Het wordt "de ultieme zombie-survivalgame", riep design director Richard Foge van Undead Labs uit toen hij State of Decay 2 aan ons kwam voorstellen, in een van de vele evenementenlocaties die de hippe Londense wijk Shoreditch telt. Dat is nogal een claim, want het genre is met titels als DayZ en Just Survive al goed vertegenwoordigd. Maar met zijn focus op een community van overlevenden wil de State of Decay-reeks, een van de kleinere sterkhouders binnen Microsofts videogame-activiteit, inderdaad boven de anderen uitsteken. "Het gaat niet alleen maar om jezelf", zegt Foge. "Die multiplayer verandert alles: de dynamische narratie die ook de eerste game al dreef wordt nog wat opgevoerd omdat je medespelers voor onverwachte situaties kunnen zorgen."
1. Het leven is ellende
Geen eten meer in huis, een van je maats besmet door de ziekte die de zombie-apokalyps die de hele wereldbeschaving in elkaar heeft doen storten, en een verlaten schoolgebouw - waar je bovendien alleen op het dak veilig bent tegen binnenstormende ondoden - als enige beschutting: dat is ongeveer de situatie waarin Undead Labs me dropte, ongeveer zes tot acht uur in een door de ontwikkelaars al ingezet spelletje State of Decay 2.
Ja, het leven is klote in deze game, wat wil je? Overleven in deze barre wereld vereist behendigheid en koelbloedigheid. Geduld, ook: je komt per definitie niet ver door rechttoe-rechtaan op ronddwalende zombies in te hakken, maar tegelijkertijd moet je ook geregeld uit de beschutting van je basis om achter proviand aan te gaan. "Op een bepaald moment moét je gewoon naar buiten om te exploreren, en moet je dus jezelf in gevaar brengen", zegt Foge. "Je hebt dingen nodig om de boel draaiende te houden, om de andere leden van je community te helpen overleven.
Maar de belangrijkste overlevingsskill die je ontwikkelt in State of Decay 2, zo ontdekte ik tijdens een uur of drie spelen, is je vermogen om knopen door te hakken. Neem je een strak machinegeweer mee op pad, waarmee je snel veel schade aanricht, of kies je voor een revolver of een grendelgeweer, waarmee je wel trefzekerder moet omgaan maar die nooit blijven hangen? Ga je die arme drommel waarover we het zonet hadden proberen te redden door een serum aan te maken - en met de zoektocht naar ingrediënten daarvoor het voortbestaan van je groep overlevenden in gevaar brengen - of ga je hem euthanaseren? Keuzes, keuzes.
2. In co-op wordt het ineens een pak lolliger
De belangrijkste vernieuwing in State of Decay 2 is de mogelijkheid om extra menselijke spelers mee in je spel uit te nodigen, en samen op pad te gaan. Natuurlijk kun je altijd een AI-gestuurde medestander rekruteren om met je mee op pad te gaan, en kun je met een lichtkogel altijd extra hulp inroepen wanneer het je ineens te heet wordt tijdens je expeditie. Maar met co-op-medespelers van vlees en bloed geeft het toch nog een ander cachet. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen ellendige wereld om in te overleven, maar je kunt andere spelers in de jouwe uitnodigen. De hunne staat dan tijdelijk stil, maar ze kunnen jou wel helpen tijdens je omzwervingen. Handig om lastige etappes te overleven.
Ja, het leven is klote in deze game, wat wil je?
Maar vooral - zo merkte ik tijdens het laatste uur spelen - veel prettiger om te doen. Met z'n drieën werd een ellendige game al wat minder ellendig, want we konden lekker wat zombies in de hens leggen terwijl m'n proviand wel mooi werd aangevuld. Bovendien zit er een prettige mechaniekje in wanneer je samen in de auto op pad gaat. In de meeste multiplayergames betekent dat voor diegenen die meeliften dat ze tijdens de hele rit maar wat zitten te koekeloeren, maar in State of Decay 2 kun je wel de deur eventjes openzetten wanneer de bestuurder een zombie rakelings heeft gemist.
3. Who needs graphics?
Foge had ook een mond vol over de visuele vernieuwingen die State of Decay 2 laat zien ten opzichte van zijn voorganger uit 2013. "We gebruiken nu de Unreal 4-engine in plaats van de CryEngine in de eerste game, en dat gaf ons de mogelijkheid om een hoop verbeteringen onder de motorkap door te voeren", zegt Foge. "We hebben onder meer de animaties significant opgevoerd. Ook de AI is helemaal van nul geherprogrammeerd: de zombies reageren bijvoorbeeld veel realistischer op geluid. En we hebben deze keer drie open werelden gebouwd: een in een ruraal, midwestern-achtig decor, een in een heuvelachtig landschap, en een in een droog, woestijnachtig klimaat."
Overleven in deze barre wereld vereist behendigheid en koelbloedigheid.
Allemaal goed en wel, maar de game - of tenminste de versie die we minder dan een maand voor de release te zien kregen - ziet er niet echt als een visuele topper uit. We hebben al mooiere landschappen, betere gore-animaties en gedetailleerdere personagemodellen gezien. Om het eufemistisch uit te drukken, dan. Om maar te zeggen: doe het voor de overlevingsgameplay, maar niet voor de visuele omkadering.
4. Status en moreel zijn heel belangrijk
In de gemeenschap van overlevenden die je beheert is je status erg belangrijk. Die maakt dat anderen je met meer plezier gaan volgen op je tochten, en verhogen dus ook de overlevingskans van je groep. Ervoor zorgen dat je groep voldoende voedsel, munitie, medicijnen en andere activa in huis heeft is cruciaal in je status, maar ook het moreel van de troepen blijft belangrijk. Daarvoor moet je tijdens je tochten soms dingen in je inventaris schuiven die niet meteen je eigen overlevingskans verhogen, maar die eens ze opgesteld staan in de basis wel voor een prettiger samenleven zorgen. Zoals een Xbox met wat spelletjes.
5. Je kunt tientallen overlevenden beheren
Volgens Foge kun je wel 52 mede-overlevenden bij elkaar scharen. "Maar zoiets zal niet makkelijk zijn", zegt hij. "Hoe meer monden je moet voeden, en hoe meer bedden je moet voorzien, hoe moeilijker het spel wordt. Het maximum van overlevenden die ikzelf doeltreffend erdoor trek is tien. En ik kan mijn eigen game redelijk goed spelen."
