Even alle feiten op een rijtje: The Witchwood verscheen op 12 april en lanceerde daarbij zoals gewoonlijk 135 nieuwe kaarten. Ook een nieuwe Druid - genaamd Lunara - maakte haar opwachting in het rijtje van alternatieve Hero-skins. Ten slotte ging vorige donderdag de Monster Hunt-modus live. Een modus die sterk vergeleken kan worden met de Dungeon Run uit Kobolds & Catacombs. Kortom genoeg om ons mee bezig te houden, maar is het genoeg om de titel levend en boeiend te houden?
Look at all the new cards!
Tabula Rasa
Vorig jaar introduceerde Blizzard het ‘The Year of’-concept waarbij de keuze werd gemaakt om in de Standard Mode van de game enkel kaarten te ondersteunen die de laatste twee jaar het levenslicht zagen. Concreet betekende dit dat de pool aan kaarten flink werd ingeperkt. Enerzijds maakte dit het leven van de ontwikkelaars/designers een stuk aangenamer daar er minder uit te balanceren is, maar anderzijds zorgt het er ook voor dat spelers steeds terugkomen voor nieuwe kaarten om zo in Standard Mode mee te draaien.
Op 12 april maakten we de overgang van het Year of the Mammoth naar het Year of the Raven. De overgang zorgde ervoor dat kaarten uit de Mean Streets of Gadgetzan-, One Night in Karazhan- en Whispers of the Old Gods uit de Standard-meta verdwenen. Er is met andere woorden weer heel wat ruimte om nieuwe kaarten, concepten en ideeën in de game te implementeren. In tegenstelling tot vorige uitbreidingen waar echte game changers werden doorgevoerd, pakt Blizzard het ditmaal subtieler aan.
Dit is best een leuk kaartje.
Spookbos
Geen nieuwe Quest-kaarten of een onuitspreekbare Cthulhu-kaart; simpelweg drie nieuwe keywords: Echo, Rush en Start of Game. Echo zorgt ervoor dat een kaart - vermits genoeg Mana achter de hand - meerdere malen in dezelfde beurt kan worden gespeeld. Rush daarentegen is een equivalent van Charge, maar dan zonder de mogelijkheid om rechtstreek de vijandige Hero aan te vallen. De Start of Game-eigenschap spreekt uiteraard voor zich.
Persoonlijk ben ik blij dat er deze keer niet opnieuw een belachelijke kaart wordt geïntroduceerd die de volledige meta overhoop gooit. De drie nieuwe keywords liggen volledig in de lijn van de filosofie van de game en laten spelers toe hun decks met enkele subtiele aanpassingen te upgraden voor het nieuwe Year of the Raven. Er zijn echter kaarten die wat meer aanpassingen vereisen: zo heb je Baku the Mooneater die als Start of Game-effect voor een Hero Power-upgrade zorgt mits er geen kaarten in je deck zitten met een even Mana Cost, al zijn deze kaarten in deze uitbreiding geen must.
Mocht je het niet hebben voor veelvouden van twee...
Kaartparels
Zoals we dat van Blizzard gewoon zijn is de content die ze in deze The Witchwood afleveren opnieuw van de hoogste kwaliteit. Het hele Witchwood-thema (met een hilarische introductievideo featuring Ben Brode) zit goed in elkaar, de kaarten en artwork volgen het duistere en ludieke spookbosthema en visueel zien de 135 nieuwe kunstwerkjes er subliem uit. Ik heb het gevoel dat deze The Witchwood de eerste uitbreiding is die het zo verfijnd en doordacht opneemt met de huidige kaartbasis. Een keuze die mij zeker weet te smaken.
Momenteel ben ik dan ook aan de slag met een Priest- en Hunter-deck die ik constant zit te tweaken en te optimaliseren. Ik heb in deze uitbreiding geen ultieme kaart nodig om te kunnen meedoen met de grote jongens; de nieuwe concepten doordacht uitspelen is voldoende om serieus wat Ranks te stijgen. Momenteel amuseer ik me rot met de Lady in White-, Dollmaster Dorian- en Chameleos-kaarten. Ik ben met andere woorden nog eventjes zoet.
Captain Shivers verslaan is geen pretje.
Monster Hunt
Het lange wachten op deze review is te wijten aan de latere verschijningsdatum van de single player-modus van de uitbreiding: Monster Hunt. De laatste single player-modus uit Kobolds & Catacombs viel bijzonder goed in de smaak bij het grote publiek. Logisch dus dat Blizzard opnieuw op iets gelijkaardig inzette. In de Monster Hunt-speelmodus neem je het in korte gevechten op tegen AI die steeds over één specifieke eigenschap beschikken. In het spelverloop verzamel je zogenaamde loot in de vorm van kaarten en eigenschappen waarmee je je tijdelijk deck kan uitbreiden om het op te nemen tegen sterkere vijanden.
In tegenstelling tot de Standard Mode zijn de gevechten hier wat minder doordacht en uitgebalanceerd. Zo kon ik als The Tracker meermaals een Preparation/Sinister Strike-combo doorvoeren waartegen niemand is opgewassen. In de omgekeerde weg maalde Captain Shivers mij ook omver met zijn overpowered Hero Power.
Keer op keer slaagt Blizzard erin mij uit mijn periodieke Hearthstone-dip te halen. Telkens opnieuw komt de game in een periode van stilte met een geniale uitbreiding op de proppen die het spel boeiend, fris en leuk houdt. Ditmaal echter geen doorslaggevende game changers à la Cthulhu of de Quest-kaarten, maar nieuwe pure keywords die respect hebben voor de huidige meta. De single player-modus, Monster Hunt, is ondanks zijn gebrek aan originaliteit opnieuw leuk om te doorwroeten.
