Als je in de winkelrekken naar deze game gaat zoeken, dan zal je deze waarschijnlijk niet vinden. IronFall is immers een ambitieus eShop-project dat je aan een milder prijskaartje kan aanschaffen. De volledige game is voor twintig euro te koop op Nintendo’s online winkel, maar je kan ook de campagne of de online multiplayer apart aanschaffen voor tien euro. Eens kijken welke modi je centen waard zijn.
Weg met het aliengespuis
IronFall heeft een bijzonder mager verhaal. Een vijandige aliensoort is losgelaten op aarde en jouw missie is om ze tegen te houden. Wat voor een aliensoort is het? Wat is hun geschiedenis en wat is hun doel? Dat kom je nooit te weten. Het enige dat we te weten komen is het feit dat we aliengespuis moeten neerschieten en soms krijgen we tussenfilmpjes te zien die je objectieven beter uitleggen. Deze cutscenes zijn ook voorzien van ingesproken stemmen. Helaas zijn de ingesproken dialogen in IronFall de meest lachwekkende die we in een tijdje hebben gehoord. Het klinkt allesbehalve geloofwaardig en soms is het gewoon puberaal en irritant. Als je bijvoorbeeld correct herlaadt, dan zal de protagonist altijd op een eentonige manier ‘Cool’ zeggen. Na vijfhonderd keer dat woord te horen op twee uur krijg je er wel eens genoeg van.
Een traktatie voor het oog
De ontwikkelaars maakten hun beloftes omtrent IronFall: Invasion wel helemaal waar. De game ziet er ontzettend goed uit en kent ook heel wat diverse locaties. Denk aan een grote energiecentrale of aan sfeervolle bergomgevingen. Nog indrukwekkender is het feit dat de game voortdurend aan zestig frames per seconde draait en dat er amper haperingen te bespeuren zijn. Zelfs online draait de game nog steeds behoorlijk soepel. De framerate zakt wel als je het 3D-effect aan hebt staan, maar dat neem je er gemakkelijk bij als je ziet hoe mooi de omgevingen in drie dimensies tot hun recht komen. Animaties zijn een heel ander verhaal. In tussenfilmpjes lijken personages gewoon actiefiguren als ze bewegen. Gelukkig worden we hier niet te vaak mee geconfronteerd, aangezien de aliens gewoon ontploffen als ze sterven.
Been there, done that
Al bij al maken de indrukwekkende beelden het des te teleurstellender dat de campagne van deze game gewoon oersaai is. Een meer generieke en voorspelbare missiestructuur dan die van IronFall bestaat gewoon niet. Je knalt alle aliens neer, een deur wordt opengemaakt waar je dan weer wat aliens mag gaan neerschieten. Zoek dan een paar gijzelaars die verstopt zijn in kamertjes en ga vervolgens weer lood pompen in een horde aliens. Herhaal, herhaal en herhaal tot de credits beginnen af te spelen. De dingen die je tussen het knallen door moet doen zijn wel vaak verschillend, maar het voelt allemaal gewoon aan als opvulling. Een schakelpaneel correct bedraden via het touchscreen zorgt helemaal niet voor meer variatie. Na anderhalve missie weet je al hoe de hele campagne verder zal verlopen en bovendien begint de game na een uur al repetitief te worden.
Frustrerend gamedesign
Je ziet wel dat de ontwikkelaar geprobeerd heeft om diversiteit in hun game te stoppen. Helaas zijn ze daar grandioos in gefaald. Soms zal er in het verhaal iets gebeuren waardoor het hoofdpersonage in de penarie komt te zitten. Op deze momenten krijg je de controle over een vrouwelijke helpster die Jim, de hoofdrolspeler, dan uit de nood moet helpen. Tijdens deze momenten moet je vaak hele grote stukken backtracken en misschien wel het ergste van alles is het feit dat je enkel een pistool tot je beschikking hebt. Even ter verduidelijking, het pistool is veruit het zwakste en meest nutteloze wapen van de game en als je met Jim speelt, heb je de keuze uit een minimum van vijf wapens als je een missie hebt uitgespeeld. De game wordt tijdens deze stukken dus honderd keer beperkter en ook heel wat frustrerender. Er komen immers veel vijanden tegelijkertijd op je af en soms moet je wel twee volledige magazijnen raak schieten voordat een alien de geest geeft. In contrast zijn een paar kogels van het vijandige kamp meestal genoeg om je met de grond gelijk te maken.
