Begin 2013. Toen had het verhaal van Christopher Raven reeds in de winkelrekken moeten liggen. De oorspronkelijke ontwikkelaar, Octane Games, presteerde echter onder de verwachtingen van uitgever TopWare Interactive en dus besloot laatstgenoemde om het project naar een oude vriend, Reality Pump, over te sluizen. De game werd een tweede keer uitgesteld, daarna een derde en een vierde keer om tot slot zelfs na het vijfde uitstel maar net op tijd klaar te geraken. Van de consoleversies is nog lang geen sprake en wij gingen met de pc-versie aan de slag op zoek naar de wraak waarnaast The Raven zo uitkijkt. Die konden we hem echter nooit bezorgen, maar daar zo dadelijk meer over.
Leven vol miserie
We schrijven negentiende eeuw, ergens in de Caraïben. Christopher Raven wordt nog steeds gekweld door demonen uit het verleden, nadat zijn familie een uitgehongerd Schotland verliet en richting de Nieuwe Wereld zeilde. Oude vendetta’s achtervolgen Christopher en zijn verwanten en nadat diens vader een kleine kolonie gesticht had, duurde het niet lang vooraleer de eerste piraten opdoken. De struikrovers vermoorden zijn hele familie en lieten het jongetje voor dood achter; amper zes jaar oud, een van zijn handen kwijt en geen enkele kans op een fatsoenlijk leven…
Marcus, een lokale visboer en ooit als slaaf mishandeld, had zo zijn eigen problemen en het was hij die Christophers wonden uitwaste en voor hem zorgde totdat hij een man was. Hij leerde The Raven vechten en rum maken, want daar was heel wat geld mee te verdienen. Er was maar één probleem: het spook van zijn dode ouders verdween niet en bedekte het weesje met een donkere wolk. Om daarvan verlost te raken, moest Christopher - eenmaal hij volwassen was – wraak nemen op de smeerlappen die zijn jeugd om zeep geholpen hadden. De angstaanjagende scheepsbemanning, gekend als The Devil’s Tines, en hun kapitein Neville ‘The Devil’ Scranton, kruisten zijn pad sneller dan hij ooit had durven dromen. Na een twintig jaar durende pauze waren de piraten terug op pad en om hen te lijf te gaan, werd Christopher verplicht om zelf een moordlustig wezen te worden… Er zat echter niets anders op als hij diegenen wilde laten boeten, die zijn leven in een hel omgetoverd hadden.
Ter land, maar vooral ter zee
Tijdens het ontwikkelproces was de link met Assassin’s Creed IV: Black Flag nooit ver weg door het uit de kluiten gewassen zeevaartaspect. Daar zal je sowieso het meeste plezier uit kunnen halen, want de maritiem getinte gevechten zijn veelal bug-vrij en daardoor best appetijtelijk. Je schip is namelijk een levend voorwerp dat continu upgrades kan ontvangen en ook de crew kan je deels zelf rekruteren. Daarnaast moet jij als bevelhebber Christopher Raven de tactiek zelf uitstippelen: knal je de tegenstand naar de bodem van de oceaan – en welke munitie gebruik je daarvoor? - of durf je het aan om het schip te enteren? Een verkeerde beslissing kan echter fatale gevolgen hebben, want de bemanning kan er heus niet om lachen als je hen voor enkele goudklompjes verplicht een vijandig schip te betreden. Tijdens je verblijf op zee zal je overigens merken dat Reality Pump ten minste één belofte heeft waargemaakt: het water en de woeste golven zien er enorm realistisch uit. Grafisch beloofde Raven’s Cry altijd een topper te worden en daar is niets op aan te merken, ware het niet dat de stabiliteit van de prestaties niet om naar huis te schrijven is. Vlot 60fps en dan plotseling, zonder enige reden, naar 10fps zakken. Het gebeurt.
De toch wel vrij roze wolk waarover je na het lezen van de vorige alinea wandelt, verdwijnt jammer genoeg met de noorderzon eenmaal je aan wal gaat. Als volleerd piraat weet je namelijk maar al te goed dat je niet lang op zee zal overleven zonder een uitgebreide voedsel- en materiaalvoorraad. De trip richting de handelaars is echter vreselijk irritant en repetitief, vooral door de houterige manier waarop onze protagonist zich verder beweegt. In onze fantasieën waren piraten altijd stoere krijgers die zich niet lieten tegenhouden door een tafeltje of een houten paaltje, maar in Raven’s Cry is elk object hoger dan vijf centimeter blijkbaar voldoende om een volwassen man de doorgang te beletten…
Eentonigheid
Om het wraakgevoel van Christopher Raven te bevredigen, zal hij verschillende moorden moeten begaan op de mensen die zijn leven hebben verpest, maar als het van ons afhangt, mag hij daar naar fluiten. Vechten in Raven’s Cry is even saai als een fuif zonder alcohol. Mikken met een pistool is onmogelijk, want een gegarandeerd koelbloedig hoofdschot raakt gewoon helemaal niets en dus schakel je automatisch over op het inbeuken van de knoppen om de basisaanval te spammen. Daar behaal je voldoende succes mee om de A.I. uit te schakelen want echt snugger kan je de personages in de game niet noemen. In veel gevallen sprint je met alle gemak doorheen groepjes vijanden om de deprimerende vechtfeature zo min mogelijk te moeten ondergaan. Jep, ondergaan is sowieso het juiste werkwoord in deze context.
Is het ergste reeds achter de rug? Sorry… Ook de dialogen zijn enorm onafgewerkt en dat in een rollenspel dat vooraf als volledig ingesproken werd geëtaleerd. Gesprekken met de inwoners van Santa Lucia en omstreken eindigen in zeven op de tien gevallen in onnozel geschaterlach, want ofwel valt het stemgeluid volledig weg of wordt er plotseling op ondertitels overgeschakeld. Inconsistentie is de juiste omschrijving en vooral Christopher zelf lijkt een citroen te hebben opgegeten. Zijn mimiek blijft doorheen het hele avontuur onveranderd, echt om van te ‘blijten’…
