Chaos on Deponia is het rechtstreekse vervolg op Deponia, wat zoveel betekent als dat Rufus opnieuw zijn opwachting maakt. Al erg snel krijg je de controle over het personage, want je krijgt een optionele tutorial voorgeschoteld. De toon was daarmee al gezet, want die tutorial bevat enkele grappige noten en leuke verwijzingen naar het eerste deel. En daar waar je in de eerste game enkel een filmpje als tutorial kreeg voorgeschoteld, word je nu wel actief betrokken bij dat onderdeel. Al snel leer je bijvoorbeeld hoe je zaken onderzoekt en hoe je objecten opneemt, maar ook hoe je naar je inventaris gaat en voorwerpen combineert om er een nieuw object van te maken.
Rufus zet de boel weer op stelten
Rufus is niet de enige oude bekende, want ook een deel van de overige personages maakte reeds in de eerste game hun intrede. Zo is Goal nog steeds de crush van Rufus en blijft laatstgenoemde aartsrivaal Cletus achternazitten. Ook Bozo en Doc passeren nogmaals de revue, terwijl we in Chaos on Deponia ook kennismaken met nieuwe personages. In de meeste gevallen is een conversatie voeren met elk van die personages nodig om sommige doelstellingen te voltooien. Goal is tijdens haar reis naar Elysium uit de trein gevallen en in zee beland, waar ze gevonden wordt door Bozo en Doc.
Chaos on Deponia is niet voor iemand die graag snel vooruitgang boekt zonder al teveel moeite te willen doen.
Goals implantaat is hierdoor beschadigd geraakt en zo gierig al Rufus is, zorgt hij voor een nieuw, goedkoop implantaat van een wel erg slechte kwaliteit. Dit zorgt ervoor dat de persoonlijkheid van de jongedame opgedeeld is in drie persoonlijkheden, waaronder een kinderlijke, naïeve versie. Met behulp van een afstandsbediening kan Rufus de gewenste persoonlijkheid instellen, maar het spreekt voor zich dat die drie persoonlijkheden weer tot één geheel gebracht moeten worden. En daar kan Rufus wel de hulp van enkele individuen gebruiken.
Net zoals in het voorgaande deel, kan je als Rufus bepaalde gebieden verkennen. Daarbij voer je conversaties met de talrijke personages, ga je op zoek naar voorwerpen en dien je sommige zaken te combineren om soms tot een erg vreemde oplossing te komen. Net zoals in de eerste game kan dit als een puntje van kritiek gezien worden. Gelukkig krijg je af en toe tips die je verder helpen, want op een in-game hulpsysteem hoef je niet te rekenen.
Zo komt het meermaals voor dat je doelloos ronddwaalt om op zoek te gaan naar dat ene element dat je vermoedelijk ergens over het hoofd hebt gezien. Eens je dat dan hebt gevonden, gaat het verhaal weer voort, tot je opnieuw in datzelfde schuitje bent beland. Mijn inziens is Chaos on Deponia wel iets eenvoudiger dan de voorganger, al kan dat ook liggen aan het feit dat ik weet dat sommige zaken nogal vergezocht zijn.
Plezante bedoening
Chaos on Deponia is dus niet voor iemand die graag snel vooruitgang boekt zonder al teveel moeite te willen doen, al zijn er wel andere redenen waarom je Chaos on Deponia misschien in huis wil halen. Zo is de humor opnieuw aanwezig en is die bijzonder sterk. Reeds in de tutorial werd er meermaals een glimlach op mijn gezicht getoverd en dat gegeven zet zich gedurende de ongeveer tien uur durende verhaallijn voort.
Daarnaast is de knappe grafische stijl uit de voorloper ook terug en doen de stemacteurs prima werk; een gegeven dat wel meer het geval is bij games van Daedalic. Ook wie fan is van puzzels, zal in Chaos on Deponia zijn gading vinden. Het spel bulkt niet van de puzzels, maar die enkele puzzels die aanwezig zijn, zijn bijzonder leuk om op te lossen. En hoewel de allerlaatste nogal op geluk gebaseerd was, was ik bijzonder tevreden dat ik de oplossing heb gevonden. Er schuilt dan toch stiekem een puzzelaar in mij.
