ScreamRide wordt door Jan en alleman de spirituele opvolger genoemd van de legendarische RollerCoaster Tycoon-reeks, maar die bewering gaat slechts gedeeltelijk op en kan bovendien foute verwachtingen scheppen bij spelers die vooral geïnteresseerd zijn in die goeie oude formule. Daarom even voor de goede orde: ScreamRide positioneert zich niet in het Tycoon-genre. Hier moet je immers geen goed draaiend pretpark uit de grond stampen, inclusief souvenirwinkeltjes en allerhande eetkraampjes, om het daarna op een winstgevende manier te managen. De carrièremodus van ScreamRide mist derhalve een overkoepelend doel en wordt simpelweg opgedeeld in drie verschillende segmenten: Screamrider, Demolition Expert en Engineer. Het gevolg is een drie-in-één-game waarin iedereen wel iets van zijn gading zal vinden, maar die eigenlijk ook erg gefragmenteerd aanvoelt. Frontier klutst al die diverse speelstijlen gelukkig niet zomaar door elkaar, maar splitst ScreamRide op in campagnes die los van elkaar staan, zodat je de stijlen waar je niet om hebt gevraagd makkelijk links kan laten liggen.
Helse ritjes
Als ‘Screamrider’ neem je zelf plaats in zo’n achtbaankarretje om de wreedste achtbanen te overmeesteren. Het begint best wel eenvoudig, maar geleidelijk aan evolueert het naar halsbrekende ritjes zoals we die in onze Belgische pretparken nog nooit gezien hebben. Je wordt uitgedaagd door de zotste loopings en kurkentrekkers, denderende G-krachten die het bijzonder moeilijk maken om op de rails te blijven, obstakels en half afgewerkte delen waar je enkel voorbij raakt door kortstondig op twee wielen te balanceren en absurde sprongen te maken. Tussentijds probeer je met goed getimede drukken op de X-knop ook nog je boostmeter te vullen zodat je aan een misselijkmakende snelheid over het traject kan razen. Je uiteindelijke levelscore wordt overigens bepaald aan de hand van het geschreeuw van je medepassagiers, dus zo sensationeel mogelijk de finishlijn halen is een must om hoog te eindigen in de rangschikking.
Destructief
De tweede van de drie campagnes (Demolition Expert) draait volledig rond destructie. In deze modus schiet je met een soort moderne katapult allerhande cabines (mét passagiers) richting de met explosieven volgepropte wolkenkrabbers, met als voornaamste doel om die stalen kolossen zo spectaculair mogelijk tegen de vlakte te werken. Hoewel redelijk onorigineel en wat oppervlakkig, is deze destructieve campagne toch genietbaar. De echte voldoening wordt vooral gehaald uit de imposante wijze waarop die her en der verspreide gebouwen in elkaar storten en de door rondvliegend puin veroorzaakte kettingreactie die daar zo nu en dan op volgt. In de derde en tevens laatste speelstijl (Engineer) die de makers in hun carrièrepotpourri aanbieden, rekent men meer op de creativiteit van de spelers. Met beperkte middelen moet je telkens een half gebouwde attractie voltooien zodat die uiteindelijk aan enkele strikt opgelegde voorwaarden voldoet. In se is ieder engineerlevel een doordachte puzzel, waarin je ondanks de vele restricties toch behoorlijk wat creatieve vrijheid krijgt om hem op te lossen.
Doe-het-zelver
De opbouw van de carrièremodus is relatief simpel doch doeltreffend. Om de verschillende hoofdstukken (er zijn in totaal zes series die telkens uit 3 à 4 missies per carrièretak bestaan) van het spel te ontgrendelen, dien je voldoende medailles te verdienen. Enkele daarvan verkrijg je eenvoudigweg door je primaire doelstellingen te volbrengen, wat gezien de ongelimiteerde tijd en pogingen niet zo moeilijk is. De overige medailles behalen is echter andere koek en vormt de ware uitdaging van het spel. Aangezien steeds het gevoel ontstaat dat je score nét wat kan worden verbeterd, blijft de motivatie groot om te blijven proberen. De pick up & play-mentaliteit en de online scoreborden, waarin je resultaat constant vergeleken wordt met de mensen uit je vriendenlijst, wakkeren de competitiegeest nog wat meer aan.
De beslissing van de makers om met de Sandbox-modus een zelfbouwelement aan te bieden, is zeker een extra troef. Daarbij zorgt de gebruiksvriendelijke editor en zijn honderden bouwonderdelen, waarvan je een groot deel vrijspeelt tijdens je escapades in de carrièremodus, voor een ongelimiteerd aantal mogelijkheden. In een mum van tijd heb je de basis van een toffe attractie in elkaar gepuzzeld, ook al zaten we zo nu en dan flink in de knoop met het camerastandpunt dat niet altijd een prettig overzicht geeft. Spelers kunnen bovendien hun gemaakte attracties naar hartenlust delen en downloaden, een uitstekende manier om de levensduur te rekken.
Waar voor je geld
Een carrièremodus met drie afwisselende campagnes én een flink uitgebreide editor waardoor er altijd extra content voorhanden is, zorgt ervoor dat ScreamRide aan inhoud en speelduur geen gebrek heeft. Dit is een game die voor zowel core als meer casual spelers vermaak en vertier biedt. Een game die je rap even wil opstarten voor een korte sessie die al snel in enkele uren uitloopt. Afgezien van het strakke maar wellicht wat kille en zielloze design en de carrièremodus die nu een spreidstand maakt tussen verschillende speelstijlen en die we graag in een iets betekenisvollere rol hadden gezien, mag ScreamRide zeker geslaagd genoemd worden. Ook omdat de game met z’n veertig euro sowieso straf geprijsd is
