‘Super Chariot’ is een herlancering van het spel ‘Chariot’ dat in 2014 verscheen voor zowat alle consoles die toen op de markt waren en pc. De game heeft zijn voorvoegsel ‘Super’ te danken aan de toevoeging van alle eerder uitgebrachte DLC. Of deze game dan ook écht super is, lees je in onderstaande review.
Waarom wel?
Diep onder de grond
Het doel van het spel is dus vrij simpel. Zorg ervoor dat je met de kist van je vader zijn laatste rustplaats haalt en verzamel onderweg ook nog even wat rijkdommen. Het interessante aan deze 2D platformgame is dat je rekening dient te houden met de mogelijkheden van je eigen personage én met de zwaartekracht die invloed heeft op die verdomde doodskist op wielen. Je bezigheid zal er voornamelijk in bestaan om je vader doorheen ondergrondse doolhoven te duwen of trekken. Gelukkig kan je een beroep doen op een touw dat je kan vastmaken aan de kist, om zo moeilijk begaanbare paden of situaties de baas te kunnen. Zo zal je op regelmatige basis je kist platformen moeten optrekken of net in het onbekende laten zakken om zo de uitgang of enkele rijkdommen te vinden. Want de personages zelf kunnen deze goudstukken zelf niet opraken. Enkel door met je kist in de buurt te komen, worden ze opgepikt. Een interessante twist is het feit dat er naarmate het spel vordert er een nieuwe dimensie wordt toegevoegd. Zo verschijnen er blauwe paden waarop de kist kan rijden, maar waar jij als speler wel gewoon doorheen zakt. Een omgekeerd effect hebben de groene paden waar de kist dan weer wel doorheen zakt. Dit zorgt ervoor dat puzzels uitdagend en fris blijven.
Samen sterk
Een belangrijke pijler van ‘Super Chariot’ is de mogelijkheid om de volledige game in co-op te spelen. Het leek dan ook in de sterren geschreven dat deze game zou uitkomen voor de Nintendo Switch. Het interessante is dan ook dat het spelen in co-op dan ook écht leuk bleek te zijn. Het is echt wel werken om de doodskist de kant uit te krijgen die jij wil, maar niets is leuker om samen met je vrienden op de bank een tactisch plan te smeden om de voorgeschotelde hindernissen de baas te kunnen. Je kan de game perfect alleen spelen, maar je zal onderweg wel borden tegenkomen waarop aangeduid staat dat een bepaald pad enkel te bewandelen is in duo.
Een lust voor het oog
Op de presentatie van het spel zijn er niets anders dan lovende woorden voor de Canadese ontwikkelaar Frima Studio. De omgevingen zien er prachtig en gedetailleerd uit en ook de personages zelf zijn mooi vormgegeven. Op vlak van physics valt er ook geen kwaad woord te zeggen. Wanneer de kist van een afgrond rijdt of wanneer hij aan een koord hangt gebeurd dit op een realistische manier, wat alleen maar bijdraagt aan het gevoel dat je écht op stap bent met een losgeslagen doodskist op wielen. Ook voor de audio wil ik graag een pluim uitdelen. De sfeer die de game uitademend wordt hierbij perfect bijgestaan door een sfeervolle muzikale omlijsting.
Waarom niet?
Moeilijk gaat ook
Eerder haalde ik al aan dat de puzzels die in ‘Super Chariot’ zitten, uitdagend en fris zijn. Toch moet ik ook opmerken dat de moeilijkheidsgraad na de eerste paar uur steil de hoogte in gaat. Zo steil zelfs dat het bij momenten gewoon puur frustrerend werd om het einde van een leven te bereiken. De voldoening mocht dan wel eens zo groot zijn, het zorgde er wel voor het een domper werd op de feestvreugde. Waar ik de eerste uren met een brede glimlach en puur plezier de kist over obstakels laveerde, maakte dit plezier bij momenten plaats voor een agressieve ondertoon.
Niet geweldig in je eentje
Daarnaast is het spel ook niet meteen aan te raden om helemaal in je eentje te spelen. Je merkt duidelijk dat de co-op in het DNA zit van dit spel en dat er dan ook wel voor gekozen is om toch de mogelijkheid te laten om ook in je eentje aan de slag te gaan. Ook de gevechten die je moet aangaan met de sporadische tegenstanders die proberen aan de haal te gaan met je verzamelde goud zijn niet meteen het leukste aspect aan dit avontuur. Ook dit lijkt er bijgeplakt om de uitdaging wat groter te maken, maar resulteert ook hier vooral in frustratie en de vraag of deze extra laag wel nodig was bovenop een al reeds moeilijke game.