Het spel ligt in het verlengde van de The Incredible Adventures of Van Helsing-RPG's die de ontwikkelaar reeds maakte en die relatief goed werden onthaald. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hun Tower Defense-game ook vele RPG-elementen vertoont. Wij testten Deathtrap voor je uit.
Geen Utopia
Het Deathtrap-universum is er niet een waar je met je vrienden of familie op vakantie wilt gaan. Het is daar namelijk de gewoonte dat er portalen openen waar horden aan verschrikkingen uit andere dimensies uitstromen om alles en iedereen te vernietigen.
In de game vertrek je als een van drie bespeelbare personages, de Sorceress, de Mercenary of de Marksman, naar de bolwerken waar deze portalen zich geregeld openen. Hoewel ze er voor verschillende redenen naartoe trekken, zien ze het stuk voor stuk als de perfecte uitdaging om hun vaardigheden aan te scherpen.
Tower Defense with a twist
In een standaard level van Deathtrap is het je taak om een bepaald punt te verdedigen van overrompelende monsters. Om dat te voorkomen zal je gebruik kunnen maken van personage-gebonden vaardigheden, en een groot assortiment aan valstrikken, elk met verschillende doeleinden. Over die vallen straks meer.
Toch zijn er ook veel RPG-elementen in de game verwerkt. Zo kan je bijvoorbeeld je personage tot level honderd brengen en zijn er veel uitrustingen en wapens die je kan ontdekken en gebruiken ter verbetering van je klasse.
Het Deathtrap-universum is er niet een waar je met je vrienden of familie op vakantie wilt gaan.
Kiezen is verliezen
Allereerst vraagt de game je om een personage aan te maken. Je hebt daarbij de keuze uit de Sorceress, de Mercenary en de Marksman.
De snoepers onder ons kiezen best voor het enige vrouwelijke personage, de Sorceress. Deze dame, die een veel te kort rokje draagt waarin haar moeder haar het huis nooit zou doen verlaten, maakt gebruik van magie om haar tegenstanders op afstand een kopje kleiner te maken. Hoewel ze flink wat schade kan aanrichten, kan ze bijgevolg slechts weinig schade incasseren alvorens zelf het loodje te leggen. Deze klasse vereist een voorzichtige speelstijl, maar is daarom niet minder interessant.
De Mercenary is de typische bruut die niets liever doet dan met een tweehandig wapen, hetzij een knots of een bijl, zijn vijanden de kop in te slaan. Deze reus, die steeds zwaar bepantserd is, bevindt zich, in tegenstelling tot de twee andere klassen, voortdurend in de actie.
Net zoals de Sorceress richt de Marksman, die wel erg veel op Bram Stokers Van Helsing lijkt, voornamelijk op afstand schade aan. Al doet hij dat wel met vuurwapens. Ook de Marksman kan slechts weinig schade incasseren.
Voor elk wat wils
Na het creëren van je personage kan je kiezen uit drie verschillende spelmodi: single player, co-op en versus. De single playermodus is zoals bij de meeste games de campagne van het spel. Het gaat daarbij om een reeks verschillende levels die steeds in complexiteit en moeilijkheid stijgen. In de co-op-modus doe je hetzelfde, maar dan met drie even bloeddorstige vrienden. In de versus-modus neem je het tenslotte op tegen andere spelers. Om versus te kunnen spelen moet je personage wel level tien zijn. Dat niveau is echter snel bereikt.
Meer dan een muizenval
De game noemt niet voor niets Deathtrap. Het hoge aantal valstrikken nemen een groot aandeel in de game in. De verschillende vallen hebben bovendien verschillende doeleinden. Zo zijn er bijvoorbeeld klemmen die de hordes vertragen. Dit is bijvoorbeeld heel interessant voor de Marksman en de Sorceress, omdat ze op deze manier gemakkelijker op afstand kunnen blijven. Voor de Mercenary is er bijvoorbeeld een val om de fysieke schade die de monsters kunnen verdragen te verminderen. Op deze manier kan hij de verschrikkingen gemakkelijker een kopje kleiner maken.
Hoe meer progressie je maakt, hoe meer vallen, tevens met verschillende doeleinden, je vrij speelt. Bovendien kan je de valstrikken ook upgraden. Zo kan je bijvoorbeeld de schade die ze kunnen aanrichten, vermeerderen, of de radius waarin ze actief zijn, vergroten.
Tactische baasgevechten
Op het einde van het level zal je vaak met een eindbaas moeten afrekenen. Dit is min of meer de aanvoerder van de horde. Deze misbaksels vereisen bepaalde strategieën om ze om te brengen. Zo hebben enkelen van hen bijvoorbeeld een schild dat tijdelijk schade tegenhoudt, of kunnen anderen enkel van op afstand geraakt worden. Als je dan met een Mercenary speelt zal het belangrijk zijn om de juiste vallen aan te wenden.
Niet alleen zonneschijn
Toch vertoont de game ook enkele mankementen, en naar mijn mening voorbijgestreefde spelmechanieken. Het aandeel van de benodigde vallen in het spel is wel erg groot. Het is niet ongewoon dat de helft van de monsters in een level omgebracht worden door de vallen die je tussen de vlagen in op de kaart plaatste. Hoewel het een zeker tactisch element toevoegt aan het spel, zou het leuker zijn als je zelf, als speler, meer monsters kon kapotmaken. De voldoening die je krijgt van het afvuren van een ongezien aantal pijlen op een horde misbaksels is veel groter dan de voldoening die je krijgt als je diezelfde horde in een reeks valstrikken ziet lopen.
Naast de klassengebonden vaardigheden, heeft elk personage ook een auto-attack-functie. Deze aanvalswijze is steeds op de linkermuisknop gebonden. Hoe sneller je de muisknop indrukt, hoe sneller je aanvalt en hoe meer schade je bijgevolg aanricht. Deze spelmechaniek werkt wel, maar hij is een beetje loos. Soms betrap je jezelf erop dat je als een bezetene achter het scherm de linkermuisknop aan het spammen bent. Erg plezierig is dit niet.
Geen verrassingen qua besturing
De besturing van je personage gebeurt op een gelijkaardige manier als in de meeste RPG's. Je klikt op een locatie en vervolgens loopt je personage ernaartoe. Als deze speelstijl je niet zint, kan je ook de pijltjestoetsen of WASD-toetsen aanwenden. Ook het camerastandpunt is gelijkaardig aan dat van de standaard RPG en bevindt zich dus boven het personage.
Step aside, Bram Stoker
Audiovisueel is de game zeer cool. Het is een vrij donkere game, die erg oogt als het Dracula-universum van Bram Stoker, maar dan met steampunk-elementen. Op grafisch vlak kan je Deathtrap het best vergelijken met de RPG Path of Exile, wat op zijn beurt een beetje een gemoderniseerde versie van Diablo II lijkt.
Het spel weet een eigenaardige, grimmige sfeer te creëren. Dat komt het gevoel van mysterie zeer ten goede, wat op zijn beurt het spel meeslepender maakt. Ook de muziek draagt daar erg toe bij. In het heetst van de strijd wordt de muziek heel bombastisch en episch, wat de speler echt een machtig gevoel geeft. Tenslotte is er niet bespaard geweest op de liters bloed in het spel. Dat vonden we best wel vet.
