Twee jaar geleden mochten onze Japanse gamevrienden proeven van een beknopt voorbeeldje en binnen een dik jaar moet de gelijknamige film in de bioscopen verschijnen. Detective Pikachu is niet wat je van een gemiddelde spin-off mag verwachten en dan mag je niet meteen aan de potentieel negatieve bedoeling van die uitspraak denken. De game komt – ik val maar meteen met de deur in huis – leuk uit de hoek en dat heeft de game aan die slimme detective met een gele vacht te danken. Wanneer de welbespraakte Pikachu Tim Goodman ontmoet, merkt het schattige Pocket Monstertje dat de jongen hem begrijpt. De band is snel gesmeed en samen gaan ze op pad om enkele mysteries op te lossen.
Onmysterieuze mysteries
Ik hinkel op twee gedachten wat de opbouw van dit avontuurlijke Pokémon-spel betreft. Enerzijds kwam ik oren en ogen tekort om alle Pokémon, afkomstig uit verschillende regio’s en dus uit allerlei generaties, in één opslag te hebben gezien, anderzijds komt de game enorm traag op gang. De eerste onderzoeken die je voert zijn makkelijk, de ontwikkelstudio gaat drastisch te werk om je mogelijkheden te beperken en de uitkomst is vrij snel duidelijk. Daar komt gelukkig verandering in, want langs de ene kant worden de misdaden grimmiger en ligt de waarheid er niet altijd even dik op. Langs de andere kant zie je ook steeds meer interviewkandidaten staan die je informatie over de gebeurtenissen in de aanbieding hebben.
Zelf begrijpt ook het merkwaardige jongetje Tim niet veel van het Pokémon-gebrabbel maar Pikachu is een prima vertaler zodat je toch van de laatste nieuwtjes op de hoogte bent. Niet iedereen is even meewerkend noch vriendelijk, maar misschien zijn dat wel net hints die je helpen om de aanstokers van bepaalde conflicten aan te duiden. Wanneer een eerste indruk of het gedrag van ‘toevallige’ passanten geen conclusief bewijs oplevert, kan je ook op zoek gaan naar fysiek bewijsmateriaal. Daar knelt het schoentje een beetje, want eigenlijk is het spel te makkelijk en toch verhinderen de gameplay-regels dat je er zo doorheen stormt. Je moet namelijk met elke persoon én elke Pokémon hebben gesproken – om toch maar zeker te zijn dat je geen foute beslissingen neemt – ook al ligt het er vingerdik op wat er is gebeurd en/of wie de dader is geweest.
Meer voor jong dan voor oud
Initieel stelde ik me de vraag of ontwikkelstudio Creatures hiermee de spelduur van de game wil rekken, maar dat is volgens mij niet dé reden van deze communicatieve verplichtingen. De allerjongsten zijn volgens mij namelijk hét doelpubliek van deze Detective Pikachu en hen wil je met al die schattige diertjes en onbekende mensen laten kennismaken. Voor een volwassene kan het anno 2018 niet rap genoeg gaan en dus maakte ik me er soms wel eens druk in dat het verplichte heen-en-weer wandelen niets oplevert aangezien de uitkomst al lang is gekend.
Grafisch behoort Detective Pikachu tot de mooiste Nintendo 3DS-games die ik al heb gespeeld en dat zonder het optionele 3D-effect. Dat is – merkwaardig genoeg? – afwezig maar storen doet het niet. De game oogt fantastisch, al stellen sommige personagemodellen teleur, want vooral de effecten zoals licht en schaduwen werden tot in de puntjes verzorgd. De stemacteur die Detective Pikachu tot zijn recht laat komen verdient tot slot ook een dikke pluim, want zijn humor krijgt door deze man extra pigment, heerlijk om naar te luisteren gewoon.
