Wie ooit al eens een Mario Kart-game heeft gespeeld, weet nu ook wat men bijna twintig jaar geleden wel eens een character racer durfde te noemen: een game waarin alle figuren uit een langlopende spelletjesserie in één game worden gepropt en ze het tegen elkaar moeten opnemen in een prettig gestoorde race. Waarin het natuurlijk zaak is om zo snel mogelijk over de streep te geraken, al dan niet met behulp van versnellingsstroken die over het wegdek zijn verspreid, de aloude kunst van het haasje-over, of de talloze wapens die achter een krat met een vraagteken erop verscholen zitten, en waarmee je je tegenstanders kunt koeionneren.
Het was een concept waaruit, voor en na de eeuwwende, heel wat games waren ontstaan. Zoals Speed Freaks, Wacky Races en Digimon Racing. Maar een van de bekendste titels uit dat kortstondige subgenre was ongetwijfeld Crash Team Racing.
Vaardigheid vereist
Het was de vierde game in een reeks games die de Californische studio Naughty Dog (nu vooral bekend van Uncharted en The Last of Us) ontwikkelde rond Crash Bandicoot, een cartooneske uitvoering van een diersoort die alleen in de regio Australië-Nieuw-Guinea leeft. De games, die in 1996 hun start namen met de originele Crash Bandicoot, waren verdraaid moeilijke actieplatformers, maar de hele cast van personages die de makers erin opvoerden was zo jolig dat de franchise zich uitstekend leende tot een racegame waarin je elkaar een forse loer kon draaien. En zo was Crash Team Racing geboren.
Het werd, zo omschreef het Amerikaanse Official PlayStation Magazine het tenminste, "de game die kartracing cool maakte." En zelfs bijna negentien jaar na zijn release eind 1999 zijn er heel wat spelers die met weemoed terugkijken naar deze aparte racer. Dat kwam in de eerste plaats doordat de game meer vaardigheid vroeg van de speler. In Mario Kart draaide het vooral om de vele mogelijkheden om andere spelers te koeioneren, en dat zat ook wel in Crash Team Racing: je kon de game met twee spelen, maar dankzij de PlayStation MultiTap-uitbreiding kon je dat opvoeren naar vier, en elkaar pesten was een ontegensprekelijk plezier. Maar er zat meer finesse in de gameplay: tijdens een power slide, bijvoorbeeld, zorgde een goed getimede druk op een van de schouderknoppen voor een miniboost.
Alles juist
Verder zat alles gewoon juist aan Crash Team Racing. De circuits waren goed ontworpen, met een uitstekende variatie tussen lange rechte delen en het betere bochtenwerk. Je beschikte over een breed arsenaal aan mogelijkheden om je tegenstanders eventjes van de baan te krijgen. De karretjes lieten zich lekker besturen. En er waren liefst vijf speelmodi, waaronder een (lichtjes overtollige) verhaalmodus, een Time Trial, een arcademodus die ook in een versus-multiplayermodus kon worden gespeeld, en een in aparte omgevingen gestoken Battle Mode, waarin de wapens die op de circuits eerder van bijkomstige aard waren ineens voluit konden worden ingezet om tegenstanders neer te halen.
Het zijn elementen waarmee Crash Team Racing het character racer-genre vernieuwde, en ervoor zorgden dat Naughty Dog, en later andere door rechtenhouder Vivendi Games ingehuurde studio's, nog meer racegames in het Crash Bandicoot-universum maakten. Die braken echter minder potten: Crash Nitro Kart (2003) was een vervolgje dat vooral het boost-mechaniekje uit de eerste game verder uitbouwde, en Crash Tag Team Racing (2005) voegde estafette-elementen toe aan de kerngameplay. Beide opvolgers werden minder goed onthaald, terwijl Crash Team Racing zichzelf uiteindelijk vastzoog in het collectieve geheugen als een absolute gameklassieker.
