Bij nummer tien in de Mario Party-reeks komt de vraag boven of Nintendo nog steeds origineel uit de hoek kan komen om ons te overtuigen om enkele vrienden uit de nodigen en de hele avond knotsgekke minigames te spelen. De basis is in dit deel in ieder geval al hetzelfde gebleven. Op een typisch speelbord moeten we ons naar de finish begeven. Ieder op zijn beurt mag met de dobbelsteen gooien en afhankelijk waar we daarna terechtkomen zal er iets gebeuren. Dat kan in ons voordeel, maar ook in ons nadeel zijn, waardoor je de winst van een spelletje pas bij de eindmeet binnen zal kunnen rijven.
Minigame mayhem
Tussendoor moeten er ook verschillende minigames worden gespeeld waarbij de reflexen, behendigheid en tactisch vernuft van de spelers op de proef worden gesteld. Zo moeten we tegen een golfballetje slaan, terwijl we er goed op moeten letten dat we de bom niet raken. Een andere keer moeten we tellen wie er het meest over het scherm passeert en aangezien Goombas, Galoombas en Goombrats zeer gelijkaardige trekjes hebben, is dat niet altijd even gemakkelijk. Als laatste voorbeeld geven we een balancerende uitdaging. Op grote hoogte trachten we trachten zo lang mogelijk overeind te blijven, terwijl de blokken onder en achter ons in en uit de muur bewegen. Het wordt nog net iets moeilijker gemaakt als onze tegenstanders ook een beetje in de weg lopen.
Het is niet elke keer ieder voor zich. Soms komt er ook teamwerk aan te pas, maar het uiteindelijke doel blijft voor alle spelers hetzelfde. Ervoor zorgen dat de meeste ministerren in ons bezit zijn aan het einde van het spel. Afhankelijk van de verschillende gebeurtenissen op het bord verdienen en verliezen we deze kostbare hebbedingen. Daarom helpt het om gebruik te maken van diverse dobbelstenen om gevaarlijke stopplaatsen te ontwijken. Er zijn dobbelstenen die enkel een vier, vijf of zes opleveren, zeer traag draaien om zo het gewenste aantal ogen gemakkelijker te gooien of ervoor zorgen dat we achteruit gaan in plaats van vooruit. Zo kunnen we de kans grijpen om een leuke bonus te grijpen of een zware straf te ontlopen.
De slechterik grijpt de macht
In de Mario Party-modus wordt de klassieke manier van spelen gewaarborgd, terwijl dit in de Bowser Party-modus toch net iets anders verloopt. Daarin krijgt een vijfde speler de kans om het voor de andere vier behoorlijk moeilijk te maken. Het speelbord is bijna hetzelfde met het grote verschil dat de spelers nu op de hielen worden gezeten door Bowser en geen ministerren verzamelen, maar trachten hun levenshartjes op peil te houden. Van zodra Bowser hen bijbeent, wordt een minispel geactiveerd waarbij de ‘slechte’ speler tracht de hartjes van de andere spelers tot nul te herleiden. Slaagt hij daarin voordat de finish wordt bereikt, is hij de winnaar.
De speler die Bowser voor zijn rekening neemt, speelt als enige met de Wii U GamePad en krijgt ook een heel ander beeld dan wat de andere spelers op het tv-scherm te zien krijgen. Zo is er een spelletje waarbij de spelers rond Bowser cirkelen op treinkarretjes. Op het grote scherm hebben we een goed overzicht van waar iedereen zich bevindt, maar de vijfde speler ziet enkel en alleen wie er recht voor hem staat. De beleving is voor hem dan ook helemaal anders en dat is een welgekome vernieuwing in een spel dat grotendeels een kopie is van zijn voorgangers.
Amiibo-collectie
Sinds de amiibo-figuurtjes op de markt zijn verschenen, zijn ze ook langzaam verschillende spellen binnengevallen. Dat is voor Mario Party 10 niet anders. Via enkele specifieke amiibo’s kunnen we extra, maar kleinere borden vrijspelen en opent er op deze manier nieuwe content die spelers zonder een beeldje niet te zien zullen krijgen. Leuk voor zij die graag Nintendo-memorabilia verzamelen, iets minder voor zij die dit niet doen. Hopelijk heeft de finaleversie voldoende in huis om ook die laatste groep op hun wenken te bedienen, want het zou zonde zijn van Nintendo om hen in de kou te laten staan.
