Daar waar we in de eerste games telkens met huurmoordenaars aan de slag gingen (de Assassins) en de tempeliers als vijanden hadden, worden de rollen in Assassin’s Creed Rogue omgedraaid. Daarmee krijgen we het verhaal van beide kanten te zien en dat pakt qua verhaal erg goed uit. Verraad, wraak en alles eromheen worden in een knap verhaal gegoten waarin de Iers-Amerikaanse Shay Patrick Cormac met de hoofdrol gaat lopen. Voorts heldert Assassin’s Creed Rogue een heleboel op, want de games uit de serie staan nogal bekend om hun ingewikkelde verhaallijnen.
Tempeliers vs Assassins
In de Assassin’s Creed-games werden al heel wat settings gebruikt, waaronder het Oude Egypte in de meest recente iteratie. Ook de Derde Kruistocht uit de late jaren 1100 en de Franse Revolutie kwamen reeds aan bod. Ook Rogue speelt zich in de geschiedenis af, meer bepaald tijdens de 18-eeuwse Zevenjarige Oorlog die voornamelijk werd uitgevochten op zee. Daarmee wordt de link met Assassin’s Creed IV: Black Flag gelegd, waarvan Rogue de eigenlijke opvolger is. Dat houdt ook in dat je oude bekenden tegen het lijf loopt, waaronder voormalig slaaf en piraat Adéwalé en Haytham Kenway. Het mag dus reeds duidelijk zijn dat fans van Black Flag ook aan hun trekken zullen komen met Rogue, enkel en alleen al door de epische zeegevechten waarin je vijandige schepen aanvalt en tot zinken brengt, of entert en plundert om jezelf en je crew te verrijken en je eigen schip te verbeteren.
De game borduurt verder op de typische gameplay die ook andere Assassin’s Creed-games je voorschotelden.
Hoewel Shay een oud-assassin is en nu door het leven gaat als ‘de grote vijand’, verandert dat helaas ontzettend weinig aan de gameplay. Het huurmoorden zit nog altijd in zijn bloed en de verborgen messen zijn nog altijd aanwezig. Ook het gebruikelijke zwaardvechten is opnieuw van de partij, waardoor je van vernieuwing in de vele gevechten niet kunt spreken. Shay is, net als zijn voorgangers, ook een uiterst behendig iemand die geen moeite heeft om te klimmen, op daken te lopen en de toppen van de bomen te verkennen, al blijven deze zaken uiteraard ook eigen aan Ubisofts franchise. Het is en blijft een remaster zondermeer van een game uit 2014, dus een kleine make-over als in Assassin’s Creed Origins moet je niet verwachten.
Upgraden
Voorts borduurt de game verder op de typische gameplay die ook andere Assassin’s Creed-games je voorschotelden. Zo kan je volledige gebieden verkennen op zoek naar verborgen zaken als kisten, kaarten en dergelijke meer terwijl je op een van de vele bestemmingen vertoeft. Ook tijdens je zeereizen heeft het spel heel wat te bieden. Regelmatig passeer je vijandige schepen die je, als je daar zin in hebt, naar de bodem van de oceaan kan knallen. Daar bereik je echter weinig mee, waardoor het verstandiger is om de schepen en hun uitgebreide voorraden te plunderen om er een flinke cent aan te verdienen. Zo verzamel je tabak die je kunt verkopen, maar ook hout, goud en stof worden aan je inventaris toegevoegd. Daarmee kan je dan zowel het hoofdpersonage zelf als zijn schip aanpassen.
Assassin’s Creed Rogue Remastered doet het grafisch een pak beter dat op PlayStation 3 en Xbox 360.
Reeds van bij de start van de game krijgt Shay zijn eigen schip: de Morrigan. Dit kleine, uiterst wendbare schip is zowel ideaal om grote gebieden als de Noord-Atlantische Oceaan, als het rivierengebied te verkennen. Het bezit echter nog niet de vuurkracht die je nodig hebt om grote gevechten aan te gaan. Naarmate de campagne vordert speel je nieuwe wapens voor je schip vrij, waaronder een set nieuwe kanonnen en de mogelijkheid om brandende olie te dumpen en achtervolgers in vuur en vlam te zetten. Daar blijft het niet bij, want je kan het schip ook upgraden. Zo kan je het aantal kanonnen waarmee je zijdelings aanvalt ferm de hoogte injagen, en kan je de kanonskogels vergroten waardoor je meer schade kan aanrichten. Het kost een pak geld en buit, maar in geen tijd verover jij de wateren die Assassin’s Creed Rogue rijk is.
