We vallen meteen met de deur in huis. Op grafisch vlak is er flink teruggeschroefd. Alles is wat vager en minder gedetailleerd. Zo ziet alles er wat vlakker en fletser uit omdat je minder diepte en contrast hebt. Het verschil met de andere platforms zou nauwelijk merkbaar mogen zijn, maar in plaats daarvan valt het meteen op.
Voor een game met een niet te veeleisende grafische stijl (vergelijk realistischere graphics van bijvoorbeeld Doom dat wel prima draait op de Switch) en de extra maanden die de ontwikkelaars hadden om het spel klaar te stomen voor de Switch kunnen we maar moeilijk excuses verzinnen. Met 7 GB is deze port groter dan de Xbox One- en Playstation 4-versies, maar ziet deze er ook slechter uit, dat kan toch niet? Voor een spel als RiME dat het niet zozeer van de gameplay maar vooral van de wonderlijke sfeer en bijzondere artstyle moet hebben, is dit erg jammer. Dit hadden we ook veel beter kunnen accepteren als de game tenminste vlot zou draaien.
Zelfs op platforms die veel meer aankonden, zoals Playstation 4, raakte het spel qua framerates al eens in moeilijkheden, en dus hielden we ons hart vast voor de Switch-versie. Terecht, zo blijkt. Framerates gaan serieus de dieperik in en dat gaat helaas punten kosten. Enkele zeldzame framedrops kunnen we best door de vingers zien, maar het spel hapert en stottert regelmatig. Speelbaar? Ja. Aangenaam? Nee. Elke immersie verdwijnt als sneeuw voor de zon als elke cutscene zich afspeelt als een slideshow en zelfs als je simpelweg wat rondloopt is het uitermate storend. In handheld modus zijn de framedrops en graphics zelfs nog erger. Wie dacht RiME gezellig on the road te kunnen spelen, denkt dus beter twee keer na.
Jongen zonder naam
Is het kalf dan al verdronken? Waar RiME wel in slaagt is een bijzondere sfeer creëren. Ondanks de mindere visuals is de magie van RiME’s wereld er nog steeds. De omgevingen zijn kleurrijke, visuele pareltjes, vormgegeven als een schilderij. De rustgevende muziek is om bij weg te dromen en vervult je op de juiste momenten met verbazing.
Het hoofdpersonage, een jongetje zonder naam, spoelt aan op een mysterieus eiland met tempels, torens, fonteinen. Je hebt geen idee van wat er is gebeurd, wie je bent of wat je doel is. Hoewel het fijn is om het verhaal niet kant-en-klaar voorgeschoteld te krijgen door middel van ellenlange dialogen en cutscenes, heb je aan de andere kant ook geen drijfveer. Je ontwikkelt geen band met de personages (Wat doet het personage in de rode jas hier? Waarom helpt het vosje je? Wie is het jongetje waarmee je speelt?). Het boeide ons weinig om meer te weten te komen over het verhaal door de vage aanwijzingen, ook al kregen we zeker wel mooie, artistieke beelden te zien.
Je beleeft RiME beter op een ander platform.
Na een verrassend einde wordt alles een stuk duidelijker en apprecieer je des te meer het symbolisme dat je eerder overal tegenkwam maar nu volledig kan plaatsen. Deze onthulling maakt de eerder zwakke motivatie waar je de game mee begon dan ook goed en het moedigt je eveneens aan om te herspelen.
Je kan hier en daar het platgetreden pad wat verlaten om de omgeving te ontdekken, maar het spel is eerder lineair. Ver afdwalen kan je niet en het vosje leidt je steeds netjes van de ene naar de volgende puzzel. Door wat speurwerk te verrichten vind je hier en daar snuisterijen, zoals emblemen. Reeds gevonden verzamelobjecten behoud je ook na de credits, wat herspelen des te interessanter maakt om de overige voorwerpen te vinden.
Ontspan en geniet
Naast wat platforming stukjes à la Prince of Persia waarbij het parcours dat je moet afleggen duidelijk is, krijg je ook menig puzzel achter de kiezen. Dit zijn voornamelijk eenvoudige puzzels die gebruik maken van de omgeving. Zo moet je bijvoorbeeld dag naar nacht veranderen. Ook kan je personage roepen om bepaalde mechanismes te activeren. Je zal nooit gefrustreerd met je handen in het haar zitten, maar wel tot oplossingen komen waarvan je denkt ‘leuk gevonden’. Jammer genoeg betekent dit ook dat je nooit een echte uitdaging krijgt voorgeschoteld. Een stevige hersenkraker om je hersens op te pijnigen is er niet. Het blijft een aangenaam gevoel als alles netjes past en je een ‘aha!’ momentje krijgt, maar al te veel denkwerk zal je niet moeten doen.
De sleutel om van RiME te genieten is dan ook het idee loslaten van echt te willen gamen. RiME speel je niet omdat je een stevige platformer of uitdagende puzzelgame wilt, noch een ingewikkeld verhaal met talloze personages. RiME gaat om de beleving en het in je opnemen van de majestueuze omgeving, de emotionele soundtrack en de subtiele symboliek. Ontspan, geniet, en laat de wereld van RiME gewoon over je heen komen.
