Waarom wel?
Een rustgevende ervaring
Een belangrijke troef van Fishing: Barents Sea is het “ik-zonder-me-af-van-de-wereld-en-kruip-in-mijn-bubbel”-gevoel wanneer je je mijlenver van de bewoonde wereld bevindt. Eenzaam en alleen op zee rondvaren heeft iets magisch en rustgevends, zeker wanneer na zonsondergang de lichtjes van de kust fonkelen op het water. Ideaal om ’s avonds efkes op adem te komen na een lange dag.
From ashy to classy
Je begint met een heel bescheiden schuitje dat je van je grootvader zaliger hebt geërfd. Hiermee bouw je stukje bij beetje je eigen fishing empire uit – boten, visvallen, aas en ander materiaal worden uiteraard ook steeds groter en/of beter. Je merkt die groei aan het aantal visjes dat je vangt, aan de steeds hogere prijs waaraan je ze verkoopt, en (niet onbelangrijk) aan de looks van je gerief. Op een oud krot de zee afschuimen heeft zijn charmes, maar een industriële visboot oogt toch net iets beter (en professioneler).
Visverslaving
De drang om het steeds verder te schoppen in combinatie met de rust en kalmte op zee zorgen er samen voor dat je moeilijk kan stoppen met spelen. Vreemd genoeg heeft Fishing: Barents Sea een gelijkaardig hypnotiserend effect als goede RTS games. Daar wil je steeds opnieuw “nog één turn” afronden voor je de boel afsluit, in dit spel is dat “nog één laatste visgrond ophalen”, en dat worden er al gauw een dozijn. Buiten Stardew Valley waar ik dagelijks mijn hengeltje uit sla, kan ik op geen enkele game komen waar repetitief vissen zo entertainend is. Met uitzondering van kreeften vangen in Runescape natuurlijk. Waar is de tijd.
Netten smijten op catchy deuntjes
In tegenstelling tot wat je zou verwachten is de soundtrack verrassend elektronisch getint. Desondanks dat muziek een beetje bijzaak is in deze game, is het toch aangenaam dat de lange stiltes op zee, buiten het mechanische lawaai van je boot, soms doorbroken worden. Dat gebeurt voornamelijk door synthesizergeluiden die wel iets weg hebben van de Faster Than Light-soundtrack. Bovendien sluiten die ijzige deuntjes mooi aan bij de kalme en repetitieve gameplay. Voor mijn part hadden ze veel meer door mijn boxen mogen galmen.
Waarom niet?
Weinig inkleuring
De focus op realisme en geloofwaardigheid onderdrukt de sfeer en levendigheid van de spelwereld, iets wat ik jammer genoeg nogal vaak ondervind bij sim games. Je kan ontzettend veel kopen, upgraden, uitdokteren en perfectioneren, maar dat gaat ten koste van verhaal en inkleuring. Er staan bergen unlockables voor je klaar, maar je hebt (buiten het kalmeringseffect van de game) geen enkele reden om ze vrij te spelen. Ik voelde me in ieder geval als een kind met te veel speelgoed: zodanig veel goodies dat niets nog interessant is, om vervolgens alles in grote dozen in de garage te zetten.
Minigames worden een verplicht nummertje
Om de repetitiviteit te doorbreken heeft developer Misc Games een aantal minigames in het leven geroepen. Zo moet je bijvoorbeeld vissen kuisen om ze in prijs te doen stijgen op de markt, en dat kan door ze in een ritme/balans minigame open te snijden. Bedoeling is om met je mes mooi doorheen het midden van de vis te gaan, terwijl het spel je hand naar boven en onder probeert te zuigen. In het begin is dat tof om te doen, na een vis of 20-30 is het nieuwe eraf, en na 100+ is het gewoon irriterend. Het probleem is dat je semi verplicht bent om iedere keer opnieuw die minigame te doorspartelen omdat je anders een boterham minder eet op het eind van de dag.