Ik vond het namelijk moeilijk om mijn draai te vinden in de game. Hoewel ik all for de comic book-geïnspireerde, semi-Borderlands-stijl ben, was de spreekwoordelijke klik er niet. Raiders introduceert je namelijk snel aan een cast uiteenlopende personages zonder al te veel moeite te steken in een deftige introductie. De allereerste missies die je speelt draaien dan ook volledig rond het bevrijden van één van die personages.
Haastig verteld verhaal
En op die manier wordt het atypsiche verdienmodel achter de game meteen ook één van zijn grootste problemen. Raiders of the Broken Planet is namelijk free-to-play, met de voorwaarde dat wanneer je verhaalmissies wil spelen, je net geen tien euro betaalt per hoofdstuk. Ieder chapter vormt een afgerond geheel, waardoor de game zich in moeilijke bochten wringt om steeds tot een bevredigende conclusie te komen. En dat merk je, want het verhaal dat het spel wil vertellen heeft een even grote impact op mijn spelervaring als een vlieg die tegen een gesloten raam aanvliegt.
Raiders of the Broken Planet draait om Harec, een soort cyborg-supermens met de kracht om te teleporteren naar subtiele hoeken waaruit hij genadeloos kan toeslaan. Hij huurt een reeks mutanten, cyborgs en aliens om hem bij te staan in het verjagen van de mensheid op zijn planeet. Die laatste is natuurlijk uit op waardevolle grondstoffen en houdt in het ginnen daarvan geen rekening met de impact op de planeet zelf.
Met helden in zee
Je voelt de bui al hangen: al die mercenaries die vlijtig factureren aan Harec zijn speelbare personages met ieder hun unieke kenmerken. Zo heb je Hans, die met een jetpack mobieler is dan de rest, en Konstantin, die met zijn Repulsion Sphere vijanden immobiliseert. Ieder character verschilt voldoende om bij een specifieke speelstijl van iedere individuele speler te passen. Het hero shooter-aspect van Raiders is in mijn ogen dan ook de sterkste kant van de game.
Een minder geslaagd deel is het asymmetrische multiplayer-aspect. Wie online speelt, kan namelijk in de rol van antagonist vervallen, en de vier samenwerkende heroes een hak zetten. Op papier zeer fijn, dat weet je intussen wel al van titels als Evolve en Friday The 13th, maar in de praktijk niet doordacht genoeg in actie gebracht. Zo zal je als antagonist sowieso overpowered zijn tegen één hero, maar vanaf er twee spelers tegelijk tegen je vechten, heb je geen schijn van kans meer. De bad guy spelen is, met andere woorden, niet bepaald fijn.
Herkenbare missiestructuur
De individuele missies die je doorspeelt voelen relatief repetitief aan, met de herkenbare structuur van infiltreren, iets stelen, kapot maken of iemand bevrijden, en vluchten. Echt memorabel kan je die niet noemen. Gelukkig voelt de actie tijdens die missies wel juist aan, met de nodige impact van wapens en een combosysteem wanneer je voor mêlee opteert. Dat laatste zal je trouwens vaak genoeg moeten doen, aangezien mêlee takedowns de enige manier zijn waarop je ammo kan scoren voor je wapens.
Verder is het vooral ook een cover-based shooter met als ultieme nadeel dat cover automatisch triggert en je dus tijdens het rondlopen vaak ongewild achter een muurtje neerhurkt waar je gewoon voorbij wilde lopen.
Pas de moeite waard na aankoop
Raiders of the Broken Planet telt momenteel één gratis chapter dat vergeetbaar is en niet meer dan een free-to-play introductie voor de basegame vormt. Wie de game écht wil proeven, moet voor € 9,99 de eerste uitbreiding Alien Myths kopen. Daarmee speel je een eerste campagne door die een pak boeiendere levels biedt dan die eerste twee gratis levels.