Linkshandigen worden links gelaten
Moge het nog niet duidelijk zijn, het schieten is het belangrijkste gedeelte van de campagne. Over het algemeen werkt dat behoorlijk goed, maar het is schandalig hoe beperkt de besturingsmogelijkheden zijn in IronFall. Mensen met een New 3DS zullen het meest tevreden zijn, aangezien je zowel de tweede joystick van deze systemen als de stylus kan gebruiken om te richten. Mensen met een gewone 3DS kunnen ook de Circle Pad Pro-aansluiting gebruiken om met de tweede joystick te kunnen richten. Dit zijn de twee enige besturingsopties die je aangeboden worden in IronFall. Resultaat? Linkshandigen die geen New 3DS bezitten en ook geen Circle Pad Pro hebben kunnen deze game gewoon niet op een comfortabele manier spelen.
Hoewel de Circle Pad Pro ondersteund wordt, kan je nergens instellen om met de rechterstick te lopen. Hierdoor kan een linkshandige gewoon nooit met de stylus richten, wat eigenlijk de grootste aantrekkingskracht is aan een shooter op de 3DS. De gevoeligheidsopties die je kan aanpassen voor het richten met de stylus zijn bovendien niet voldoenend. Zelfs als je alles op het hoogste zet, moet je nog vier keer over het hele scherm swipen vooraleer je jezelf hebt omgedraaid. Met de tweede stick richten is ook verre van perfect. Op een of andere manier glijdt het mikpunt altijd nog een beetje verder als je inzoomt. Hierdoor is het ontzettend wennen en zal je de eerste paar uren meer dan een half magazijn mis schieten op een bewegend doelwit. Beide besturingsopties wennen gelukkig wel na een tijdje en op dat moment wordt het knallen best aangenaam.
Ambitieuze online multiplayer
IronFall: Invasion heeft naast een campaign modus ook een zeer ambitieuze online multiplayer voor maximaal zes spelers. Er zijn drie verschillende game-modi: Free For All, Team Deathmatch met twee teams van drie spelers of een Team Deathmatch met drie teams van twee spelers. Er zijn tevens een tiental maps om op te spelen en stuk voor stuk voelen ze divers en groot aan. Het matchmaking-systeem is op zich niet slecht en je vindt meestal redelijk snel een game, maar toch zijn ook hier weer frustrerende gebreken in te vinden. Het is ongelooflijk om te zien dat een online shooter uit 2015 nog steeds geen party-systeem heeft waarbij je met je vrienden samen tegen vreemden kan spelen. In plaats daarvan heb je de keuze uit een online potje tegen vreemdelingen of met enkel vrienden. Waren de ontwikkelaars dit vergeten? Als je deze twee opties ter beschikking stelt, kan het toch niet zo moeilijk zijn om even een party-systeem te implementeren?
Zwak wapenarsenaal
Het online schieten is echter veel vermakelijker dan het knallen in de campaign. Voor je online begint te knallen, mag je één standaardwapen en één zwaarder wapen kiezen. Van je standaardwapen krijg je redelijk wat kogels en van het zwaardere wapen krijg je er maar een paar. Dit zorgt voor interessante vuurgevechten waar sommige minder ervaren spelers makkelijker kills kunnen maken met behulp van een granaatwerper of een rocket launcher. Het helpt er helaas niet bij dat er slechts drie wapens zijn die enigszins nuttig zijn in de online multiplayer. De Assault Rifle knalt gewoon lekker, maar het eerdergenoemde pistooltje is helemaal geen moer waard online. De Sniper Rifle is veruit het leukste wapen om te gebruiken en het is ook een leuke toevoeging dat je hartslag verhoogd wordt als je inzoomt. Je hartslag zijn tevens je levens, dus je neemt al meteen meer risico als je inzoomt. Aan de andere kant heb je de Shotgun en de Botgun die beide zo sloom zijn dat ze gewoon nooit op zullen kunnen tegen de Assault Rifle. Ze klinken ook verre van lekker en schieten niet realistisch. De shotgun heeft geen spray dus je kan soms van één centimeter afstand nog mis schieten en vijanden kunnen een raket op je afschieten vanop één centimeter afstand en er zelf geen schade aan overhouden. Het voelt gewoon compleet verkeerd aan.
