Een sportspel bevat naar goede gewoonte niet al te veel nieuwigheden noch onderging het drastische wijzigingen ten opzichte van vorige releases. Zeker wanneer we jaarlijkse uitgaves zoals FIFA met elkaar vergelijken moeten we daar geen doekjes om winden. Ook bij EA Sports UFC 3, dat zo’n anderhalf jaar na de vorige iteratie beschikbaar zal zijn, slaan we de nagel op de kop. De grootste facelift werd op de carrièremodus toegepast, want EA wil alles meer hedendaags en dus ook realistischer maken. Social media eisen een prominente rol in sportbeleving op en naast diehard fans kunnen ook vechters zelf serieus wat vuurtjes stoken. Dat kan perfect in de opgepoetste Career Mode, waar je zelf de touwtjes in handen hebt, en daar kan je serieus misbruik van maken.
Geëtste spierballen
Wanneer je de game voor het eerst opstart beland je al snel in de ring om een wereldtitel van de enige echte Conor McGregor te verdedigen. Wie niet al te veel ervaring met games uit het vechtgenre kan aanwenden zal al snel ten onder gaan, want de beperkte tutorial legt je slechts een zestal aanvalsmogelijkheden uit terwijl de tegenstander absoluut geen rekening houdt met je beperkte kennis. Voor de leeuwen gegooid worden heet zoiets dan. Qua eerste indruk kan dat serieus tegenvallen maar dan kan ik je wel een goede tip geven: duik de Career in, want daar zijn de eerste UFC-beginnelingen echt slapjanussen en zo geraak je al snel aan de gameplay gewend. Elke overwinning brengt bovendien geld in het laatje en het aantal fans stijgt exponentieel waardoor je al snel met je hoofd in de wolken loopt.
Zo is UFCUT (of hoe kort ik dat nu af?) een echte meerwaarde voor jezelf als pro in wording.
Dat hoofd ziet er, net zoals alle andere lichaamsdelen trouwens, erg gedetailleerd uit. Electronic Arts heeft jaar en dag ervaring met het maken van videogames en authenticiteit wordt hoog in het vaandel gedragen, maar toch … Elk detail klopt. Een verschil in borstspieren, al dan niet extreem ontwikkelde latissimus dorsi (de lats, zijkant van de rug zoals dat in de fitness wordt genoemd) of staalharde buikspieren. Het verschil tussen de vechters onderling verbaasde me. Zelfs de grootte van de piemels valt op, en daar let ik dan niet eens op. Middenin gevechten levert het incasseren van rake mokerslagen ook extreem pijnlijke grimassen op, wat alweer een pluspunt voor de grafici is. Ook de volledige randanimatie mag gezien worden: de scheidsrechter, het publiek, de trainers … Geen enkel detail werd over het hoofd gezien.
Het is een lange weg
Hetzelfde kan over het gesimuleerde leven van een UFC-atleet in wording worden gezegd. Een gemotiveerde, enthousiaste en hopelijk getalenteerd vechter kan het zich niet permitteren te luieren en dus moet er tussen twee kampen telkens hard worden getraind. Je krijgt wekelijks 100 punten om te investeren en die kan je op allerlei manieren opsouperen. Het is daarbij niet altijd even makkelijk om te bepalen waar je prioriteiten liggen: jezelf trainen om je algemene fitheid te verbeteren, sparren met geoefende trainers om nieuwe aanvallen te leren, of jezelf online promoten in de hoop meer geld aan dat volgende kamp te verdienen … Ik startte met een mix van alle mogelijkheden om zo een betere UFC’er te worden.
Zelfs de grootte van de piemels valt op, en daar let ik dan niet eens op.
Geld speelt jammer genoeg een belangrijke rol in het hele gebeuren want je moet betalen om een oefenruimte te huren. Infrastructuurinvesteringen resulteren in snellere krachttoename, betere sparringpartners en dus meer kans om op korte termijn een leven als UFC-vechter tegemoet te gaan. Via sociale media krachtig antwoorden op venijnige vragen levert je ook bekendheid op. Dana White pikte zo een van mijn tweets op en als de grote man binnen de UFC naar je kamp komt kijken, zit je gegarandeerd een aantal keer op de pot vooraleer je de ring instapt. Ik kroop daar jammer genoeg al kermend terug uit; een goede indruk had ik niet achtergelaten. Wanneer je overigens via Twitter de boeman uithangt, zal je niet al te gauw nieuwe fans mogen verwelkomen. Wie het tegenovergestelde van een publiekslieveling wil worden, krijgt daar in EA Sports UFC 3 alle mogelijkheden toe.
UFCUT (of hoe kort ik dat nu af?) IS een echte meerwaarde voor jezelf als pro in wording.
UFCUT
De carrièremodus doorlopen en jezelf richting de wereldtitel knokken is een pad van lange adem, veel frustraties maar nog veel meer voldoening. Daarna zit het spel er gelukkig niet op want met een grote variëteit aan vechtmodi, online toernooien en een authentieke Ultimate Team-optie zal je je met deze game niet snel vervelen. Net zoals in het veel bekendere FUT (FIFA Ultimate Team) kan je ook hier packs openen waarin naast vechters ook aanvallen, perks en boosts zitten waarmee je een ultiem vechtersteam kan samenstellen. Daarmee kan je vervolgens uitdagingen voltooien om nog beter te worden en online total loss te gaan. Je vierkoppige UFC-team bestaat uit een Lightweight, Middleweight, Heavyweight en een vrouwelijke vechtster. Zo beleef je allerlei verschillende situaties met andere uitgangsposities, variërende sterktes en zwaktes om uiteindelijk toch heel wat bij te leren dat met dat ene exclusieve Carrière-personage eigenlijk schier onmogelijk is. Zo is UFCUT (of hoe kort ik dat nu af?) een echte meerwaarde voor jezelf als pro in wording.
Diezelfde verbetering voor jezelf kan je ook in de oefenmodus zoeken. De tutorialoptie zelf was in mijn recensieversie nog niet geïmplementeerd, maar ik kon wel tegen bange saapjens vechten die geen weerwerk boden en mezelf zo toestonden combo’s en allerlei gevaarlijke technieken te oefenen zonder zelf een serieus pak slaag te krijgen. EA Sports UFC is zo’n typisch spel met een gigantisch steile leercurve die velen zal afschrikken, maar hier enkele uren spenderen betekent wel dat je in de officiëlere modi niet voor onaangename verrassingen en regelrechte afgangen komt te staan. Een echte aanrader, want anders kunnen en zullen de frustraties hoog oplopen.
