The Frozen Wilds is de eerste uitbreiding voor Horizon Zero Dawn en haal je voor zo’n twintig euro in huis. Aloy, het hoofdpersonage, krijgt met de DLC toegang tot de zone achter de bergen die tot voorheen afgeschermd was van het grote publiek. Het verhaal neemt je mee naar de Banuk-stam, een geheel nieuwe cultuur met eigen gewoontes en levensstijl. Eenmaal ik de nieuwe zone bereik, wordt het meteen duidelijk dat er een vreemde duistere kracht de Frozen Wilds teistert. Verschillende inwoners hebben het over een Evil Daemon die alles in en rond de Banuk-stam manipuleert en naar de knoppen helpt. De heldhaftige Aloy besluit opnieuw het heft in handen te nemen en uit te zoeken wat er nu aan de hand is.
Iemand sublieme landschappen besteld?
Tikkeltje dieper
Hoewel Horizon Zero Dawn overwegend goed werd onthaald, waren er hier en daar nog enkele puntjes van kritiek. Zo ervoer ik sommige NPC’s als eerder afstandelijk en droegen ze weinig bij aan de sfeer en het verhaal. In The Frozen Wilds werd echter meer tijd en moeite gestoken in de randanimatie waardoor de DLC een soort van afzonderlijke cultuur in het Horizon Zero Dawn-universum herbergt. Het geheel voelt een stuk intiemer aan dan de rest van de game, wat ik alleen maar kan toejuichen.
Daarnaast zijn het aantal (nog steeds) sublieme cutscènes de hoogte ingejaagd. Deze tussenfilmpjes zijn daarbij van een niveau dat ik zelden observeerde voor de release van Horizon Zero Dawn. Gezichtsexpressies kwamen zelden beter tot uiting; tot het fronsen van wenkbrauwen tot het bedenkelijk wegdraaien van de ogen. Het sfeertje schept een band met de stam waardoor ik oprecht de geteisterde Banuk uit de nood wil helpen. Ja, deze The Frozen Wilds doet er mij aan herinneren aan wat voor dijk van een game Horizon Zero Dawn niet was. Ook werd het aantal puzzels in de game de hoogte ingejaagd met enkele nieuwe en vernuftige mechanics.
Drie Frostclaws? Yikes.
Stap per stap
Laat ons eerlijk zijn, voor de rest zat het eigenlijk wel snor in Horizon Zero Dawn. Van dat feit waren ze zich ook bewust bij Guerrilla Games, waardoor ze de huidige mechanismen met babystapjes voorzichtjes hebben uitgebreid. Zo werd een nieuwe en kleinere skill tree geïntroduceerd die zich focust op het berijden van mounts. Velen die zich op de rug van een mechanische stier begaven, weten maar al te goed dat er bepaalde pijnpuntjes waren die het mountplezier van de game dwarsboomden. Met de nieuwe skill tree werden deze punten aangepakt. Zo is het voortaan bijvoorbeeld mogelijk loot op te rapen vanop de rug van je trouwe viervoeter. Een kleine wijziging, maar o zo bevredigend.
De landschappen werden - zoals de naam doet vermoeden - voorzien van een laagje sneeuw en ijs. Grafisch zijn de witte poedervlokken en de uitgestrekte landschappen van opperbeste kwaliteit wat van The Frozen Wilds één van de mooiste uitbreidingen aller tijden maakt. De geheimzinnige lichtgevende pilaren en de vele rotsschilderingen zorgen daarbij dat het geheel voorzien wordt van enkele leuke accenten. Ten slotte werden in de uitbreiding enkele nieuwe vijanden geïntroduceerd die zich - de één al wat subtieler dan de ander - onderscheiden van de exemplaren in de moedergame. De gigantische pandaberen, de Daemonic Frostclaws, zijn daarbij mijn favorieten. Een episch gevecht waarbij ik het moest opnemen tegen drie exemplaren, zal mij ongetwijfeld nog even bijblijven.
