State of Decay 2 is een Play Anywhere-titel, wat betekent dat je beurtelings achter je gaming-pc of Xbox One kan kruipen en toch met eenzelfde aankoop van de game kan genieten. Aangezien ik mezelf nog steeds tot de ‘pc master race’-elite reken, gamede ik ditmaal exclusief op dat platform, maar wel met een Xbox-controller in de hand. Het beste van twee werelden zeg maar. Dat geldt eveneens voor het spel zelf, want hoewel het als videogame in de winkelrekken ligt, kan jij als speler je eigen verhaal schrijven en dus eigenlijk The Walking Dead gaan naspelen. Enkele overlevenden moeten zichzelf constant bevoorraden, hun uitvalsbasis bewaken, verstevigen en doodgaan betekent … Permanent dood zijn. Inderdaad, je voelt je nooit 100 % veilig in deze sequel en dat is een geweldig uitgangspunt.
Je schrijft je eigen verhaal
Vooraleer de game van start gaat, krijg je enkele metgezellen toebedeeld waarmee je de wereld dient te redden. Hoewel hun willekeur vrij beperkt is, zal elk van hen een belangrijke rol spelen in je queeste, want hoe verhaalloos de game ook mag zijn, de personages hebben elk hun eigen leven en lopen niet zomaar in jouw gareel. De leider is ook niet zomaar jijzelf, want je kan wanneer je maar wil tussen de protagonisten switchen om hun skills in te zetten. Iedereen is uniek, en het loont om de helden allemaal naar een hoger niveau te tillen zodat je latere uitdagingen zonder problemen kan aanvatten. Dat betekent uiteraard ook dat je je favoriete vechter of sluwste vos niet altijd mag voortrekken en evenredig in ieders huid moet kruipen. Innerlijke verschillen ga je overigens amper merken of horen, aangezien de voice-overs zwak zijn en emoties volledig ontbreken.
Gaandeweg zal elk individu een bepaalde leiderschapswens ontbolsteren en bij sommigen is dat gevoel – terecht – prominent aanwezig, waar anderen vooral aandacht willen en niet bepaald het ‘leider zijn’ in zich hebben. Hoewel … Ongeacht de kwaliteiten die ikzelf iemand toeschreef, moest ik ze toch eens kans geven: er zijn namelijk vier soorten leiders en elk van hen leveren ze een ander einde op. Althans, ik heb twee verschillende eindes meegemaakt tijdens mijn reviewuurtjes, dus lijkt het logisch dat ook de twee andere mogelijke leidersattributen met een andere conclusie eindigen. Dit is overigens niet het enige dat aan de herspeelbaarheid bijdraagt: er zijn ook drie maps om te verkennen, waarbij elke spelwereld even uitgebreid is als het eerste spel. In totaal driemaal zoveel zombieland om te bewandelen dus.
I can hear you
Tijdens dat wandelen, het op pad trekken buiten de grenzen van je vertrouwde basis, leverde mij constant een zeer ongemakkelijk gevoel op. Wanneer je de onveilige zones opzoekt, heb je iets nodig. Daarvoor zal je door zakken met potentiële benodigdheden moeten zoeken, en daarbij kan je op verschillende manieren te werk gaan. De veilige, rustige manier neemt meer tijd in beslag, wat uiteraard geen prettig gevoel oplevert, maar het alternatief is niet veel beter. Haast en spoed is zelden goed, en ook in State of Decay 2 is dat een waarheid als een bus: haastig naar materialen zoeken maakt lawaai en de zombies die overal rondhangen, hebben een niet-geïnfecteerd gehoorstelsel. Oppassen en vooral rustig blijven is de boodschap, maar geen evidente.
Aangezien wapens er vroeg of laat de brui aan geven, zou je in principe elk stukje hout en metal moeten kunnen gebruiken. Je rugzak is echter beperkt in omvang, waardoor je toch selectief zal moeten zijn. Ook dat brengt weer een hoop stress met zich mee, want je moet effectief nadenken terwijl er vettige ogen in het rond scouten op zoek naar mensenvlees om hun tanden in te zetten. Op papier lijkt dat niet zo heel erg, maar aangezien je groepsleden permanent kunnen sterven, wil je toch op alle momenten heel erg voorzichtig blijven.
Maak jij vrienden of vijanden?
Hetzelfde geldt daarnaast voor de andere niet-zombies die de spelwereld bevolken. Ook zij moeten zichzelf in leven houden en soms zal je hen zelfs te hulp kunnen schieten. Ik pen opzettelijk ‘kunnen’ en niet ‘moeten’, want als jij simpelweg de andere richting uitwandelt, zal niemand je om hulp komen smeken. Integendeel: het zou best kunnen dat je de volgende keer een kogel in een van je ledematen ontvangt omdat je die persoon in nood in de steek hebt gelaten. Het lijkt zo’n beetje op het Nemesis-systeem uit Shadow of Mordor. Elke actie heeft een gevolg en de wereld evolueert constant. Dat geldt ook voor de wetenschap, want hoewel je initieel zou kunnen sterven aan een geïnfecteerde beet, leren de medici snel hoe ze iemand kunnen redden en na verloop van tijd is het gevaar eigenlijk geweken. Eenmaal je dat punt bent gepasseerd is de uitdaging eigenlijk foetsie, maar aangezien er drie grote werelden zijn, trok ik toch meermaals opnieuw op pad.
Ik wilde namelijk voldoende overschot aan grondstoffen hebben, zodat ik nieuwe gebouwen kon construeren. Je bezit namelijk niet standaard een EHBO-post en door de juiste beslissingen te nemen groeit je uitvalsbasis tot een standvastige locatie uit. Dat heb je volledig zelf in de hand, en ook onderweg zal je strikte manier van werken vruchten afwerpen. Veel benzine betekent lang met de auto rijden en zo worden missies uiteraard een pak makkelijker.
Met z’n allen
De leukste nieuwigheid vond ik in de multiplayer, waarbij vier spelers samen de strijd tegen de zombies kunnen aangaan. Daarbij heeft iedereen z’n eigen loot en net zoals in bijvoorbeeld Diablo kan je de dingen die je zelf niet nodig hebt op de grond gooien. Nu iedereen één van de vier helden bestuurt, sta je als team ook meteen een pak sterker, aangezien je niet constant tussen de beschikbare avonturiers moet wisselen. Het is een meerwaarde en eigenlijk kan je het volledige spel zo beleven.
