Toegegeven, het lijkt ons sterk dat we in 2025 massaal computerprogramma’s in de vorm van bizarre wezens die continu evolueren in verschillende vormen gaan gebruiken om te hacken. Maar voor de rest zou die volledig online virtuele wereld ooit wel eens werkelijkheid kunnen worden.
In Digimon Story: Cyber Sleuth – Hacker’s Memory is dat al het geval: een enorme cyberspace genaamd EDEN wordt dagelijks gebruikt door talloze mensen voor talloze doeleinden, van business meetings tot chatrooms. Je EDEN account is dan ook niet zomaar een log-in die je toegang verschaft tot de digitale wereld, het is een deel van je identiteit. Wanneer Keisuke’s account wordt gehackt en gestolen door een hacker, wilt hij dit natuurlijk zo snel mogelijk weer terug. Daarvoor zoekt hij zijn toevlucht tot Hudie, een team hackers. Samen met Ryuji, zijn zus Erika en Chitose probeert Keisuke zijn account weer in handen te krijgen terwijl ze samen allerlei problemen oplossen in de digitale wereld van EDEN. En oh ja, ze gebruiken computerprogramma’s in de vorm van Digimon om hen daarbij te helpen.
Wel is er een nieuwe vechtmodus: Domination.
Tijdens de intro, die een paar uren duurt, ligt dan ook de focus op het introduceren van de personages en de plot opstarten, met alle achtergrondinformatie vandien. Daardoor ligt de focus helaas niet op Digimon, ondanks de titel, maar lijken ze meer een bijkomstig deel van het verhaal te zijn. Gelukkig komen ze na een 2-3 uur wel wat meer op de voorgrond, maar verwacht dus geen Digimon in je handen geduwd te krijgen vijf minuten nadat je het spel hebt opgezet.
Het verhaal neemt zich gelukkig niet al te serieus. Zo wordt er gelachen met een groep hackers die in de virtuele wereld een gasmasker op hebben simpelweg omdat ze dat stoer vinden, want die hebben ze in een artificiële omgeving uiteraard niet nodig.
Download ze allemaal
Door oog in oog te staan met andere Digimon in het wild en in gevechten met andere hackers, worden ze gedeeltelijk gescand. Scan je een Digimon voor 100 procent, dan kan je de gegevens omzetten om er eentje te creëren voor je eigen collectie.
Het spel wordt dus pas echt leuk vanaf dat je vrij bent om Digimon te verzamelen, trainen, Digivolven en weer nieuwe Digimonvormen ontdekt. Sinds de eerste Cyber Sleuth zijn er 80 nieuwe Digimon bijgekomen, zodat je nog meer mogelijkheden hebt om het ultieme team samen te stellen. In de Digifarm kan je Digimon die niet in je team zitten laten trainen, voorwerpen laten ontwikkelen en eten geven.
Fifty shades of bits
Je team bestaat uit drie Digimon, met de mogelijkheid om meer Digimon mee te dragen als reserve, mits je genoeg memory space hebt voor ze. Het vechtsysteem is een beetje meer Pokémonachtig dan Digimon World: Next Order, dat meer actie-RPG was. Jaja, vergelijkingen met Pokémon zijn lichte heiligschennis, maar we doen het toch. Het vechtsysteem werkt namelijk volledig turn-based, met gewone aanvallen, speciale aanvallen en te gebruiken items. Je kan het gevecht ook op de automatische piloot laten verlopen als je dat wenst. Wie Next Order top vond, vindt dus misschien niet hetzelfde van Hacker’s Memory.
Elke Digimon heeft een attribuut dat sterk is tegen een andere atribuut, in het bekende steen-papier-schaar systeem. Data werkt goed tegen Vaccine, Vaccine werkt goed tegen Virus, en Virus werkt goed tegen Data. De atribuut Free is het buitenbeentje, dat geen zwakheden of sterktes heeft. Daarnaast hebben ze ook een element dat voordelig is tegenover een ander element (bijvoorbeeld vuur > plant > water > vuur).
Sinds de eerste Cyber Sleuth zijn er 80 nieuwe Digimon bijgekomen.
Wel is er een nieuwe vechtmodus: Domination. Daarbij word je op een soort schaakbord geplaatst waarbij je punten scoort door de juiste vakjes in te nemen en de tegenstanders op je pad te verslaan. Slechte Fifty Shades of Grey grappen laten we achterwege, want het is een aangename toevoeging.
En elke poging om iets fris toe te voegen kunnen we enkel maar toejuichen, want voor de rest is bijna alles hetzelfde gebleven. Er werd dan ook veel herhaald uit het eerste deel. Omgevingen zijn rechtstreeks uit de eerste game gehaald en hier netjes weer neergeplaatst, dus hopelijk vond je die prachtig, want anders ga je al snel de neiging moeten onderdrukken om je ogen uit te steken. Buiten de nieuwe Domination modus zijn gevechten onaangeroerd gelaten. Het is een degelijke game, maar door bijna exact dezelfde gameplay te gebruiken als in het voorgaande deel, springt Hacker’s Memory er dus ook niet uit.
