Waarom wel?
Twee Yarnies voor de prijs van één
De grootste verandering in Unravel 2 is dat je nu twee Yarnies in handen krijgt, wat een enorme impact heeft op... wel, alles eigenlijk. Het valt vooral op wanneer je kijkt naar de gameplay: de meeste puzzels zijn ontworpen met dat gegeven in het achterhoofd. Je gebruikt bijvoorbeeld regelmatig de ene Yarny als ankerpunt om zo de tweede naar voordien onmogelijke hoogtes te slingeren of over bepaalde objecten te katapulteren. Unravel 2 is een co-op game die je ook alleen kan spelen: ofwel neem je met twee spelers elk een Yarny voor je rekening, ofwel ontferm je je zelf over beiden tegelijkertijd. Wie geen partner in crime vindt: geen paniek! Je kan beide Yarnies om ’t even wanneer laten samensmelten tot één geheel of terug ontwarren tot twee personages. Zo hoef je niet iedere sequentie dubbel af te leggen, wat je een hoop irritatie bespaart.
Een setting om van te smöllen
Net zoals in het origineel vindt Unravel 2 plaats in het Zweedse platteland. Je trekt door rustieke bossen, vochtige grotten en verlaten gebouwen waar lichtinval en schaduwen volledig tot hun recht komen. Voor mijn part had men een uitgebreider kleurenpallet mogen gebruiken dan nu het geval is, maar visueel blijft het een streling voor het oog (al is het minder dan de eerste). Ook de soundtrack versterkt de warmte en magie die deze game uitademt en bovendien geeft het een extra dimensie aan de beelden. Het audiovisuele aspect is voor mij de sterkhouder van Unravel 2 waardoor het het speelse, gemoedelijke karakter van de eerste tot op zekere hoogte weet te behouden.
Doordenkertjes in de challenge mode
Ieder hoofdstuk heeft zijn eigen challenges: korte, enkelvoudige scenario’s die een stuk pittiger zijn dan de doorsnee puzzels in de campagnemodus. Deze zorgen voor de nodige afwisseling en uitdaging wanneer de gewone puzzels afgestompt raken. Bovendien speel je hiermee extra kleuren en designs vrij voor Yarny. Niet spectaculair natuurlijk, maar pakken wat je pakken kan zeker?
Waarom niet?
Warrig verhaal
Waar de eerste een emotioneel verhaal neerpootte over een oud vrouwtje en de mooie en minder mooie ontwikkelngen in haar leven, is de tweede een veel minder overtuigend geheel. Deze keer ligt de focus op de band tussen twee jonge knapen – de parellel die getrokken wordt met onze twee Yarnies ligt nogal voor de hand. Alleen is hier de narratieve link tussen Yarny en de twee jongens totaal onduidelijk, in tegenstelling tot het oude vrouwtje van de eerste Unravel. Wat hebben die gastjes met twee antropomorfe bollen wol te maken? Niemand die het ooit zal weten. Bovendien zitten er geen verwijzingen of andere aanknooppunten naar het origineel in, wat het al irrelevante verhaal nog verder de dieperik in duwt. Het verhaal is wel ça va, maar valt in het water in vergelijking met Unravel 1.
Gebrek aan charme
De graphics en soundtrack zijn dik in orde maar jammer genoeg niet opgewassen tegen die van hun voorganger – omwille van het ongefundeerde en wazige verhaal verliezen ze een groot deel van hun waarde. Al is de muziek elegant en de beelden betoverend, het is niet meer dan ‘esthetisch mooi’ zonder de extra lading van een emotioneel verhaal. En dat is net wat het origineel zo speciaal maakte: de warme en weemoedige gebeurtenissen in het leven van het oude dametje gaven extra diepgang aan de beelden en muziek. De charme die de voorganger zo typeerde gaat hier dus grotendeels verloren. Shame, shame, shame.
Daarnaast zijn de omgevingen nogal... saai. Van variatie is weinig tot geen sprake: ofwel bevind je je in een bos, ofwel in een grot, ofwel in iets ‘industrieels’ (meestal een nietszeggend gebouw). Vandaar dat het kleurenpallet ook beperkt blijft: er wordt respectievelijk overwegend groen, zwart of grijs gebruikt met (zeer welkome) kleuraccenten voor bijvoorbeeld bloemen, lichtinval of vijanden. De spelwereld is voornamelijk leeg of, in het beste geval, opgevuld met weinig opwindende obstakels zoals takken, stenen of huishoudvoorwerpen. De magie en opwinding van diverse decors en uiteenlopende locaties (zoals ze in de originele Unravel wél aanwezig zijn) zal je hier dus niet vinden, wat alweer ten koste gaat van de algemene charme van het spel.
Meer staat niet altijd gelijk aan beter
Dat je met twee Yarnies speelt opent deuren op vlak van gameplay, alleen jammer dat het ten koste gaat van uitdaging en originaliteit: men berust té vaak op de co-op mechanic voor de puzzels om het boeltje interessant te houden. In de eerste game waren puzzels meer gebaseerd op de omgevingen en de gelaagdheid daarvan, terwijl het merendeel van Unravel 2 aast op het rondslingeren van je wollige metgezel. In de eerste paar hoofdstukken vergt dat een beetje inzicht (en is het best leuk) omdat het nieuwe er nog niet af is. Alle plezier ebt daarentegen weg wanneer je voor de vijftigste keer hetzelfde manoeuvre uitvoert om een hoog platform te bereiken of een hindernis te omzeilen.
Wat ook regelmatig gebeurt is dat je denkt tempo te houden in slinger- en springsequenties, maar dan plotseling mid-air beseft dat die laatste van vijf sprongen er opzettelijk op berekend is om je nét te kort te doen schieten qua afstand. Je bent dus in opperste concentratie je snelheid aan het opbouwen wanneer de game met voorbedachte rade de wind uit je zeilen haalt. Vervolgens dwarrel je met je kop in het zand helemaal terug naar het begin, herhaal je exact wat je juist hebt gedaan, om op het einde volledig tot stilstand te komen zodat je nogmaals die klote co-op bewegingen kan uitvoeren die een iets grotere afstand dekken. Plezier is toch iets anders.
