Het verleden is altijd beter, beweren nostalgisch ingestelde personen weleens. Wie groot is geworden met het spelen van fantastische Tycoon-games zal die stelling beamen en dus kon in mijn vreugde maar moeilijk in bedwang houden toen ik Railway Empire ontdekte. Het spel beloofde mijn liefde voor spoorwegen volledig te beantwoorden en dat twaalf jaar na Sid Meier’s poging om die ijzeren paarden zo realistisch mogelijk naar ons computerscherm te brengen. Dé hamvraag die ik dus wilde kunnen beantwoorden, was vrij eenvoud: is Railway Empire een waardige opvolger voor Railroad Tycoon, ja of nee?
Toch niet helemaal
Inderdaad, hoewel ik met veel lof over Gaming Minds Studios’ eindproduct zal schrijven, toch heb ik niet het gevoel met een voldaan gevoel met mijn leven verder te kunnen gaan. Tijdens mijn hogeschooljaren leerde ik altijd met een positieve boodschap te beginnen en die zijn er inderdaad in overvloed. Laten we met een onverwacht pluspunt van start gaan: het rondreizen over je zelfgebouwde spoorwegnetwerk oogt fantastisch leuk. De wachtende pendelaars vanuit je trein begluren en het stedelijke leven aanschouwen zonder uit te moeten stappen, ik krijg er kippenvel van. Spijtig genoeg vloekt de camera een beetje met deze fantastische setting, want soms denk je dat er een oerdomme panda met je beeldscherm aan het spelen is.
Het rondreizen over je zelfgebouwde spoorwegnetwerk oogt fantastisch leuk.
Een volgende positieve noot wijd ik graag toe aan de verschillende modi van waaruit je deze spoorwegensimulator kan verkennen. De campagne gunt je bijvoorbeeld een kijk achter de schermen van de eerste raillegging in de negentiende eeuw tot de moderne gang van zaken gedurende de volgende honderd jaar. Wil je het heft zelf in handen nemen, geen opdrachten moeten uitvoeren en vooral geen gebrek aan kapitaal hebben, dan zal de Free Mode jou in de watten leggen. Daar komt echter weinig uitdaging aan te pas en daarom werd wellicht ook voor een Scenario-aanpak gekozen. Deze derde mogelijkheid plaatst je in een vastgestelde periode met enkele uitdagingen die je zo goed als mogelijk moet voltooien om je score te verbeteren. Daar ben ik altijd erg competitief in geweest; beter proberen te scoren kan verslavend zijn, geloof mij.
Onnodig ingewikkeld, of net realistisch genoeg?
Wie in België het spoorwegennet heeft aangelegd weet ik niet, maar ingenieursstudies lijken me niet overbodig te zijn om zo’n complex spinnenweb op elkaar af te stemmen. Laat de titel op mijn diploma nu net een tikkeltje anders luiden en je krijgt problemen wanneer je ingewikkelde wissels aan een netwerk moet toevoegen. Je hebt weinig keuze, want in tijden zonder auto’s – en daarna tijden van files – is het openbaar vervoer natuurlijk populair en een klein netwerk is vlug verzadigd. Meer treinen op eenzelfde spoor betekent het invoegen van wissels en op zich lukt dat perfect. De manier waarop je echter snijpunten moet aanleggen doet mijn hersenmassa koken en dat mag in een titel zoals deze nooit de bedoeling zijn. De ontwikkelaars zelf ambieerden altijd een Tycoon-titel en daar moet vooral het plezier op nummer één blijven staan.
De speelmaps zijn redelijk klein en snel vol gelegd.
Dat plezier hoopte ik vooral te vinden in de realistische kaart van de Verenigde Staten, maar uit de reclamecampagne had ik nooit begrepen dat het op een zevental regio’s zou gaan. Ik had een The Crew-versie van een negentiende‑eeuws Amerika verwacht waar ik van oost naar west of omgekeerd kon reizen. Nu zijn de speelmaps redelijk klein en snel vol gelegd, wat meteen mijn volgende frustratie is. Wie tot slot had gehoopt grafisch van elk detail te kunnen genieten, komt ook van een kale reis terug. Inzoomen kan en je stoomlocomotief op de voet volgen is leuk, die echte filmscènes zal je niet kunnen schieten. Daar zijn de graphics te slecht voor en zo is Railway Empire, wat mij betreft alleszins, een verhaal dat in mineur eindigt. Sorry, Tycoon-fans.
