Titan Attacks! zal bij velen op een kloon van een klassiek videospelletje lijken. Wie nog nooit van Space Invaders heeft gehoord, moet nog heel wat over de gamegeschiedenis leren. Daarnaast is het een vaak gebruikt spelletje om beginnende programmeurs hoofdpijn te bezorgen aangezien de code erachter verdomd simpel is eenmaal je de programmeerbasis onder de knie hebt. Daaruit kan je natuurlijk afleiden dat Space Invaders, en in het verlengde daarvan Titan Attacks!, geen diepgaande gameplay noch innovatieve, ongeziene features aan boord hebben, maar de simpelheid heeft ook een bepaalde aantrekkingskracht. De game is namelijk zo kort maar krachtig dat je om de zoveel minuten met een spannende situatie in aanraking komt en dat zorgt ervoor dat je aan je Nintendo 3DS-scherm gekluisterd blijft.
Een dieseltje
Beginnen doen we aan de hand van een beknopte vergelijking met de PlayStation Vita-tegenhanger. Titan Attacks! maakte geenszins gebruik van de aanraakmogelijkheden die de Vita biedt. Het onderste 3DS-scherm wordt daarentegen wel met informatie over je ruimteschip opgevuld en in de menu’s kan je via de aanraakbediening instellingen wijzigen. Er staat daarentegen geen 3D-actie op het menu, waardoor de beleving eigenlijk identiek is aan de avonturen die je op de Vita kan beleven. Dat is positief, want onze review leverde destijds een mooie 7/10 op.
Je begint met level 1 op onze eigen planeet. De aliens proberen op allerlei manieren de samenleving en de mensheid uit te roeien en vanuit een ruimteschip moet je die situatie onder controle krijgen. Dat ruimtevoertuig is in den beginne echter ongezien kwetsbaar en kogels worden aan een echt snert tempo afgevuurd: een ramp dus. Door vijandige creaturen te elimineren en levende aliens gevangen te nemen krijg je dollars toegestopt waarmee je extra kogels, beschermende schilden of andere features aan je vervoersmiddel kan toevoegen. Titan Attacks! komt met andere woorden enorm traag op gang, maar eenmaal je enkele upgrades hebt kunnen doorvoeren, komt de schwung erin en vlieg je zonder je het goed beseft van de aarde naar de maan, Mars, Saturnus én uiteindelijk planeet Titan. De finale speelt zich namelijk in de thuisbasis van de snoodaards af.
Regelmatig spanning
Na elke twintigste level (20, 40, 60, 80 en 100 dus) word je door een Alien Mothership opgewacht. Noem het gerust een baas die net iets meer kan verdragen dan de gemiddelde alien. Op zich allemaal geen probleem, maar vooral de level 40-baas is enorm irritant als je onderweg voor de verkeerde upgrades hebt gekozen. Daar schuilt ook de enige moeilijkheidsgraad: wanneer je zomaar willekeurig nieuwigheden aankoopt, zal je weinig tot letterlijk nul komma nul kans maken om bepaalde levels tot een goed einde te brengen.
Sterven betekent opnieuw beginnen en dat vanaf het laatste checkpoint. In principe is dat per twintig levels, maar wie de slimme reset-trick toepast, zal dat probleem nooit aan den lijve moeten ondervinden. Door via de Start-knop je vooruitgang op te slaan, het spel af te sluiten en vervolgens terug op te starten beland je in diezelfde level waarin je problemen ondervond. Tijdig die alarmprocedure opstarten kan je leven dus redden. Het doorbreekt wel het opzet van de game, waarbij Shields belangrijk zijn om in een trek richting de finish te kunnen spelen, maar wie niet altijd even snel reageert, moet slim zijn.
Audiovisueel speelt Puppygames in op de hedendaagse trends: pixel-graphics en funky geluidjes. Daar hebben we niets op aan te merken, al onderstrepen we nog even het ontbreken van 3D-beelden. Dat had de 3DS-aankoop aantrekkelijker gemaakt, want 9,99 euro is dan wel evenveel als voor de Vita, maar daar krijg je de consoleversies er gratis bij. Dat is hier voor de Nintendo Wii U niet het geval.