrijven, een 20-tal keer moeten spelen vooraleer ik erin slaagde om mijn avontuur verder te zetten. Ik koos er uiteindelijk voor om mijn focusslagen te gebruiken om de rackets van mijn tegenstander kapot te slaan en zo de wedstrijd te winnen. Want hoe verder je raakt hoe meer rackets je tegenstanders hebben.
Je kan zelf ook extra rackets verdienen door optionele uitdagingen te spelen. Mijn tip is alleszins om deze uitdagingen te doen, want deze zullen je zeker helpen naarmate je verder raakt. Ook tegen de eindbazen van elk gebied zijn deze extra rackets en levens een meerwaarde.
Unieke tennis courts staan je op te wachten in de Avontuur-modus.
Moeilijk, moeilijker, moeilijkst
Tijdens deze ‘gevechten’ is het zaak om de eindbaas te verslaan binnen de tijd. Elk baasgevecht bestaat uit 3 stages die stijgen in moeilijkheidsgraad. Voltooi je ze alle drie? Dan krijg je een krachtsteen en ben je een stap dichter bij het redden van het koninkrijk.
Makkelijk wordt het zeker niet, want de moeilijkheidsgraad stijgt naarmate je verder raakt in het verhaal. Op zich is dit uiteraard geen probleem, maar voor mij werd het bij momenten frustrerend moeilijk om een wedstrijd of opdracht tot een goed eind te brengen.
En dit zou toch niet mogen volgens mij. Hier zou het spel de speler iets meer bij de hand moeten nemen en enkele tips moeten geven. Want door de lineaire opzet kan ik mij voorstellen dat, zeker jongere spelers, niet tot het einde zullen raken.
The winner takes it all!
The winner takes it all
Naast dit avontuur, zijn er ook nog de nodige andere spelopties waaronder drie toernooien die je kan spelen tegen de AI. Het leuke is dat je hier normale courts krijgt, gaande van hardcourt en gras tot gravel. Interessant is dat elke ondergrond anders speelt.
Er is ook een uitgebreid multiplayerluik aanwezig, zowel on- als offline. De online multiplayer is opgebouwd als een bracketsysteem. De winnaars stoten telkens door totdat iemand de finale wint. Hier zijn ook de nodige opties in te stellen zodat je ervoor kan kiezen om enkel op standaard courts te spelen of door wel of niet gebruik te maken van de energiemeter en de bijhorende focus- en stuntslagen.
Tot slot is er uiteraard ook de mogelijkheid om met je vrienden op een systeem te spelen. Het leuke is dat je voor het zogenaamde Dynamisch duel kan kiezen. Hierin gebruik je de joy-cons als tennisracket en moet je echte tennisbewegingen maken. Wii Sports Tennis 2.0 als het ware!
