Waarom wel?
Een fantastisch uitgewerkt verhaal
Ik wil je niets concreet over het verhaal verklappen, maar het moet gezegd: A Way Out heeft een verhaal waar menig Hollywood-prent heel wat van kan leren. In A Way Out kruip je in de huid van ofwel de wijze, raadzame Vincent, of die van de mondige, doet-voor-hij-denkt Leo. Beide personages staan op hun eigen manier in het gevangenisleven, en hebben hun eigen unieke manier van specifieke situaties aan te pakken. Samen proberen ze uit dezelfde gevangenis te breken, ieder met hun eigen motief.
Beide personages leer je tijdens je playthrough op een meer persoonlijk niveau kennen, zelfs wanneer je niet zelf ermee speelt. Je denkt ze allebei te kennen naar het einde van de game toe, en je voelt met beiden hun verhaal mee. Toch schept A Way Out een zeer persoonlijke band met het personage dat je speelt, terwijl je eerder een camaraderie ontwikkelt met je co-op partner zijn personage. En laat me je verzekeren dat iedere gebeurtenis in het verhaal juist getimed is en de juiste emotie op het juiste moment opwekt.
De game is kort
Normaal gezien zou ik dit niet bepaald als een pluspunt bekijken, maar A Way Out is zeker een uitzondering waardig. Je kan deze game gemakkelijk op een vijftal uurtjes uitspelen, wat het ideaal maakt voor één lange playthrough. Doordat de ervaring echt wel verrijkt wordt met een kompaan naast je op de sofa, is dat zeker een voordeel. Het is –zeker voor mensen met een full-time job- zeker geen evidentie om zomaar op meerdere momenten af te spreken met iemand om een game uit te spelen. Het verhaal van de game loopt Telltale-gewijs vlotjes door, dus zomaar ergens stoppen, is niet optimaal. De game op één middag uitspelen, lijkt dus de beste optie en gelukkig is dat perfect mogelijk.
Prachtige presentatie
Niet onbelangrijk voor een verhaalgedreven ervaring als A Way Out: de game is filmisch in ieder aspect van het geheel. Hoewel dat ook enkele nadelen met zich meebrengt, is het grootste voordeel misschien wel de audiovisuele afwerking van de boel. Grafisch ziet alles er behoorlijk gelikt uit. Voornamelijk de character models zijn mooi gedetailleerd en knap vormgegeven in een soort hybride tussen realisme en een eerder cartooneske stijl.
Het camerawerk verdient een eervolle vermelding met een dynamische filmstijl die in sommige sequenties verrassend uit de hoek komt. Zo is er een deel waar de game even in een side-scrolling beat-em-up verandert. Ook de voice-acting staat op punt met geloofwaardige prestaties, voornamelijk de stemmen achter Vincent en Leo zelf verdienen een eervolle vermelding.
Waarom niet?
Relatief weinig bewegingsvrijheid
Wie van A Way Out een game verwacht waarin je zelf voortdurend de touwtjes in handen hebt, is eraan voor de moeite. Je kan deze titel het beste vergelijken met de huidige generatie Telltale games waarin nagenoeg alles on-rails verloopt. Gelukkig krijg je wel een tikje meer bewegingsvrijheid, maar wie verwacht dat je zelf echt de ontsnapping uit de gevangenis kan plannen, bijvoorbeeld, zal ik moeten teleurstellen. Dat vind ik best jammer, aangezien ik toch wel hoopte op een tikje meer ‘game’ om samen met vrienden te spelen.
Verwar dit niet met de keuzevrijheid die de game je in bepaalde gevallen geeft. Zo zal je geregeld kunnen kiezen of Vincent of Leo een situatie op zijn eigen manier afhandelt. Die keuzes geven je een lichtjes andere versie van het verder zeer gestuurde verhaal. Gelukkig kan ik je wel met een gerust hart vertellen dat er meer dan één einde op je staat te wachten, wat replays met andere vrienden dan weer een must maakt.
Schietsequenties voelen ondermaats aan
De delen waar de game dan wel wat meer vrijheid tracht te bieden, voelen dan weer relatief onbevredigend aan. Dan heb ik het voornamelijk over de schietsequenties die je later in het spel zal tegenkomen. Hier kruipt A Way Out in een cover shooter-jasje, een beetje in de lijn van Uncharted. Jammer genoeg voelen de schietmechanics niet zo aangenaam aan. De geweren geven niet echt het gevoel van impact te hebben, mikken is redelijk onzorgvuldig, en het coversysteem heeft niet altijd een even reactief gevoel. Gelukkig zijn er maar weinig delen in de game waar je echt veel moet schieten, maar ze steken er wel met kop en schouders bovenuit op vlak van onvoldoening.
Meer gevangenis graag
Hoewel ontwikkelaar Hazelight al van ver op voorhand verklapte dat je niet een hele game in de gevangenis zal doorbrengen, valt het tijdens het spelen van de game pas op hoe een kleine rol de nor uiteindelijk in het geheel speelt. Hoewel het verhaal qua pacing best goed zit, voelt het deel in de gevangenis zelf relatief gerushed aan. Er wordt nogal snel over de verschillende gebeurtenissen achter de tralies gegaan, waardoor dit deel van het spel eerder als introductie tot de personages dient, dan echt als een volwaardig element uit de gameplay. Misschien ben ik het slachtoffer van misleidende marketing rond de spelinhoud hier, ofwel had ik gewoon totaal verkeerde verwachtingen, maar dat neemt de teleurstelling van het nogal snel afgehandelde bajesgedeelte niet bepaald weg.
