Wie deze game in huis haalt met het idee constant sushi te maken van de horden vijanden, zal wellicht van een kale reis thuiskomen. Deze Empires-versie van het spel gaat namelijk sterk focussen op het strategische aspect. We bevinden ons in de late oudheid in het oeroude en sterk verdeelde China. Als vrije officier sluiten we ons aan bij één van de facties om ons zo een weg naar de top te banen en zoveel mogelijk grondgebied te claimen. Hoe we dat doen, ligt volledig in onze eigen handen.
Verdeel en heers
In de zogenaamde Empire Mode, de modus waar het spel rond draait, krijg je de keuze uit een resem fictieve en waargebeurde scenario’s. Eenmaal een scenario en personage gekozen, worden we overspoeld met een zee aan opties. Hierdoor kunnen sommigen reeds onterecht afhaken, al loont een portie volharding na verloop van tijd wel degelijk. Als beginnende officier is het uiteraard moeilijk om geloofwaardigheid op te bouwen. Met het spreekwoordelijk ei in de broek trachten we goud, troepen en grondstoffen bijeen te sprokkelen om zo autoriteit bij de hoge pieten af te dwingen. Naargelang de aanwezigheid van deze middelen kunnen we bepaalde acties al dan niet uitvoeren.
De uit te voeren acties kunnen we onderverdelen in twee groepen: passieve en actieve ondernemingen. De passieve keuzes beperken zich tot een eerder saai menu waarin we bepaalde beslissingen maken. Enkele voorbeelden zijn het aanpassen van je officiersuitrusting, het verkopen van grondstoffen voor goud, connecties maken met andere officieren of het bouwen van een mijn. Met iedere keuze gaat er een maand voorbij waarin we telkens, naargelang onze eerder gemaakte keuzes, een vast inkomen krijgen. Naarmate het spel vordert, verwerf je aanzien bij zowel volk als heerser. Dit kan tot eventuele promoties leiden die heel wat extra opties herbergen. Zo kunnen we als beginneling enkel toezien hoe de heerser zijn veroveringsplannen uitrolt. Eenmaal we tot een hogere rangorde behoren, krijgen we de kans om bepaalde keuzes af te raden en hevig discussie voeren met onze opperste om onze persoonlijke mening door te drammen.
Het echte werk
De actieve ondernemingen zijn een stuk dynamischer en meer belastend voor je DualShock 4-controller. Voornamelijk zal het typische knoppen rammen plaatsvinden in de Battle-categorie. Zo kun je in een Raid de vijand angst inboezemen en vijandige troepen tot een minimum herleiden. De optie om deel te nemen aan veldslagen die reeds aan de gang zijn staat ook open. Stel je je op in het verdedigende kamp en verzamel je zo respect van de hulpzoekende keizer of stel je liever je brutaliteit tentoon aan de aanvallende partij, de bal ligt in jou kamp.
Iets luchtiger gaat het eraan toe in de queesten. Zo krijgen we opdrachten voorgeschoteld waarin we een gebied moeten ontruimen van tijgers of moeten we een handelskaravaan door vijandig gebied loodsen. Alle ondernemingen waarin we zelf de katana in de handen nemen, hebben hoe dan ook een invloed op het strategische gedeelte. Puike vechtprestaties, het uit de nood helpen van bondgenoten of het elimineren van een bepaalde officier; allemaal hebben ze een invloed op je huidige reputatie. Hierdoor kunnen we verderop in het spel de te veroveren deelgebieden zélf gaan selecteren. Bedankt voor het vertrouwen, sensei!
Schaakmat!
Zodoende vliegen de maanden voorbij. Gestaag werken we ons op tot een krijgsheer van jewelste. Het duurt dan ook niet lang vooraleer vrouwelijk fans voor ons (letterlijk en figuurlijk) op de knieën gaan. Een bruid uitzoeken, een gezin starten en goede relaties opbouwen met bevriende officieren behoren allemaal tot het takenpakket van een sterke krijgsman. Hoewel de opties bijzonder talrijk zijn en het achterliggende systeem sterk geavanceerd is, weet deze Dynasty Warriors 8: Empires zijn strategische luik niet te verkopen. Saaie menu’s, flauwe tussenfilmpjes en een overdosis geografielessen liggen hier aan de basis. Een visualisatie van het veroveren of het visueel verplaatsen van troepen is evenmin aanwezig; enkel de basismenu’s bieden hulp.
Poging tot…
Zoals jullie wellicht konden zien, werd in deze review de PlayStation 4-versie onder handen genomen. Uiteraard verwachten we dan ook flinke verbeteringen op Sony’s favoriete paradepaardje. Deels worden onze hoge verwachtingen ingelost; zo zijn de laadtijden tot een absoluut minimum herleid en speelt de game verrassend vlot. Dit ondanks de honderden vijanden die we in één oogwenk te zien krijgen. Een leuke extra is het gebruik van de speaker in de DualShock 4. Zo schrokken we ons een bult toen de luidspreker in actie trad. Eventjes dachten we een samoerai naast ons in de zetel aan te treffen…
Jammer genoeg brachten deze voordelen enkele tegenhangers met zich mee. Het snelle laden van de game vertaalt zich zo bijvoorbeeld in flauwe koffie op grafisch op vlak. Lelijke texturen, hoekige vijanden en onnatuurlijke bewegingen wegen niet op tegen de korte laadtijden. Daarnaast laat de artificiële intelligentie het nog steeds afweten. Een vijfduizend vijanden koelbloedig een kopje kleiner maken is nog steeds makkelijker dan de lolly van je driejarig neefje te stelen. Het legertje vijandige sullen lijkt nog voor het gevecht vrede te hebben genomen met hun lot en laten zich dan ook gewillig executeren.
