Ik zal niet rond de pot draaien: Monster Hunter World is nu al zonder twijfel één van de meest ambitieuze en veelbelovende games van volgend jaar. Voor de mensen die de franchise nog niet zo goed kennen: In de Monster Hunter-games jaag je alleen of met andere spelers op reusachtige hybridemonsters en verzamel je onderdelen om je uitrusting te versterken en een kans te maken tegen de pittigere beesten. In World is dat niet anders, al is er één grote vernieuwing: je loopt nu rond in een vrij en open gebied zonder een laadscherm te bespeuren.
Levensecht
Dit en de beeldschone graphics zorgen onmiddellijk voor een veel immersievere en indrukwekkende jagerservaring. Rondlopen en de natuur bewonderen is nu aangenamer dan ooit en de locaties hebben er nooit eerder levendiger uitgezien. Waar ik nog het meeste van onder de indruk was, was de impact van de aanvalstechnieken. Zowel die van je wapens als die van de monsters zelf zijn een pak brutaler dankzij de uitstekende geluidseffecten en animaties. Hierdoor worden de gevechten alsmaar intenser, de monsters alsmaar angstaanjagender en je overwinningen alsmaar bevredigender.
Monster Hunter World is nu al één van de meest ambitieuze en veelbelovende games van volgend jaar.
In de bèta krijgen we zoals vaak bij Monster Hunter-demo's drie quests voorgeschoteld. Eentje liet ons een Great Jagras bevechten en is een ideale oefening voor beginnelingen. Deze grote Iguana is zeker met een team belachelijk snel geveld, wat me aan het begin wat zorgen baarde. Monster Hunter staat namelijk bekend om z'n opgeschroefde moeilijkheidsgraad en langdurige gevechten en dit gevecht duurde nog geen vijf minuten voor het 'Quest Completed'-scherm tevoorschijn kwam.
Gelukkig stilden de andere twee quests wel mijn honger voor uitdagende en intense gevechten. In de tweede quest bevocht ik een Barroth, een monster reeds bekend uit Monster Hunter Tri. Dit was een uitstekende quest om volop te gaan vergelijken met de Wii-game en de verbeteringen in World op te merken. Voornamelijk de User Interface heeft een goede make-over gekregen waardoor de overload aan informatie allemaal wat overzichtelijker is en de algehele speelervaring net wat toegankelijker wordt.
Spoorzoeker
In plaats van een monsters te markeren met een Paintball, laten de monsters nu voetsporen die je via een groen licht kan volgen naar waar het monster zich verschuilt. Dit verhelpt soms ellelange zoektochten naar je doelwit die we uit de vorige games gewoon zijn. In de laatste quest bevochten we een gloednieuwe Tyrannosaurus Rex-variant waar ook een Diablos rondliep om extra roet in het eten te gooien. De quest zelf was zeker niet één van de moeilijkste, maar was niettemin een indrukwekkend en intens gevecht zoals je het verwacht in een Monster Hunter-game. Voor de echte uitdaging kon je ook de Diablos proberen te bestrijden en dat ging bij ons team moeizamer dan in de eerdere games.
