In 2003 vatte SpellForce: The Order of Dawn namelijk aan vlak nadat de zogenaamde Convocation de wereld serieus om zeep had geholpen. Dit apocalyptische evenement zaaide dood en destructie overal in Eo en de oorzaak lag blij de Circle of Mages. In SpellForce 3 verkennen we nu de gebeurtenissen die tot de oprichting van deze magiërsliga leidde. Initieel waren zij niet van slechte gedachten, maar corruptie verpeste de boel en de gevolgen ken je ondertussen wel. Jij, alleenstaand kind die zich tegen zijn vader heeft gekeerd omdat die met verkeerde gedachten rondliep, vecht voor het koningshuis in de hoop de orde te herstellen. Het lijkt op een adaptatie van de slechteriken in Harry Potter, maar ditmaal zijn er meerdere Voldemorts aan zet.
Age of Empires met magie erbij
De proloog vervult de rol van uitgebreide introductie die meteen de grootste kwaliteiten van de game prijsgeeft. De grafische ontwerpers draaiden overuren om een groot scala aan vijanden met elk een uniek uiterlijk te creëren, de wereld presenteert zichzelf met de logische ‘wauws’ als resultaat en de unieke mengelmoes van RPG-diepgang en tactische RTS-gevechten blijft na al die jaren overeind. SpellForce 3 is wat SpellForce 2 nooit is geworden: hetzelfde als het basisspel maar dan met een andere tijdslijn. Het grootste verschil? In 2017 wordt er van gamers meer verwacht; de complexiteit bereikt in de threequel nieuwe hoogtes.
Het RTS-element uit zich in het voorbereiden van gevechten door het uitbouwen van een uitvalsbasis waar bepaalde gebouwen specifieke eenheden opleveren. Je best beentje voorzetten begint met tactisch na te denken, want jezelf insluiten behoort niet tot de vele mogelijkheden. Je zal moeten vechten, schuilen of weglopen kan niet, en eenmaal je op het strijdtoneel belandt lijkt het alsof Age of Empires een facelift heeft gekregen. Gooi wat magie op het vuur en real-time strategy was nooit zo leuk. Je zal echter ook vanuit dat RPG-onderdeel moeten strijden aangezien helden nog meer diepgang kregen.
Dood is niet dood
Door vijandige troepen onder de grasmat te begraven, verdien je ervaringspunten die uiteindelijk in nieuwe vaardigheden resulteren. Die zijn broodnodig om latere gevechten tot een goed einde te brengen, want de snoodaards die binnen dit en vijfhonderd jaar Eo naar de zak zullen helpen, twijfelen niet om je op de meest onaangename momenten op je bek te kloppen. Ikzelf ging meermaals ten onder en dan is het gelukkig mogelijk om een protagonist, binnen een beperkte tijdspannen weliswaar, van een gewisse dood te redden. Zo’n momenten, waar er tijdsdruk aan te pas komt, pompen de adrenaline leutig rond, maar jammer genoeg zijn ze eerder beperkt.
Het leeuwendeel van de gevechtjes worden namelijk sneller beslecht aangezien eskadrons, die deel uitmaken van dat RTS-onderdeel, beperkt in kracht en uithouding zijn. Het gaat soms zelfs zover dat ikzelf niet eens de moeite deed om grondige voorbereidingen te treffen; in het slechtste geval kuiste mijn heldpersonage de shit wel op. Over helden gesproken: niemand minder dan Doug Cockle, mister Geralt of Rivia himself, spreekt je tijdens de tutorial toe. Grimlore Games en THQ Nordic bespaarden kosten noch moeite om ook de omkadering tot in de puntjes af te werken.
Geen 100/100
Ook het grafische deel van SpellForce 3 deelt in de spelvreugde, en dan moeten we ons stilaan afvragen wat de pijnpunten van deze game zijn. Die vond ik persoonlijk vooral in de navigatie, en dat mag je zowel letterlijk als figuurlijk nemen. De map is gigantisch en je wilt veel rondkijken – alles gezien hebben is een voordeel – maar daarvoor moet je telkens naar je toetsenbord teruggrijpen, de muis alleen is onvoldoende. Ook de menu’s zijn regelmatig onduidelijk en ze lijken verouderd. Daardoor zoek je nodeloos lang naar bepaalde informatie om dan te concluderen dat je nog eens moet doorklikken bijvoorbeeld. Als dat ‘alles’ is valt het nog mee, maar de afwerking had dus nog een tikkeltje beter gekund.
