Zoals de inleiding al doet vermoeden, heb ik het niet zo voor horrorgames. Onze eigenste hoofdredacteur gaat daar niet mee akkoord en heeft er maar alle plezier in mij de meest griezelige games voor te schotelen. Het startte met The Evil Within en nu is ook The Inpatient aan de beurt. In laatstgenoemde gaat het echter wel om een ander type horror dan wat we normaal gezien gewoon zijn in games. Geen zombies, monsters of ander wreed gespuis dat je van begin tot eind tergt, maar psychologische horror. Op het eerste zicht minder erg en dus wordt het een eitje. Had ik het even mis. Het duurde maar enkele minuten vooraleer de hartspier drie keer zo snel begon te pompen …
Patiënt of gevangene?
In The Inpatient ga je aan de slag als een naamloze patiënt die in het Blackwood Sanatorium verblijft. Zo’n zestig jaar voor de gebeurtenissen uit Until Dawn – die andere game van Supermassive Games – blijkt daar het een en ander te zijn misgelopen. In Until Dawn maakte je reeds kennis met dat gesticht en dan weet je ook dat er weinig goeds aan is … Als patiënt maak je alles vanop de eerste rij mee, al had die arme patiënt dat vermoedelijk liever niet meegemaakt. Het narratief begint in een veel te donkere kamer waar de eigenaar van het gesticht, en tevens dokter, Jefferson Bragg erop blijft hameren dat je werd opgenomen voor je eigen bestwil. Dat blijkt dus helemaal niet het geval te zijn. Wat volgt is het begin van een nachtmerrie.
Je krijgt de ene vraag na de andere voorgeschoteld en kunt dan telkens kiezen uit twee opties als antwoord. Deze kan je eenvoudigweg selecteren met je PS4-controller of de PlayStation Move-controllers, maar ontwikkelaar Supermassive implementeerde ook een leuke feature. Zo kan je, als je de microfoon aansluit op je VR-headset, simpelweg antwoorden door je stem te gebruiken. In de meeste gevallen werkt dit behoorlijk, al laat de spraaktechnologie soms enkele steekjes vallen. Niet veel later word je platgespoten om nadien te ontwaken in een bijzonder kale, donkere kamer. Veel meer dan de kleine ruimte verkennen zit er niet in, want de deur is op slot en van gezelschap is er geen sprake.
Jump scares
Lang alleen blijven op je kamer zit er echter niet in. Op onregelmatige tijdstippen krijg je bezoek van het personeel en ook een andere patiënt wordt in je kamer achtergelaten. En dan begint het … Je hebt dagelijks last van nachtmerries, beeldt je dingen in en krijgt bij bepaalde voorwerpen flashbacks te zien. Op bepaalde momenten gaat de kamerdeur open en kan je het gesticht verkennen. Wat gebeurt er, wat speelde er zich af en wat brengt de toekomst? Dit moet jij zien te achterhalen. En net zoals in Until Dawn ontplooit het verhaal zich aan de hand van je keuzes. Er zijn opnieuw verschillende eindes en personages gaan al dan niet dood. Als je een belangrijke keuze of dialoogoptie hebt gemaakt, krijg je dit duidelijk te zien aan de hand van wegvliegende vlinders (butterfly-effect).
Hoewel The Inpatient niet zo horror is als ik van horror verwacht, was ik op geen enkel moment gerust. Meermaals sloop ik, met enkel een zaklamp in de aanslag, op tergend traag tempo door de gangen van het sanatorium met halfopen of zelfs gesloten ogen, zodat ik toch maar niet zou verschieten. Maar daar bracht het geluid wel verandering in. Op onregelmatige tijdstippen weet The Inpatient je schrik aan te jagen terwijl je nietsvermoedend de waarheid wil achterhalen. Helaas is er van actie geen sprake, want de game bestaat eigenlijk enkel uit conversaties voeren, enkele objecten bekijken en je een weg banen door de vele donkere gangen. In slaap vallen van saaiheid doe je echter niet. Daar steken die verdomde jump scares wel een stokje voor.
